«Πράσινος πονοκέφαλος με άρωμα… γαλάζιο: ο Σαλμάς, οι μουρμούρες και ο φόβος στο ΠΑΣΟΚ»

Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν ολοένα και πιο δυνατά στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, καθώς η φημολογία περί πιθανής υποψηφιότητας του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά έχει προκαλέσει νευρική κρίση σε αρκετούς «πράσινους» παράγοντες της Αιτωλοακαρνανίας.

Και μπορεί δημοσίως να επικρατεί σιωπή, όμως πίσω από κλειστές πόρτες οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. 

 

Ο πρώην βουλευτής, αλλά και η νυν, μόνο ενθουσιασμένοι δεν εμφανίζονται με το ενδεχόμενο να βρεθεί ο Σαλμάς στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Γιατί, κακά τα ψέματα, γνωρίζουν καλά πως αν τελικά είναι υποψήφιος, θα «κόψει» ψήφους και θα ανακατέψει για τα καλά την εσωκομματική τράπουλα.

Η προεκλογική περίοδος άλλωστε έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, έστω κι αν επισήμως κανείς δεν το παραδέχεται. 

 

Επισκέψεις, επαφές, τραπεζώματα και περιοδείες βρίσκονται ήδη στην ημερήσια διάταξη, με αρκετούς να μετρούν δυνάμεις και άλλους να μετρούν… απώλειες.
 

Το πρόβλημα όμως στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο πολιτικό. 

 

Είναι και οργανωτικό. 

 

Και μάλιστα σε βαθμό που προκαλεί αμηχανία. 

 

Στο Αγρίνιο δεν υπάρχουν καν γραφεία του κόμματος και οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνται σε γνωστά ξενοδοχεία της πόλης, εικόνα που μόνο δυναμική επανεκκίνησης δεν θυμίζει.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ορισμένοι επίδοξοι υποψήφιοι που ονειρεύονται πολιτική επιστροφή ανησυχούν ακόμη περισσότερο. 

 

Και θυμίζουν με νόημα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μιλήσει για ανανέωση, νέα πρόσωπα και αλλαγή σε λογικές του παρελθόντος.

Μόνο που τώρα προκύπτει ένα πολιτικό παράδοξο: τι θα γίνει αν τελικά στο ψηφοδέλτιο μπει ένας πρώην υπουργός της Ν.Δ. που αποφάσισε να φορέσει τον μανδύα του ΠΑΣΟΚ; 

 

Πώς θα αντιδράσουν τα ιστορικά στελέχη που χρόνια τώρα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία; 

 

Και κυρίως ποιοι είναι εκείνοι που ανησυχούν περισσότερο, αλλά δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους μπροστά στον Ανδρουλάκη;

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη ανάγνωση, που αρκετοί ψιθυρίζουν χαμηλόφωνα... 

 

Τόσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πέρασαν απέναντι, έγιναν υπουργοί της Ν.Δ. και ουδείς ενοχλήθηκε ιδιαίτερα. 

 

Γιατί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ να μη δεχτεί στους κόλπους του έναν πρώην νεοδημοκράτη που δηλώνει έτοιμος να βαφτεί… πράσινος;

Το μόνο βέβαιο είναι πως, αν τελικά προχωρήσει αυτή η πολιτική μεταγραφή, κάποιοι στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν θα χάσουν μόνο την ψυχραιμία τους. Μπορεί να χάσουν και τον ύπνο τους.

Ελάτε πίσω… αλλά όχι όλοι: οι επιστροφές, οι αποκλεισμοί και τα πανηγύρια της Ν.Δ.

«Να επιστρέψουν πίσω όσοι έφυγαν» είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, ανοίγοντας -θεωρητικά τουλάχιστον- την πόρτα του επαναπατρισμού για όσους απομακρύνθηκαν από το κόμμα τα προηγούμενα χρόνια.

Μόνο που στην πολιτική, όπως φαίνεται, υπάρχουν επιστροφές… και επιστροφές. 

Γιατί αν το προσκλητήριο αφορά όλους, τότε γιατί στην περίπτωση του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος περί επιστροφής; 

Ιδίως από τη στιγμή που ο ίδιος έχει φτάσει μέχρι τις μηνύσεις κατά του Αιτωλοακαρνάνα πολιτικού, οι γέφυρες μοιάζουν περισσότερο γκρεμισμένες παρά υπό κατασκευή.

Και μπορεί δημοσίως να μιλούν για ενότητα, όμως στα τοπικά γαλάζια στρατόπεδα η γκρίνια δεν κρύβεται πλέον κάτω από το χαλί. 

Τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων προκαλούν νευρικότητα, αρκετά στελέχη δυσανασχετούν και πολλοί βλέπουν ότι το πολιτικό θερμόμετρο μόνο καθησυχαστικό δεν είναι.

Την ίδια ώρα, στελέχη που αποχώρησαν από τη Ν.Δ. παραμένουν πολιτικά «ορφανά», αλλά όχι για πολύ. 

Αν δεν έχουν ήδη βρει στέγη σε άλλα κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας, λέγεται ότι σύντομα θα το πράξουν, αφού αρκετοί θεωρούν πως στη γαλάζια παράταξη περισσεύουν πλέον οι δημόσιες αγκαλιές και λείπουν οι πραγματικές πολιτικές σχέσεις.

Βέβαια, σύμφωνα με όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. 

Χρόνος υπάρχει. 

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και σχέδιο για να αλλάξει το κλίμα. 

Γιατί τα ποσοστά δεν ανεβαίνουν μόνο με συνθήματα περί επιστροφών και κομματικής συσπείρωσης.

Χρειάζεται και έργο. 

Χρειάζονται πρόσωπα που να μπορούν να κοιτάξουν τον πολίτη στα μάτια και όχι μόνο να φωτογραφίζονται από πανηγύρι σε πανηγύρι, από τραπέζι σε τραπέζι, την ώρα που η κοινωνία μετράει το κάθε ευρώ για να βγάλει τον μήνα.

Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, είναι κάτι που πλέον συζητιέται όλο και πιο δυνατά μέσα στην ίδια τη γαλάζια παράταξη.

Μύτικας: Το άτυπο ΚΑΠΗ δημάρχων με θέα στο Ιόνιο

 

Σε κάτι μεταξύ παραθεριστικού χωριού και κλειστού club αυτοδιοικητικών εξελίσσεται ο Μύτικας Αιτωλοακαρνανίας. 

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ακόμη ένας δήμαρχος, συνοδευόμενος από τον εκλεκτό του αντιδήμαρχο, ετοιμάζεται να αποκτήσει το δικό του κομμάτι γης στην περιοχή. 

Αν όχι έτοιμη κατοικία, τουλάχιστον ένα οικόπεδο. 

Γιατί η πολιτική μπορεί να είναι προσωρινή, αλλά το εξοχικό είναι διαχρονική αξία.

Όπως φαίνεται, ο Μύτικας έχει μετατραπεί στο ιδανικό retirement plan για τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης. 

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν θάλασσα, κάποιοι βλέπουν τη φυσική συνέχεια της καριέρας τους...

Από τη δημαρχιακή καρέκλα, στην ξαπλώστρα με θέα το Ιόνιο.

Και επειδή ένα παραθαλάσσιο σπίτι χωρίς σκάφος είναι σαν δημοτικό συμβούλιο χωρίς ένταση, δεν αποκλείεται το επενδυτικό πακέτο να συμπληρωθεί και με ένα κομψό πλεούμενο. 

Άλλωστε, η Λευκάδα είναι δίπλα και, σύμφωνα με τις φήμες, τα πεντάστερα της περιοχής δεν τους είναι καθόλου άγνωστα.

Ο Μύτικας, λοιπόν, αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα που του αξίζει... 

Ένα άτυπο χωριό αυτοδιοικητικών αποστράτων, όπου οι συζητήσεις για έργα και προϋπολογισμούς δίνουν τη θέση τους σε κουβέντες για μαρίνες, οικόπεδα και καλοκαιρινές αποδράσεις.

Των φρονίμων τα παιδιά, πριν αποχαιρετήσουν τη δημαρχιακή σφραγίδα, φροντίζουν να έχουν εξασφαλίσει και μια θέση με θέα. Κατά προτίμηση στο Ιόνιο. 

Με δυνατότητα ελλιμενισμού.

Ψάχνουν αντίπαλο για τον Φαρμάκη, βρήκαν... τον Μωραΐτη

 

 

Στο ΠΑΣΟΚ της Δυτικής Ελλάδας, πριν καν φτάσουμε στο 2028, άρχισαν τα όργανα. 

Με τα ποσοστά να θυμίζουν βαρομετρικό χαμηλό διαρκείας, κάποιοι αποφάσισαν πως η λύση είναι να ανοίξουν το χρονοντούλαπο. 

Και τι έβγαλαν; 

Τον Θάνο Μωραΐτη.

Το άλλοτε «Θείο Βρέφος» του ΠΑΣΟΚ, με πλούσια εμπειρία στις πολιτικές μετακινήσεις και αξιοζήλευτη ευελιξία στις κομματικές στέγες, φέρεται να γλυκοκοιτάζει την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. 

Κάποιοι δήμαρχοι, λένε, έριξαν το όνομά του στο τραπέζι ως τον άνθρωπο που θα κοντράρει τον Νεκτάριο Φαρμάκη. 

Το θέμα είναι ότι, μόλις ακούστηκε το όνομα, το τραπέζι κόντεψε να αδειάσει.

Οι αντιδράσεις μόνο ενθουσιώδεις δεν ήταν. 

«Χαμηλό βαρομετρικό», σχολίαζαν πολλοί, αναρωτώμενοι αν πρόκειται για πρόταση νίκης ή για πολιτική αναπαλαίωση. 

Άλλοι πάλι έψαχναν να βρουν ποιοι θα τον ακολουθήσουν σε αυτή τη νέα περιπέτεια. Και, κυρίως, γιατί.

Σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι ψάχνει ανανέωση, η επιστράτευση ενός πολιτικού με τόσο... πολυσυλλεκτική διαδρομή μόνο ως μήνυμα αυτοπεποίθησης δεν εκλαμβάνεται. 

Περισσότερο μοιάζει με ομολογία ότι η δεξαμενή στέρεψε και το κόμμα ανακυκλώνει ό,τι βρίσκει στον πάτο.

Αν αυτό είναι το σχέδιο για να «χτυπηθεί» ο Φαρμάκης, τότε μάλλον στο ΠΑΣΟΚ έχουν μπερδέψει τις περιφερειακές εκλογές με reunion παλιών επιτυχιών. 

Μόνο που η πολιτική δεν ζει από τις αναμνήσεις. Και οι ψηφοφόροι, συνήθως, δεν πληρώνουν εισιτήριο για επαναλήψεις.

Δήμος Αγρινίου: Αιχμές για σχέδιο διάλυσης της παράταξης και παιχνίδια υστεροφημίας του δημάρχου Γάκια

Από τη στιγμή που, μετά τις δημοτικές εκλογές του 2023, ο δήμαρχος Γάκιας δήλωσε ότι αυτή θα είναι η τελευταία του θητεία στον Δήμο Αγρινίου, άνοιξε αυτομάτως και το ζήτημα της διαδοχής. 

Από τότε και μέσα στα δύο χρόνια που ακολούθησαν, γύρω από τις προθέσεις του έχει χυθεί πολύ μελάνι, με συνεχείς συζητήσεις για το αν τελικά θα αποχωρήσει ή όχι.

Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς η όρεξη ορισμένων εντός της παράταξης άνοιξε από νωρίς και άρχισαν να δείχνουν τις προθέσεις τους για την επόμενη μέρα. Ο ίδιος ο δήμαρχος, ωστόσο, μπήκε σε μια περίοδο συνεχών ήξεων – αφίξεων, αφήνοντας το τοπίο θολό και ενισχύοντας την εσωτερική κινητικότητα.

Δεν έλειψαν και οι χαρακτηριστικές του ατάκες, τόσο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και σε τραπεζώματα με δημοσιογράφους, που τροφοδότησαν περαιτέρω τη συζήτηση. Όταν ρωτήθηκε για τις προθέσεις του και το αν θα κάνει το επόμενο βήμα στην πολιτική του καριέρα ως υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, απάντησε με τη φράση «ότι πει ο Θεός και ο λαός», παραπέμποντας στη βαθιά του πίστη και αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά.

Το ενδεχόμενο της υποψηφιότητάς του για τη Βουλή παρέμεινε έτσι σε εκκρεμότητα, χωρίς ξεκάθαρη απόφαση, την ώρα που οι εσωτερικές διεργασίες στην παράταξη συνεχιζόταν. Στο μεταξύ, όσο πλησιάζει το τέλος της τετραετίας, ο ίδιος φαίνεται να αλλάζει ρητορική, υποστηρίζοντας πλέον ότι ο καημός του ήταν η δημαρχία και όχι η Βουλή, γεγονός που προκάλεσε νέα ερωτήματα και ανησυχίες σε ορισμένους.

Οι λεγόμενοι «δελφίνοι» κινούνται ήδη στο παρασκήνιο, καθώς αρκετοί βλέπουν τον εαυτό τους είτε ως μεταβατική λύση είτε ως επόμενους υποψήφιους με την παράταξη που πρόσκειται σε μεγάλο ποσοστό στη Ν.Δ. Η εκκρεμότητα γύρω από τις τελικές αποφάσεις του δημάρχου τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο την κινητικότητα, ενώ η μεταξύ τους αντιπαράθεση και οι ζυμώσεις εντείνονται.

Μάλιστα, δύο εκ των φερόμενων βασικών υποψηφίων για τη θέση του αντιδημάρχου, και σχεδόν «εισόβιοι» αντιδήμαρχοι, έχουν ξεκινήσει επαφές με πρόσωπα που διαθέτουν οικονομική άνεση, προκειμένου να στηρίξουν πιθανές υποψηφιότητές τους στις επόμενες δημοτικές εκλογές, χωρίς όμως πάντα την ανταπόκριση που ανέμεναν.

Παράλληλα, δεν λείπουν και οι πιο αιχμηρές φωνές μέσα στην παράταξη, με κάποιους δημοτικούς συμβούλους να σχολιάζουν ότι ο δήμαρχος ίσως δεν ανακοινώνει τις προθέσεις του επειδή ενδέχεται να θέλει να διαλύσει την παράταξη που ο ίδιος έστησε, για λόγους υστεροφημίας, ώστε να μείνει στην ιστορία του Δήμου Αγρινίου ως ο μόνος δεξιός δήμαρχος.

Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος εμφανίζεται – όπως μεταφέρεται από συζητήσεις – να υποστηρίζει ότι «πατάει καλά στα πόδια του», ότι δεν πήραν τα μυαλά του αέρα όπως άλλων και ότι παραμένει συνετός, θέση που είχε επαναλάβει και σε πρόσφατο τραπέζωμα προέδρων τοπικών κοινοτήτων.

Την ίδια ώρα, έχει καταγραφεί και αλλαγή στη δημόσια εικόνα του στο εσωτερικό της παράταξης, καθώς εσχάτως επιτρέπει σε ορισμένα στελέχη να φωτογραφίζονται πιο κοντά του, ακόμη και σε εκκλησιαστικούς χώρους, όταν στο παρελθόν, λόγω των έντονων προσπαθειών για μια φωτογραφία, είχε ζητήσει οι ενδιαφερόμενοι να στέκονται «πέντε βήματα πίσω».

Έτσι, η παράταξη του δημάρχου Γάκια κινείται πλέον σε ένα σύνθετο πεδίο ισορροπιών, όπου η αβεβαιότητα για τις τελικές του αποφάσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες στελεχών, οι εσωτερικές διεργασίες και οι αντικρουόμενες αναγνώσεις για τις προθέσεις του δημιουργούν ένα συνεχές παρασκήνιο, που όσο περνά ο χρόνος φαίνεται να εντείνεται αντί να αποκλιμακώνεται.

Ήξεις - αφίξεις από το Δήμαρχο Γάκια

 

 

Ήξεις-αφίξεις, μισόλογα και πολιτικά «ζυγίσματα» από τον δήμαρχο Γάκια, ο οποίος φαίνεται να κρατά όλα τα σενάρια ανοιχτά για το μέλλον του, ή τουλάχιστον να αφήνει τους άλλους να νομίζουν ότι τα κρατά.

Σε γνωστό καφέ της πόλης, με… διακριτική αλλά εμφανή κουστωδία, εθεάθη να δέχεται εισηγήσεις και πολιτικές «κατευθύνσεις» από στενούς συνεργάτες και φίλους. Άλλοι τον στέλνουν Βουλή, άλλοι τον θέλουν ξανά στο δημαρχείο, κι εκείνος ανάμεσα σε χαμόγελα και νεύματα φέρεται να κινείται στο γνώριμο μοτίβο… ούτε κρύο ούτε ζέστη, ούτε «ναι» ούτε «όχι», αλλά πάντα κάτι ενδιάμεσο, μεταξύ τύρου και αχλαδίου.

Και κάπου εκεί έρχεται και η ατάκα-πυξίδα … «ο λαός και ο Θεός».

Μόνο που στην πολιτική, όταν επιστρατεύεται τόσο συχνά ο Θεός, συνήθως κάτι πιο γήινο έχει ήδη αποφασιστεί.

Λίγες μέρες πριν, μιλώντας σε προέδρους κοινοτήτων του δήμου Αγρινίου, ξεκαθάρισε πως αν οι εκλογές γίνουν εντός του 2026, δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ. Κάτι που, βέβαια, δεν έκοψε τη συζήτηση, απλώς την έκανε πιο ενδιαφέρουσα.

Άλλωστε, ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι το όνειρό του ήταν ο δήμος.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το είπε, αλλά αν αυτό ήταν το ταβάνι στα όνειρά του.

Κάποιοι από το περιβάλλον του επιμένουν να μείνει στον δήμο και να κυνηγήσει τέταρτη θητεία, ειδικά σε μια συγκυρία που η Ν.Δ. δεν διανύει τις καλύτερες δημοσκοπικές της μέρες και τα πολιτικά βαρίδια, με πρώτο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μονοπωλούν την επικαιρότητα.

Κι ενώ όλα αυτά συζητιούνται, το πρόσφατο τραπέζωμα στους προέδρους κοινοτήτων ήρθε να προστεθεί στο παζλ. Για κάποιους απλό «κατέβασμα ρολών και κουβέντα».

Για άλλους...

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο δήμαρχος  όσο μιλά για Θεό και λαό, οι γύρω του μιλούν για σενάρια, ισορροπίες και επόμενες κινήσεις.

Αλήθεια ο δήμαρχος Γάκιας μετά από το video με την ομιλία του, εντόπισε το «βαθύ λαρύγγι»;

Διότι εάν το εντόπισε δεν μπορεί να το «ξηλώσει» όπως κάποιους αντιδημάρχους λίγους μήνες πριν…

Βλέπετε οι πρόεδροι δεν ξηλώνονται…

Αφήστε που εάν είναι υποψήφιος βουλευτής τους χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ…

Το θέμα είναι αν τον χρειάζονται κι αυτοί….

Ακάκιεεεε...

 

Του Γάκια το μαράζι...

 

 

Πάσχα ήταν και πέρασε, 

Πάσχα ήταν και πάει

κι ο Γάκιας που ντερλίκωσε

τώρα παραπατάει

 Μην του κατσε πολύ βαρύ

κείνο το φρυγαδέλι

μην έφαγε πολύ αρνί

που ήταν σκέτο μέλι;

Μην του παν ότι έρχεται 

νέα αναμπουμπούλα

και μήπως πρέπει να κρατά

πολύ μικρή σακούλα;

Μην έμαθε πως τον καλούν 

ψηλά απ' το Μαξίμου

κι ετούτος φόρεσε στολή

να ναι του επισήμου;

Έχει λένε έναν καημό

πολύ τονε πειράζει

που δεν κατάφερε να βγει

και του μεινε μαράζι

Τώρα που ετοιμάζεται 

για να ξανακατέβει

σκιάζεται τον κουμπάρο του

στα ίσια που τον παίζει

Λένε θα ναι υποψήφιος 

θα κάτσει σε σαμάρι

κι αν καταφέρει κι εκλεγεί

θα χει τρανό καμάρι

Αυτά σκέφτεται ο Γιάκιας μας

και βαριαναστενάζει 

και έχει ένα πόνο στην καρδιά

τρόμος τονε σκεπάζει

Σα φτάσουνε οι εκλογές

κατέβει κι ο κουμπάρος

και πάρει ψήφους πιο πολλούς 

τον περιμένει  ο χάρος...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

 

Πάνω–κάτω στην Πειραιώς και πέρα δώθε στο Αγρίνιο. Εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια στοιχειώδης σοβαρότητα, έχει στηθεί ένα κανονικό πανηγύρι διαδοχής… χωρίς καν να έχει υπάρξει ακόμη αποχώρηση.

Το Πάσχα, λένε, δεν γύριζε μόνο το αρνί στη σούβλα, πολλοί άνοιγαν κουβέντες στα ουζερί. 

Οι «δελφίνοι» της δημοτικής ομάδας μέτραγαν κουκιά, μοίραζαν καρέκλες και έδιναν όρκους πίστης στο δήμαρχο Γάκια. 

Και κάπου εκεί, τα αίματα άναβαν όχι από ιδεολογία, αλλά από το ποιος θα προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, έστω και για λίγο.

Και μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, υπάρχει και το "πρόσωπο". 

Ποιο είναι λοιπόν το πρόσωπο που εδώ και καιρό κάνει διαδρομές Αγρίνιο–Πειραιώς, χτυπάει πόρτες, στήνει αφηγήματα καταστροφής και πλασάρεται ως μοναδικό που μπορεί να «σώσει» την παράταξη. 

Μια παράταξη που —όπως φέρεται να υποστηρίζει βαράει διάλυση...

Το ερώτημα είναι γιατί τα κάνει αυτά; 

 Προφανώς για να φανεί πιο χρήσιμο το ίδιο. 

Η συνταγή είναι παλιά...

Πρώτα φτιάχνεις το πρόβλημα, μετά πουλάς τη λύση.

Την ίδια ώρα δέχεται πυρά εκ των έσω.

 Όχι γιατί κάποιοι κόπτονται για την ενότητα, αλλά γιατί δεν θέλουν να χάσουν ούτε το παραμικρό ψίχουλο εξουσίας. 

Αντιδημαρχίες, ρόλοι, επιρροή — όλα στο τραπέζι. Και κανείς δεν μιλάει για τον δήμο, μόνο για τη "μετά Γάκια" εποχή λες και είναι προσωπικό τους μαγαζί που αλλάζει διαχειριστή.

Η ουσία είναι μία...

Δεν φοβούνται μην πέσει η παράταξη σε «ξένα χέρια». Φοβούνται μην τη χάσουν από τα δικά τους.

Και αν αυτή είναι η εικόνα πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν πλησιάσει πραγματικά η ώρα. 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

«Θανάσης Μαυρομάτης: Όταν η παράδοση κερδίζει την προσοχή του πρωθυπουργού». Ποιος είδε την πλάτη του πρωθυπουργού; VIDEO

 

Κατά την χθεσινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μεσολόγγι για τα 200 χρόνια από την Έξοδο, η ουρά των πολιτικά φιλόδοξων που ήθελαν να σφίξουν το χέρι του πρωθυπουργού ήταν μεγαλύτερη από την παρέλαση των επετειακών εκδηλώσεων. 

Η ανάλογη φωτογραφία θα ήταν “πολύτιμη” για όσους σχεδιάζουν την πολιτική τους πορεία, ειδικά για αυτούς που βλέπουν τις προσεχείς εκλογές σαν ευκαιρία για είσοδο στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τις μεγάλες φιλοδοξίες, δεν κατάφεραν όλοι να πλησιάσουν. Ο Μητσοτάκης, μόλις έφτασε, κατευθύνθηκε αμέσως στον αντιπεριφερειάρχη Θανάση Μαυρομάτη, ντυμένο με την παραδοσιακή φορεσιά και ζωσμένο με άρματα, και συνομίλησαν για λίγο. Ο πρωθυπουργός έδειξε να εντυπωσιάζεται, υπενθυμίζοντας στιγμές του 2024, όταν ο Θ. Μαυρομάτης του είχε χαρίσει μια ασημένια πιστόλα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την αμυντική θωράκιση της χώρας – ένα συμβολικό δώρο που φαίνεται πως μένει χαραγμένο στη μνήμη του Κ. Μητσοτάκη.

Στο μεταξύ, κάποιοι άλλοι – με βλέμμα κολλημένο στην κάμερα και το κινητό – φάνηκε ότι ένιωσαν την καρδιά τους να ανεβαίνει στο λαιμό. Όταν τελικά έφτασαν κοντά στον πρωθυπουργό, το αποτέλεσμα ήταν αμείλικτο: ένα διακριτικό, αλλά σαφές, αγνόημα. Η πλάτη του Μητσοτάκη έστειλε ένα μήνυμα πιο δυνατό από κάθε χαμόγελο φωτογραφίας: κάποιες στιγμές στην πολιτική, η θέση σου στη σειρά μετράει περισσότερο από το πόσο δυνατά θέλεις να φαίνεσαι.