Στην πολιτική και στην αυτοδιοίκηση οι προσωπικές σχέσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Όταν όμως συνοδεύονται από εμπιστοσύνη, συνεννόηση και κοινό στόχο, τότε μεταφράζονται σε έργα με πραγματικό αποτύπωμα για τις τοπικές κοινωνίες.
Η εικόνα του Χωρικού Αντιπεριφερειάρχη Αιτωλοακαρνανίας Θανάση Μαυρομμάτη και του Δημάρχου Ξηρομέρου Γιάννη Τριανταφυλλάκη να επιθεωρούν μαζί την έναρξη των ασφαλτοστρώσεων στον δρόμο Πλατυγιάλι – Αστακός δεν ήταν μια τυπική αυτοδιοικητική επίσκεψη. Ήταν ακόμη μία επιβεβαίωση μιας σχέσης συνεργασίας που έχει χτιστεί τα τελευταία χρόνια πάνω στην αμοιβαία εκτίμηση και στην κοινή αντίληψη ότι τα προβλήματα λύνονται μόνο όταν υπάρχει συνεχής επικοινωνία και διεκδίκηση.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το Ξηρόμερο βρίσκεται διαρκώς στην ατζέντα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Ο Περιφερειάρχης Νεκτάριος Φαρμάκης έχει επιλέξει να στηρίξει έμπρακτα την περιοχή, εντάσσοντας και χρηματοδοτώντας σημαντικές παρεμβάσεις, ενώ ο Θανάσης Μαυρομμάτης βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή της παρακολούθησης και της υλοποίησής τους.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και ο πρόσφατος απολογισμός της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Τόσο ο Νεκτάριος Φαρμάκης όσο και ο Θανάσης Μαυρομμάτης δεν περιορίστηκαν σε γενικές αναφορές για το αναπτυξιακό έργο της Περιφέρειας. Επέλεξαν να σταθούν ξεχωριστά στον Δήμο Ξηρομέρου, κάνοντας ειδική μνεία στον Γιάννη Τριανταφυλλάκη και στις παρεμβάσεις που υλοποιούνται στον Αστακό και συνολικά στην περιοχή. Μια αναφορά που μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς αποτυπώνει την εκτίμηση που υπάρχει για τη συνεργασία που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας.
Η πραγματικότητα είναι ότι, όταν οι σχέσεις δεν εξαντλούνται στις δημόσιες φωτογραφίες αλλά συνοδεύονται από συνεχή επαφή και κοινό σχεδιασμό, τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οι ασφαλτοστρώσεις, οι παρεμβάσεις στην οδική ασφάλεια, οι φωτισμοί κόμβων και μια σειρά ακόμη έργων αποτελούν την καλύτερη απάντηση σε όσους θεωρούν ότι η αυτοδιοίκηση λειτουργεί μόνο με υποσχέσεις.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο πολιτικό μήνυμα: η συνεργασία του Νεκτάριου Φαρμάκη, του Θανάση Μαυρομμάτη και του Γιάννη Τριανταφυλλάκη δείχνει ότι όταν υπάρχει κοινή στόχευση, οι διαδρομές δεν μένουν στα χαρτιά· γίνονται έργα που αλλάζουν την καθημερινότητα των πολιτών και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του Ξηρομέρου.
Υπάρχουν αποφάσεις που περνούν «στα ψιλά» και υπάρχουν αποφάσεις που δείχνουν πολιτική αντίληψη. Η δέσμευση ενός εκατομμυρίου ευρώ για τη μείωση του κόμιστρου μετακίνησης των φοιτητών ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Νεκτάριος Φαρμάκης απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η Περιφέρεια μπορεί να κάνει περισσότερα από όσα προβλέπουν οι τυπικές αρμοδιότητές της. Αντί να κρυφτεί πίσω από το γνωστό «δεν είναι δική μας ευθύνη», επέλεξε να δώσει μια ουσιαστική ανάσα σε χιλιάδες φοιτητές και στις οικογένειές τους.
Το ίδιο μήνυμα έστειλε και στη συζήτηση για τη «Μέριμνα» και την «Κιβωτό της Αγάπης». Χωρίς να επιχειρήσει να μεταθέσει ευθύνες ή να κάνει μικροπολιτική πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, ξεκαθάρισε ότι η Περιφέρεια θα συνεχίσει να στηρίζει τις δομές, ακόμη και πέρα από τα στενά όρια των αρμοδιοτήτων της.
Κάποιοι επιλέγουν να κάνουν αντιπολίτευση με ανακοινώσεις. Ο Φαρμάκης φαίνεται να προτιμά να απαντά με αποφάσεις, έργα και χρηματοδοτήσεις. Και αυτό είναι ίσως το στοιχείο που συνεχίζει να του δίνει πολιτικό πλεονέκτημα, επενδύει στη συνέπεια και όχι στην επικοινωνία.
Στην πολιτική, άλλωστε, οι πολίτες θυμούνται πολύ περισσότερο εκείνον που λύνει προβλήματα, παρά εκείνον που απλώς τα περιγράφει.
Ο Βασίλης Καραθανάσης αποτελεί ένα από τα νέα στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) που έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν με τον πολιτικό τους λόγο και την παρουσία τους.
Νέος σε ηλικία, αλλά με συγκροτημένες θέσεις για την Αιτωλοακαρνανία, το Πανεπιστήμιο και τη φυγή των νέων, δείχνει ότι η νέα γενιά της ΕΛΑΣ επιδιώκει να μπει δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο.
Στους πολιτικούς κύκλους, μάλιστα, το όνομά του συγκαταλέγεται μεταξύ των νέων στελεχών που, σύμφωνα με πληροφορίες, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα, καθώς εκπροσωπούν μια προσπάθεια ανανέωσης του προοδευτικού χώρου.
Το αν αυτή η δυναμική θα μεταφραστεί και σε πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο, μένει να φανεί. Προς το παρόν, πάντως, ο Βασίλης Καραθανάσης είναι ένα πρόσωπο που αρκετοί παρακολουθούν με αυξανόμενο ενδιαφέρον.
Θέλετε να επισκεφθείτε τα Αμπάρια Παναιτωλίου; Να απολαύσετε τη λίμνη Τριχωνίδα, να κάνετε τη βόλτα σας στην προβλήτα, να φάτε, να πιείτε και να χαλαρώσετε; Τέλεια! Αν έχετε και παιδιά, υπάρχει και παιδική χαρά. Μόνο που καλό είναι να έχετε μαζί σας… χορτοκοπτικό, GPS και, για καλό και για κακό, έναν ειδικό στα ερπετά!
Η Δήμητρα Λαοπόδη βρέθηκε στα Αμπάρια και αποφάσισε να κάνει ένα μικρό «τουριστικό ρεπορτάζ».
Όχι όμως από αυτά τα ωραία, με ηλιοβασιλέματα, χαμόγελα και φόντο τη λίμνη.
Από τα άλλα.
Από αυτά που δείχνουν την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα είναι ότι μπορεί η Τριχωνίδα να παραμένει πανέμορφη, μπορεί η προβλήτα να προσφέρεται για βόλτες και η περιοχή να έχει όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει ένας πραγματικός προορισμός για οικογένειες, αλλά κάπου ανάμεσα στη φύση και την… άγρια βλάστηση υπάρχει και μια παιδική χαρά.
Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, κάτι που κάποτε ήταν παιδική χαρά και σήμερα θυμίζει περισσότερο δοκιμασία επιβίωσης.
Θέλει το παιδί σας να κάνει κούνια;
Κανένα πρόβλημα.
Πρώτα θα πρέπει να περάσει από τα χόρτα.
Μετά από τα βάτα.
Ύστερα θα πρέπει να κοιτάξει καλά γύρω του μήπως έχει κανέναν απρόσκλητο επισκέπτη.
Και αφού ολοκληρώσει επιτυχώς την αποστολή «Προσέγγιση παιδικής χαράς», μπορεί να φτάσει στην κούνια.
Survivor Αμπάρια edition!
Η Δήμητρα Λαοπόδη, πάντως, δεν έκρυψε την ειρωνεία της.
«Θα περάσει καταπληκτικά», σχολιάζει.
Και πράγματι.
Πού αλλού θα βρει κανείς παιδική χαρά που να συνδυάζει τόσο αρμονικά την παιδική ψυχαγωγία με τον οικοτουρισμό;
Κούνια και… ζούγκλα.
Τσουλήθρα και… βάτα.
Παιχνίδι και… αραχνούλα.
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία για όλη την οικογένεια!
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Τα παιδιά δεν πάνε στην παιδική χαρά για να κάνουν safari.
Και οι γονείς δεν πηγαίνουν τα παιδιά τους για να αναρωτιούνται αν πίσω από τα χόρτα υπάρχει κάποιο φίδι ή αν το παιχνίδι στο οποίο ανεβαίνει το παιδί τους είναι σε κατάσταση που επιτρέπει ασφαλή χρήση.
Και σαν να μην έφταναν τα χόρτα, έρχονται και οι εικόνες από τα παιχνίδια και τις εγκαταστάσεις.
Φθορές.
Εγκατάλειψη.
Εικόνες που προκαλούν ερωτήματα.
Και κάπου εδώ, αγαπητοί αρμόδιοι, έχουμε μια μικρή απορία:
Η παιδική χαρά είναι δημοτική υποδομή ή αρχαιολογικός χώρος;
Γιατί αν είναι παιδική χαρά, χρειάζεται καθαρισμό και συντήρηση.
Αν είναι αρχαιολογικός χώρος, τότε να βάλουμε και μια πινακίδα:
«Προσοχή! Μην αγγίζετε τα εκθέματα. Εδώ βρίσκεται το τελευταίο σωζόμενο παιχνίδι της παιδικής χαράς των Αμπαρίων».
Και επειδή η περιοχή θέλει να αναδείξει την Τριχωνίδα, να γίνει τουριστικός προορισμός και να προσελκύσει κόσμο, ας αναρωτηθούμε κάτι απλό.
Τι ακριβώς θα δείξουμε στον επισκέπτη;
Τη λίμνη;
Βεβαίως.
Την προβλήτα;
Εννοείται.
Την παιδική χαρά;
Εδώ υπάρχει ένα θεματάκι.
Γιατί αν ο επισκέπτης έρθει με παιδιά, το πιθανότερο είναι να χρειαστεί να οργανώσει… αποστολή διάσωσης.
Και κάπου εδώ η Δήμητρα Λαοπόδη απευθύνει το ερώτημα στον αρμόδιο αντιδήμαρχο:
Πόσα χρήματα δαπανήθηκαν για αυτή την παιδική χαρά;
Και ακόμη:
Γιατί έχει αφεθεί σε αυτή την κατάσταση;
Και κυρίως:
Πόσο δύσκολο είναι να καθαριστεί και να συντηρηθεί;
Γιατί, πραγματικά, εδώ δεν ζητάμε να κατασκευαστεί το… Burj Khalifa των παιδικών χαρών.
Ένα καθάρισμα ζητάμε.
Λίγη συντήρηση.
Λίγη φροντίδα.
Και, αν δεν ζητάμε πολλά, ας μπορούν τα παιδιά να φτάσουν στις κούνιες χωρίς να χρειάζεται να περάσουν πρώτα από τις ειδικές δυνάμεις!
Το πιο ωραίο, όμως, είναι ότι μιλάμε για μια περιοχή που όλοι θέλουν να αναδείξουν.
Να την προστατεύσουν.
Να την κάνουν προορισμό.
Να φέρουν κόσμο.
Να έρθουν οικογένειες.
Μόνο που οι οικογένειες, όταν έρχονται, έχουν μια κακή συνήθεια:
Κοιτάζουν πού θα παίξουν τα παιδιά τους.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί η Τριχωνίδα μπορεί να είναι πανέμορφη.
Τα Αμπάρια μπορεί να είναι μοναδικά.
Η προβλήτα μπορεί να είναι υπέροχη.
Αλλά η παιδική χαρά, όπως καταγράφεται από την κάμερα της Δήμητρας Λαοπόδη, μοιάζει να έχει βγει από άλλη… εποχή.
Μια εποχή που, μάλλον, κανείς δεν θυμάται να την καθαρίσει.
Και κάπως έτσι, η περιοχή που θέλουμε να γίνει τουριστικός προορισμός προσφέρει στον επισκέπτη ένα μοναδικό πακέτο:
Λίμνη, φύση, προβλήτα, γαστρονομία και… εξερεύνηση της άγριας βλάστησης.
Όλα σε ένα!
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:
Η παιδική χαρά δεν είναι ζούγκλα.
Και τα παιδιά δεν χρειάζονται περιπέτεια τύπου «Indiana Jones» για να κάνουν μια κούνια.
Χρειάζονται έναν καθαρό και ασφαλή χώρο.
Αυτό ζητά η Δήμητρα Λαοπόδη.
Αυτό ζητούν οι γονείς.
Αυτό είναι το αυτονόητο.
Οπότε, κύριε αντιδήμαρχε, η ερώτηση παραμένει:
Θα καθαριστεί επιτέλους η παιδική χαρά ή θα περιμένουμε να ολοκληρωθεί η τουριστική ανάπτυξη… της ζούγκλας;
Γιατί τα Αμπάρια έχουν όλες τις προϋποθέσεις να γίνουν ένας υπέροχος οικογενειακός προορισμός.
Αρκεί κάποιος να θυμηθεί ότι, εκτός από τη λίμνη, υπάρχει και η παιδική χαρά.
Και, κυρίως, ότι τα παιδιά που θα πάνε να παίξουν εκεί δεν είναι εξερευνητές σε αποστολή επιβίωσης.
Η εικόνα τα λέει όλα. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζονται ούτε πολλά λόγια ούτε ιδιαίτερες περιγραφές.
Στο κέντρο του Αγρινίου, δίπλα σε ένα διατηρητέο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη θυμίζει περισσότερο αποθήκη… εγκαταλελειμμένων αντικειμένων.
Σκουπίδια, παλιά αντικείμενα, πεταμένα υλικά και μια γενικότερη εικόνα αδιαφορίας συνθέτουν ένα σκηνικό που κάθε άλλο παρά τιμά την εικόνα του κέντρου.
Σύμφωνα με καταγγελίες, μέρος των αντικειμένων φέρεται να έχει αφεθεί από παρακείμενη καφετέρια. Αν αυτό ισχύει, τότε το ερώτημα είναι ακόμη πιο απλό: ποιος ελέγχει τι αφήνει ο καθένας στους κοινόχρηστους χώρους και ποιος επιβάλλει την τάξη;
Γιατί ο δημόσιος χώρος δεν είναι αποθήκη κανενός. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε χώρο εναπόθεσης αντικειμένων, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι «κάπου θα βολευτούν».
Το ακόμη πιο οξύμωρο είναι ότι μιλάμε για ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης, δίπλα σε ένα κτίριο με ιστορική και αρχιτεκτονική αξία.
Και κάπως έτσι δημιουργείται η εικόνα των δύο Αγρινίων: το Αγρίνιο της βιτρίνας, των πλατειών και των πεζοδρόμων και το Αγρίνιο των γωνιών που κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει.
Μόνο που αυτές οι «ξεχασμένες» γωνιές βρίσκονται πλέον στο κέντρο της πόλης και είναι ορατές σε όλους.
Αλήθεια, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν βλέπουν αυτή την εικόνα; Δεν περνά κανείς από το σημείο; Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος;
Γιατί αν ο καθένας μπορεί να αφήνει ό,τι θέλει όπου θέλει, τότε δεν μιλάμε για πόλη με κανόνες, αλλά για μια πόλη όπου ο δημόσιος χώρος γίνεται… ό,τι βολεύει τον καθένα.
Η φωτογραφία είναι αδιάψευστη. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζεται καμία επικοινωνιακή «φίλτρανση».
Η εικόνα μιλάει μόνη της. Και σίγουρα δεν είναι η εικόνα που αξίζει στο Αγρίνιο.
Μπορεί η πρώτη πολιτική εκδήλωση της ΕΛΑΣ στο Αγρίνιο να
ολοκληρώθηκε, όμως όπως φαίνεται, η πραγματική συζήτηση για την επόμενη
μέρα μόλις άρχισε.
Και αυτή δεν περιορίστηκε στις δημόσιες τοποθετήσεις
και στα χειροκροτήματα της εκδήλωσης. Συνεχίστηκε στο δείπνο που
ακολούθησε, εκεί όπου οι τόνοι ήταν πιο χαλαροί, αλλά οι πολιτικές
κουβέντες, όπως λένε οι γνωρίζοντες, είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Στο
επίκεντρο βρέθηκε το μεγάλο στοίχημα της επόμενης ημέρας σε τοπικό
επίπεδο: ποιοι θα είναι εκείνοι που θα μπορέσουν να δώσουν πραγματικό
κοινωνικό βάθος στο εγχείρημα και, κυρίως, ποιοι έχουν το λεγόμενο
«πέρασμα» στην κοινωνία.
Γιατί, όπως φαίνεται, στην ΕΛΑΣ δεν ψάχνουν απλώς πρόσωπα για να συμπληρώσουν ψηφοδέλτια. Αναζητούν ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν, διαθέτουν προσωπική διαδρομή και μπορούν να σταθούν απέναντι στην κοινωνία χωρίς να χρειάζονται… συστατικές επιστολές από κομματικούς μηχανισμούς.
Τα «ραντάρ» φαίνεται πως έχουν στραφεί σε πρόσωπα που δεν κουβαλούν το βάρος της κομματικής επετηρίδας, αλλά διαθέτουν κοινωνική αναγνωρισιμότητα και προσωπική αξιοπιστία. Ελεύθεροι επαγγελματίες, άνθρωποι της αγοράς, της εργασίας, της παραγωγής και γενικότερα πολίτες που έχουν παρουσία στην καθημερινότητα και όχι μόνο στις κομματικές αίθουσες.
Το μήνυμα που φέρεται να έχει δοθεί από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα είναι σαφές “η αναζήτηση στελεχών πρέπει να γίνει μέσα στην κοινωνία”. Με πρόσωπα που δεν έχουν απαραίτητα περάσει από τα γραφεία των κομμάτων και δεν χρειάζεται να διαθέτουν… κομματικό ένσημο για να θεωρηθούν χρήσιμα.
Και αυτό, αν μη τι άλλο, δείχνει μια διάθεση να αλλάξει η λογική του «ποιος είναι με ποιον» και να περάσει στο «ποιος μπορεί να πείσει». Γιατί στις εκλογές, όπως γνωρίζουν πολύ καλά όσοι έχουν φάει την πολιτική με το κουτάλι, οι ψήφοι δεν μεταφέρονται με… φορτηγό από τα κομματικά γραφεία. Κερδίζονται στην κοινωνία.
Η εκδήλωση στο Αγρίνιο, πάντως, φαίνεται πως άφησε θετικό αποτύπωμα στους ανθρώπους της ΕΛΑΣ. Η παρουσία πολιτών από διαφορετικούς κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους καταγράφηκε ως ένα πρώτο δείγμα ότι υπάρχει ενδιαφέρον πέρα από τον στενό κομματικό πυρήνα.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί άλλο να γεμίζει μια αίθουσα και άλλο να βρίσκεις ανθρώπους που μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας εκλογικής αναμέτρησης. Άλλο να έχεις φίλους και άλλο να έχεις πρόσωπα που μπορούν να ανοίξουν πόρτες στην κοινωνία.
Στην ΕΛΑΣ, λοιπόν, φαίνεται πως κοιτούν ήδη την επόμενη ημέρα. Και αυτή τη φορά, τα βλέμματα δεν στρέφονται μόνο προς τους «συνήθεις υπόπτους» της πολιτικής πιάτσας. Αναζητούνται νέα πρόσωπα, με καθαρό κοινωνικό αποτύπωμα και χωρίς… πολλά χιλιόμετρα στις κομματικές «Γκρούεζες».
Το αν θα τα βρουν και αν αυτά τα πρόσωπα θα δεχθούν να μπουν στο κάδρο, είναι μια άλλη ιστορία. Πάντως, όσοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν μήπως τα «ραντάρ» της ΕΛΑΣ έχουν εντοπίσει ήδη κάποιους που μέχρι σήμερα δεν είχαν περάσει από το δικό τους πολιτικό «ραντάρ», μάλλον θα πρέπει να περιμένουν.
Το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε. Και αυτή τη φορά, φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να το παίξουν με καινούργια πρόσωπα, έξω από τις παλιές κομματικές παρέες και το γνωστό Γκρούεζα….
Έντονη συζήτηση προκάλεσε στο πολιτικό παρασκήνιο η εκδήλωση του απολογισμού του Θανάση Μαυρομμάτη στο Μεσολόγγι.
Σύμφωνα με όσα ακούγονται στους αυτοδιοικητικούς κύκλους, πριν από την εκδήλωση υπήρξαν έντονες παρεμβάσεις προς εκλεγμένους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με στόχο να μην παραστούν. Μάλιστα, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις διατυπώθηκαν προειδοποιήσεις για πιθανές πολιτικές συνέπειες σε περίπτωση παρουσίας τους. Οι πληροφορίες αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί δημόσια.
Εάν πράγματι έγιναν τέτοιες κινήσεις, το αποτέλεσμα φαίνεται πως δεν ήταν το επιδιωκόμενο. Αρκετοί από όσους φέρεται να δέχθηκαν τις σχετικές πιέσεις έδωσαν κανονικά το «παρών» στην εκδήλωση και, μάλιστα, κάθισαν στις πρώτες σειρές, στέλνοντας – κατά την ερμηνεία πολλών – το δικό τους πολιτικό μήνυμα.
Στην πολιτική, οι εικόνες πολλές φορές έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα παρασκήνια. Και η εικόνα μιας γεμάτης αίθουσας, με αυτοδιοικητικά στελέχη σε περίοπτη θέση, ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει νέα συζήτηση γύρω από το τι προηγήθηκε και ποια μηνύματα τελικά εστάλησαν.
Θα μείνει, θα φύγει ή περιμένει; Οι φήμες, οι σχέσεις με Πολάκη και τα ερωτήματα που κυκλοφορούν στα πολιτικά πηγαδάκια.
Το τελευταίο διάστημα στα πολιτικά πηγαδάκια της Αιτωλοακαρνανίας, αλλά και στους διαδρόμους της Κουμουνδούρου, ακούγεται όλο και πιο έντονα ένα ερώτημα: Τι θα πράξει τελικά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μίλτος Ζαμπάρας;
Θα επιλέξει να παραμείνει στο κόμμα, περιμένοντας τις εξελίξεις, ή θα ακολουθήσει -εφόσον και όταν υπάρξει- μια νέα πολιτική διαδρομή που αρκετοί συνδέουν με τον Αλέξη Τσίπρα;
Οι πληροφορίες και οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, καμία κίνηση δεν έχει γίνει από την πλευρά του βουλευτή, γεγονός που τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο τη συζήτηση.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα... παραπολιτικά ερωτήματα.
Είναι τυχαίο ότι ο Μίλτος Ζαμπάρας εξακολουθεί να κρατά χαμηλούς τόνους, όταν άλλα στελέχη εμφανίζονται πιο ανήσυχα για το μέλλον του κόμματος;
Μήπως οι στενές πολιτικές σχέσεις που, σύμφωνα με όσα συζητούνται, διατηρεί με τον Παύλο Πολάκη λειτουργούν ως παράγοντας αναμονής;
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θυμίζουν ότι ο κ. Ζαμπάρας διετέλεσε υποδιοικητής της 6ης Υγειονομικής Περιφέρειας σε περίοδο που υπουργός Υγείας ήταν ο Ανδρέας Ξανθός και αναπληρωτής υπουργός ο Παύλος Πολάκης. Είναι άραγε αυτή η κοινή πολιτική διαδρομή που διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας;
Ή μήπως όσοι θεωρούν δεδομένη τη μετακίνησή του σε έναν ενδεχόμενο νέο πολιτικό φορέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα;
Είναι πράγματι τόσο στενή η σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό, ώστε να θεωρείται σχεδόν βέβαιη μια μελλοντική συμπόρευση; Ή πρόκειται περισσότερο για εκτιμήσεις και σενάρια που αναπαράγονται χωρίς να έχουν επιβεβαιωθεί;
Και, τελικά, μήπως ο ίδιος επιλέγει συνειδητά να περιμένει μέχρι να ξεκαθαρίσει πλήρως το πολιτικό τοπίο, πριν ανοίξει τα χαρτιά του;
Προς το παρόν, απαντήσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο ερωτήματα, πολιτικές εκτιμήσεις και αρκετή... παραπολιτική συζήτηση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάθε ημέρα που περνά χωρίς δημόσια τοποθέτηση του βουλευτή αφήνει ακόμη περισσότερο χώρο στα σενάρια.
Πιέσεις, τελεσίγραφα και απειλές περί «έργων» συνθέτουν ένα παρασκήνιο που θυμίζει άλλες εποχές, με φόντο τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Στα πολιτικά πηγαδάκια δεν συζητείται τίποτε άλλο τις τελευταίες ημέρες. Ένας άτυπος «πόλεμος» φέρεται να έχει ξεσπάσει, με πρωταγωνιστές νυν και πρώην αντιδημάρχους, οι οποίοι –όπως λέγεται– έχουν αποφασίσει να περάσουν από τις πολιτικές συστάσεις στις πολιτικές πιέσεις.
Αιτία; Η στάση προέδρου τοπικής κοινότητας, ο οποίος φέρεται να στηρίζει διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο που επιθυμεί το δικό τους πολιτικό στρατόπεδο, ενόψει των εθνικών εκλογών.
Οι πληροφορίες επιμένουν ότι οι πιέσεις δεν περιορίστηκαν σε... φιλικές παραινέσεις. Αντίθετα, σύμφωνα με όσα διακινούνται στο παρασκήνιο, ζητήθηκε ακόμη και η παραίτηση του προέδρου από τη θέση του, με τη λογική ότι «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι απέναντί μας».
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι η συνέχεια. Ο πρόεδρος, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, όχι μόνο δεν έκανε πίσω, αλλά ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί ούτε να αλλάξει πολιτική στάση επειδή κάποιοι το απαιτούν.
Και κάπου εκεί, λέγεται πως το κλίμα βάρυνε ακόμη περισσότερο. Στο παρασκήνιο ακούστηκε –πάντα σύμφωνα με τις ίδιες πηγές– η φράση ότι «το χωριό δεν πρόκειται να δει έργο», αν συνεχίσει να κρατά την ίδια στάση. Μια φράση που, αν πράγματι ειπώθηκε, προκαλεί εύλογα ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνονται ορισμένοι τη σχέση της αυτοδιοίκησης με τους πολίτες.
Οι επόμενες ημέρες αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ο πρόεδρος εμφανίζεται αποφασισμένος όχι μόνο να παραμείνει στη θέση του, αλλά και να απαντήσει δημόσια, εφόσον συνεχιστούν οι πιέσεις.
Γιατί, όπως φαίνεται, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι πρόεδροι των κοινοτήτων είναι κομματικοί υπάλληλοι και όχι αιρετοί εκπρόσωποι των κατοίκων. Και όταν η πολιτική μετατρέπεται σε τεστ υποταγής, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους πρωταγωνιστές του παρασκηνίου, αλλά συνολικά την ποιότητα της δημόσιας ζωής.
Αν όλα αυτά που ακούγονται επιβεβαιωθούν, τότε κάποιοι θα πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες γιατί τα έργα σε ένα χωριό συνδέονται με τις πολιτικές προτιμήσεις του προέδρου του και όχι με τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων.
Μόλις ακούστηκε το γνώριμο «πάμε για κάλπες», οι μπετονιέρες πήραν φωτιά. Χαλίκια από δω, τσιμέντα από κει, λίγη άσφαλτος πιο πέρα και ξαφνικά τα εργοτάξια απέκτησαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην προεκλογική παράσταση.
Οι κορδέλες βγήκαν από τα συρτάρια, οι φωτογραφίες άρχισαν να πέφτουν βροχή και οι υποσχέσεις πήραν τη θέση τους δίπλα στις μπουλντόζες.
Αν οι ψήφοι μετριούνταν σε κυβικά μπετόν, κάποιοι θα μπορούσαν ήδη να πανηγυρίζουν την εκλογική τους επικράτηση.
Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι πόσο γρήγορα στήνονται τα προεκλογικά σκηνικά, αλλά πόσο θα αντέξουν όταν σβήσουν τα φώτα της κάλπης.
Γιατί η εμπειρία δείχνει ότι πολλές φορές οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ μέχρι την ημέρα της ψηφοφορίας και μετά πέφτουν σε... χειμερία νάρκη.
Την ίδια ώρα, στους πολιτικούς διαδρόμους ακούγεται όλο και πιο έντονα ότι ορισμένοι έχουν ανοίξει για τα καλά το τεφτέρι των υποσχέσεων.
Λαγοί με πετραχήλια, γη και ύδωρ και κάθε λογής διαβεβαιώσεις μοιράζονται απλόχερα, με το επιχείρημα ότι αν εκλεγεί ο «εκλεκτός», τότε θα ανοίξουν δρόμοι και για όσους βρίσκονται σήμερα στο πλευρό του.
Μάλιστα, κάποιοι φέρονται να ονειρεύονται ήδη θέση... «οδηγού», ώστε να συνεχίσουν την πορεία τους δίπλα στον αιρετό χωρίς να χρειαστεί να επιστρέψουν στην καθημερινότητα της κανονικής εργασίας.
Και κάπως έτσι, η προεκλογική κινητικότητα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Άλλοι ρίχνουν μπετά, άλλοι μοιράζουν υποσχέσεις και άλλοι κόβουν κορδέλες, επιχειρώντας να παρουσιάσουν μια εικόνα που απέχει αρκετά από όσα βιώνουν οι πολίτες στην πράξη.
Γι’ αυτό και οι δημότες καλό είναι να κρατούν μικρό καλάθι.
Ειδικά όταν οι υποσχέσεις εμφανίζονται ξαφνικά, λίγο πριν από την κάλπη, και ακούγονται τόσο εντυπωσιακές που θυμίζουν περισσότερο πρωταπριλιάτικα ανέκδοτα παρά ρεαλιστικό σχέδιο.
Γιατί οι κορδέλες κόβονται εύκολα, τα λόγια μοιράζονται ακόμη ευκολότερα, όμως η πραγματικότητα παραμένει πάντοτε ο πιο αυστηρός κριτής.
.jpg)
