Καθάρισαν άλλοι, φωτογραφήθηκαν οι «αρμόδιοι»

Σακούλες από το πρωί για τις εργαζόμενες, καφέ και άφιξη στις 11 για τη δημοτική αρχή – ο «εθελοντισμός» σε ρόλο σκηνικού και οι φωτογραφίες σε πρώτο πλάνο για τον προεκλογικό αγώνα του δημάρχου Γάκια

Η εικόνα είχε όλα τα απαραίτητα στοιχεία: γάντια, σακούλες, «εθελοντισμό» και… φωτογράφους. 

Η δράση «Καθαρός Δήμος – Συμμετέχουμε Όλοι» στο Αγρίνιο στήθηκε για να δείξει συμμετοχή, ευαισθησία και –φυσικά– την παρουσία της δημοτικής αρχής. 

Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά, η βιτρίνα δεν ταυτίζεται πάντα με το παρασκήνιο.

Γιατί ναι, κάποιοι ήταν εκεί από την αρχή. 

Η Γεωργία Μπόκα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μπήκε στη διαδικασία, έσκυψε, μάζεψε, καθάρισε. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς πόζες, χωρίς «σκηνοθεσία». Μαζί της και εργαζόμενοι – κυρίως εργαζόμενες – από τις δομές, που για ακόμη μια φορά βρέθηκαν να σηκώνουν το πραγματικό βάρος. Γιατί όταν ο «εθελοντισμός» επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές, παύει να είναι αυθόρμητος και αρχίζει να μοιάζει με υποχρέωση.

Και κάπου εδώ έρχεται και η παλιά φράση του θυμόσοφου λαού: «η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά». Μόνο που, τελικά, δεν έμεινε στο παρελθόν. Σήμερα απλώς άλλαξε σκηνικό. Οι γυναίκες – εργαζόμενες, μητέρες, «εθελόντριες» – συνεχίζουν να καλούνται να τα κάνουν όλα. Να δουλεύουν, να προσφέρουν, να καλύπτουν τα κενά. Και μάλιστα… Σάββατο.

Την ίδια ώρα, κάποιοι άλλοι φαίνεται πως είχαν διαφορετικό πρόγραμμα. 

Ο δήμαρχος και οι έτεροι αντιδήμαρχοι, λένε οι πληροφορίες, προτίμησαν πρώτα το απαραίτητο καφεδάκι τους και εμφανίστηκαν γύρω στις 11. 

Την ώρα που οι σακούλες είχαν ήδη γεμίσει, ο χώρος είχε καθαρίσει και το μόνο που απέμενε ήταν το πιο «ουσιαστικό» κομμάτι... η καταγραφή της παρουσίας.

Έτσι στήνεται η γνώριμη εικόνα της τοπικής αυτοδιοίκησης: άλλοι ιδρώνουν και άλλοι φροντίζουν να φαίνεται ότι ιδρώνουν. Άλλοι δουλεύουν και άλλοι μπαίνουν στο κάδρο την κατάλληλη στιγμή. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι πάντα η ουσία – είναι η εικόνα.

Και κάπου εκεί το ερώτημα παύει να είναι απλό: συμμετοχή ή σκηνοθεσία; Εθελοντισμός ή «υποχρεωτική προσφορά»; Ποιοι καθαρίζουν τελικά την πόλη και ποιοι καθαρίζουν το προφίλ τους;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται στις φωτογραφίες. Αυτές που τραβήχτηκαν την κατάλληλη ώρα, με τα σωστά πρόσωπα στο πλάνο. 

Και που, όλως τυχαίως, μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμες… όταν έρθει η ώρα του προεκλογικού αγώνα για τον δήμαρχο Γάκια.

Δήμαρχος Γάκιας κυνηγά καρέκλα στη Βουλή...

Στη Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως η «δεξαμενή» των δημάρχων παραμένει σταθερή αξία για τη στελέχωση των ψηφοδελτίων. Και κάπως έτσι, στο τραπέζι μπαίνει και το όνομα του δημάρχου Γάκια , ως ένα από τα πρόσωπα που «εξετάζονται».

Μέχρι εδώ, όλα θεσμικά. 

Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. 

Γιατί άλλο η αυτοδιοίκηση και άλλο η κεντρική πολιτική σκηνή ...

Κι εκεί τα ερωτήματα δεν κρύβονται πίσω από ποσοστά και ανακοινώσεις έργων.

Για παράδειγμα..

Θα υπάρξει σαφής τοποθέτηση απέναντι σε ζητήματα που απασχολούν την περιοχή, όπως όσα ειπώθηκαν πρόσφατα για την εκτροπή του Αχελώου; 

Θα ακουστεί μια καθαρή φωνή ή θα επιλεγεί η ασφαλής σιωπή;

Και κυρίως...

Πώς μεταφράζεται στην πράξη το γνωστό επιχείρημα των «έργων»; 

Γιατί στην καθημερινότητα, οι πολίτες δεν αξιολογούν με δελτία Τύπου αλλά με όσα ζουν...

Την κατάσταση στους δρόμους, τη λειτουργία του κέντρου, το αίσθημα ασφάλειας, την εικόνα των δημόσιων χώρων. 

Εκεί κρίνεται τελικά κάθε αφήγημα...

Η μετάβαση από το δημαρχείο στη Βουλή δεν είναι απλώς μια αλλαγή ρόλου..

Είναι ένα διαφορετικό πεδίο ευθύνης. 

Και εκεί, τα ερωτήματα είναι πιο άμεσα...

Ποιον εκφράζεις, τι διεκδικείς και –κυρίως– μέχρι πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, αν τελικά υπάρξει υποψηφιότητα, το ενδιαφέρον δεν θα είναι η ανακοίνωση. 

Θα είναι η απάντηση της ίδιας της κοινωνίας. 

Γιατί αυτή είναι που, στο τέλος, δίνει ή αφαιρεί το πραγματικό «ποσοστό».

Ποιος θα καθίσει στην καρέκλα και ποιος… λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο

Η συζήτηση για τη φημολογούμενη μεταπήδηση του δημάρχου Γάκια, στην κεντρική πολιτική σκηνή έχει ήδη ανοίξει την όρεξη σε αρκετούς μέσα στο δημαρχιακό στρατόπεδο. Και όταν ανοίγει η κουβέντα για την καρέκλα του δημάρχου Αγρινίου, ξαφνικά εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι να τη δοκιμάσουν… έστω και για μια «μεταβατική» περίοδο.

Στο παρασκήνιο ακούγονται ήδη δύο βασικά σενάρια. Από τη μία, πρόσωπο που θεωρείται από τους πιο πιστούς του δημάρχου –ο κλασικός «yes man» της παράταξης– που καλοβλέπει τη θέση, ελπίζοντας πως η σχέση εμπιστοσύνης θα τον φέρει πιο κοντά στην πολυπόθητη καρέκλα. Από την άλλη, έτερο πολιτικό πρόσωπο που, σύμφωνα με πληροφορίες, από την επομένη κιόλας των τελευταίων δημοτικών εκλογών άρχισε να δουλεύει παρασκηνιακά για τη δημιουργία δικού του ψηφοδελτίου.

Μάλιστα, λέγεται πως έχει ήδη διαμηνύσει στον δημάρχο Γάκια ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω από τη διεκδίκηση του Δήμου Αγρινίου – είτε έχει τη στήριξή του είτε όχι. Το σχέδιο που φέρεται να επεξεργάζεται είναι απλό. Πρώτα μια «μεταβατική» δημαρχία, αν προκύψει το κενό, και στη συνέχεια κάθοδος ως επικεφαλής δημοτικής παράταξης για να διεκδικήσει κανονικά τον δήμο.

Κάπου εδώ όμως ίσως κάποιοι να λογαριάζουν χωρίς τον… ξενοδόχο. Γιατί από την πλευρά της Περιφέρειας, πρόσωπο που μέχρι στιγμής κρατά χαμηλούς τόνους φέρεται να έχει ήδη αρχίσει επαφές με κόσμο και να «μετρά» δυνάμεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για τις επόμενες πολιτικές κινήσεις.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη λεπτομέρεια...Τα «ορφανά» που ενδέχεται να αφήσει πίσω του ο δήμαρχος. Για να μην μπουν εμπόδιο στα σχέδια όσων βλέπουν μπροστά τους δημαρχιακές φιλοδοξίες, λέγεται ότι σε ορισμένους ήδη ψιθυρίζεται μια εναλλακτική… συμμετοχή σε ψηφοδέλτιο της Περιφέρειας.

Στην πολιτική του Αγρινίου, άλλωστε, οι καρέκλες ποτέ δεν μένουν άδειες για πολύ. Το ερώτημα είναι ποιος θα καθίσει τελικά – και ποιος θα μείνει όρθιος να κοιτάζει.

Άγριο πολιτικό καρφί: η καρέκλα που άναψε φωτιά μεταξύ Παπαναστασίου – Καραγκούνη

Μια καρέκλα στάθηκε αρκετή για να θυμίσει ότι στην τοπική πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο. Την ώρα που ο δήμαρχος Γιώργος Παπαναστασίου μιλούσε στο βήμα σε ημερίδα για το δημογραφικό, μπήκε στην αίθουσα ο υφυπουργός Εργασίας Κώστας Καραγκούνης. Μπροστά δεν υπήρχε διαθέσιμη θέση – εκτός από την καρέκλα του δημάρχου.

Ο υφυπουργός, χαριτολογώντας, ρώτησε αν μπορεί να καθίσει. Η απάντηση ήρθε κοφτή: «Κάθισε… μέχρι να καθίσω εγώ στη δική σου». Το γέλιο του κόσμου κάλυψε την αμηχανία της στιγμής, αλλά όσοι γνωρίζουν τα παρασκήνια καταλαβαίνουν ότι το σχόλιο δεν ήταν απλώς χιούμορ.

Οι σχέσεις των δύο ανδρών εδώ και καιρό είναι παγωμένες. Από τη διαφωνία για το θέμα της Μητρόπολης μετά τον θάνατο του μακαριστού Κοσμάς μέχρι τις πολιτικές ισορροπίες στη Νέα Δημοκρατία, το χάσμα φαίνεται να βαθαίνει.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο. Στο Αγρίνιο κυκλοφορεί ότι ο δήμαρχος, με αυτοπεποίθηση που περισσεύει, φέρεται να διαμηνύει πως στις επόμενες εκλογές θα «τελειώσει» πολιτικά τον Καραγκούνη. Το αν αυτή η βεβαιότητα βασίζεται σε πραγματικούς συσχετισμούς ή σε πολιτική υπερένταση, είναι άλλο θέμα.

Γιατί την ίδια ώρα, μέσα στην ίδια τη δημοτική παράταξη του δημάρχου, κάποιοι –λένε– έχουν ήδη βάλει στοίχημα για το ποιος θα βγει πρώτος στην κάλπη. Και το όνομα που ακούγεται συχνότερα δεν είναι του δημάρχου.

Συμπέρασμα; Στην πολιτική του Αγρινίου οι καρέκλες αλλάζουν εύκολα. Το δύσκολο είναι να προβλέψει κανείς ποιος θα κάθεται πάνω τους… μετά τις εκλογές. 

Δήμαρχος Γάκιας: Λιβάνισμα Πέμπτη – «Δεν είμαι κυβέρνηση» Δευτέρα

Την Πέμπτη, ο Δήμαρχος Γάκιας έδειξε ότι έχει… νότες διπλής χρήσης...

Εν χορδαίς και οργάνοις λιβάνισε την κυβέρνηση και τον Δένδια για το αεροδρόμιο Αγρινίου και τις ενεργειακές κοινότητες, σα να είχε μόλις ανακαλύψει τον δικό του ρόλο υπουργού… δημοσίων σχέσεων. Σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, πριν καν… αλέκτορα φωνήσαι θυμήθηκε να μας πει ότι δεν είναι κυβέρνηση για τον δρόμο προς τον Ψιλόβραχο.

Φαίνεται ότι στον κόσμο του Δημάρχου, η κάθε μέρα απαιτεί και διαφορετικό πανηγύρι...

Την Πέμπτη πανηγύρι της εύνοιας, τη Δευτέρα πανηγύρι υπενθύμισης ότι… δεν φταίει αυτός. 

Και ανάμεσα στα δύο, η γλώσσα του στρίβει σαν τον δρόμο που ο ίδιος δεν μπορεί να φτιάξει. 

Διπλή γλώσσα, διπλό ταλέντο, μονό χαμόγελο για κάποιους.

Γιατί μάλλιασε η γλώσσα Παπαναστασίου στον Ψιλόβραχο...

Στον Ψιλόβραχο σήμερα, ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου εμφανίστηκε με ξεκάθαρο εκνευρισμό, προσπαθώντας να ρίξει τις ευθύνες για τον επικίνδυνο δρόμο από Καμαρούλα έως Γέφυρα Επισκοπής στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και στην κυβέρνηση. 

«Έχω φάει τη γλώσσα μου χρόνια να φωνάζω γι’ αυτό, αλλά τι να κάνω, δήμαρχος είμαι εγώ…», είπε, θυμίζοντας σε όλους ότι όταν τον βόλευε, στο παρελθόν δήλωνε «ευτυχώς που έχουμε την Περιφέρεια δίπλα μας».

Όμως τώρα, φαίνεται πως η πολιτική εξίσωση άλλαξε.

Mε μια πιθανή υποψηφιότητα στο ίδιο ψηφοδέλτιο της ΝΔ, ο δήμαρχος στρέφει τα βέλη του προς την Περιφέρεια, ψαρεύοντας ψήφους και «καρφώνοντας» όποιον μπορεί. 

Τα έργα παραμένουν ημιτελή, όπως η ύδρευση στον Ψιλόβραχο και στη Χαράστη, που έχουν έτοιμο σχέδιο από το 2023, αλλά χρειάστηκε να… εμφανιστεί τηλεοπτικό συνεργείο για να ξεκολλήσει προσωρινά η κατάσταση.

Η αλήθεια είναι απλή...

O δρόμος παραμένει επικίνδυνος, οι εξαγγελίες πολλές, αλλά οι λύσεις από τον ίδιο τον δήμαρχο περιορισμένες. 

Τα εύκολα θύματα; 

Η Περιφέρεια και η κυβέρνηση – και το κοινό που παρακολουθεί, αναρωτώμενο ποιος τελικά νοιάζεται πραγματικά για τα έργα και ποιος απλώς «παίζει πολιτικά».

Ο Παπαναστασίου, αντιπρόεδρος της ΚΕΔΕ και «αγαπημένο παιδί του Μητσοτάκη», δείχνει ότι όταν πρόκειται για την προσωπική του προβολή, τα βέλη πάνε πάντα αλλού. 

Και η Τριχωνίδα, και ο Ψιλόβραχος, και οι υποσχέσεις για τουριστική ανάπτυξη μένουν, όπως πάντα, σε επίπεδο εξαγγελιών.

Δένδιας προειδοποιεί: «Αυτά τα ποσοστά δεν είναι δικά μας» – Σκληρά μηνύματα μέσα στην αίθουσα

Η αίθουσα είχε χειροκρότημα. Είχε χαμόγελα. Είχε και παγωμένες εκφράσεις.

Γιατί όταν ένας από τους ισχυρότερους υπουργούς της κυβέρνησης στέκεται μπροστά σε βουλευτές, κομματικά στελέχη, αυτοδιοικητικούς και τοπικούς παράγοντες και μιλά για ποσοστά που «δεν μας αξίζουν», δεν απευθύνεται γενικά και αόριστα. Κοιτάζει μπροστά του. Και μιλά σε αυτούς που έχουν ευθύνη.

Το «τι δεν κάνουμε σωστά» δεν ήταν φιλοσοφικό ερώτημα. Ήταν πολιτική αιχμή. Προς όσους θεωρούν ότι η διαχείριση της εξουσίας αρκεί. Προς όσους επαναπαύθηκαν σε ρόλους και καρέκλες. Προς όσους εμφανίζονται μόνο σε πίτες και φωτογραφίες αλλά απουσιάζουν από την κοινωνία.

Και το πιο βαρύ σημείο; Η αναφορά στην ανάγκη επιστροφής στο «γενετικό υλικό». Αυτό μεταφράζεται πολιτικά ως έμμεση παραδοχή ότι κάτι έχει αλλοιωθεί. Ότι η παράταξη, σε κάποια σημεία, απομακρύνθηκε από τη βάση της. Κι αυτό ειπώθηκε μπροστά σε ανθρώπους που εκπροσωπούν ακριβώς αυτή τη βάση σε τοπικό επίπεδο.

Δεν ήταν λίγοι όσοι αντάλλαξαν βλέμματα. Γιατί η αυτοκριτική, όταν γίνεται δημόσια και όχι σε κλειστά γραφεία, έχει αποδέκτες. Και όταν ακούγεται από πρόσωπο με σαφή πολιτικό εκτόπισμα και μελλοντικό ορίζοντα, παύει να είναι απλώς ανησυχία. Γίνεται μήνυμα.

Στο Αγρίνιο δεν κόπηκε μόνο πίτα. Κόπηκαν και αυταπάτες. Και κάποιοι κατάλαβαν ότι τα «δυάρια» δεν βαραίνουν μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Βαραίνουν και όσους χειροκροτούσαν.

ΠΑΣΟΚικές "στριφλιώρες": Το Ζεϊμπέκικο της Πολιτικής Επιστροφής

 

 

Βαρύ ζεϊμπέκικο για το "ηλικιωμένο" πλέον "Θείο βρέφος", με στριφλιώρες, που λένε και στη γενέτειρά του και με ύφος πάλαι ποτέ Πασοκικό.

Το βαρύ ζεϊμπέκικο υπό τους ήχους του άσματος "το βαπόρι απ'την Περσία" χόρευε λέει με τον Μπισμπίκη και έδινε ρέστα.

Οι στριφλιώρες τώρα ήταν επιτυχημένες, διότι ως πρώην και wanna be, μια φορά ακόμη ΠΑΣΟΚ, το παλικάρι που παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις, επιθυμεί να επιστρέψει στα πάτρια πολιτικά εδάφη.

Μήπως όμως αντί για το βαπόρι, θα έπρεπε να χορεύει σε ρυθμούς Λαίδης το "κάνω come back";

Ακούγεται ότι επιθυμεί να επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ και να δώσει μια ακόμη φορά τη μάχη της εκλογής.

Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Στο ΠΑΣΟΚ δεν θέλουν να ακούν το όνομα του και κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ως "πολιτικό γυρολόγο"...

Αλλά ο ίδιος λένε δεν το βάζει κάτω και όλο ρίχνει απλωτές στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, μπας και του συγχωρεθούν οι πολιτικές του αμαρτίες..

Εσχάτως εξυφαίνονται διάφορα πολιτικά σενάρια...

Άλλοτε ακούγεται η υποψηφιότητα του για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας κι άλλοτε πέφτουν στο τραπέζι σενάρια για το δήμο Αγρινίου...

Όσον αφορά το δήμο Αγρινίου, κάποιοι υποστηρίζουν ότι την υποψηφιότητα την κρατάει "καβάντζα" η Κστίνα, στην περίπτωση που δεν εκλεγεί...

Όπως και να χει το μέλλον θα δείξει....

Αν θα γίνει το πολυπόθητο come back ή αν με τις πολιτικές στριφλιώρες, που παίρνει θα βρει σε καμιά ... ξέρα...

Τρεις Χάριτες, ένα δημαρχείο και μια πόλη που παρακολουθεί τα παρασκήνια

Στην Αμφιλοχία, η μάχη για τον δημαρχιακό θώκο έχει ήδη πάρει προσωπικό χαρακτήρα, και οι τρεις Χάριτες δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. 

Η “Προχωρήστρα” βαδίζει σαν να κρατάει τη μοίρα της πόλης στα χέρια της: δυναμική, φωνακλού και αποφασισμένη να αφήσει πίσω κάθε αντίπαλο, είτε πρόκειται για τις άλλες Χάριτες είτε για ψιθυριστές φήμες που κυκλοφορούν στην πόλη.

Η “Ηγεμονίστρα” μετράει κάθε βήμα σαν να παίζει παρτίδα σκάκι με τις κινήσεις όλων, κρατώντας λίστες, αριθμούς και πιθανούς συμμάχους – και όταν χαμογελάει, ξέρεις ότι κάτι ήδη έχει υπολογίσει.

Η “Σκιά” παραμονεύει στο παρασκήνιο σαν να κρατάει κρυμμένα πυρομαχικά. Δεν μιλάει πολύ, αλλά κάθε λάθος των άλλων δύο γίνεται δικό της κέρδος.

Οι καθημερινές εμφανίσεις τους μοιάζουν με τυπικές δημοκρατικές στιγμές, αλλά πίσω από τα χαμόγελα και τις χειραψίες κρύβονται μικρο-συνωμοσίες. 

Ποιος θα κλέψει τις εντυπώσεις, ποια θα αφήσει πίσω μια υπόγεια ατάκα που θα κάνει τους υπόλοιπους να τρέχουν και ποιος θα βγει από τη σκιά για να καρπωθεί την αναστάτωση.

Οι φήμες λένε ότι η “Προχωρήστρα” ήδη μετράει ποιοι τη βλέπουν ως φυσική ηγέτιδα, η “Ηγεμονίστρια” κρατάει λίστες με τις πιθανές αστοχίες της άλλης, και η “Σκιά” απλώς περιμένει να μαζέψει τα οφέλη όταν οι δύο πρώτες κουραστούν από τον δικό τους μικροπολιτικό πόλεμο.

Στο μεταξύ, η κεντροδεξιά αντιπολίτευση που έχασε τις προηγούμενες εκλογές παρακολουθεί ήρεμα. 

Συναντήσεις σε κλειστά γραφεία, λεπτομερείς στρατηγικές και επιλογή προσώπων που θα φέρουν πόντους, όλα μεθοδικά, χωρίς να χρειαστεί να σηκώσουν τα “κατεδαφιστέα” που θα προκαλούσαν φασαρία. 

Η υπομονή τους είναι η δύναμή τους: περιμένουν, παρατηρούν, και γνωρίζουν ότι κάθε αστοχία των τριών Χάριτων θα τους δώσει τη νίκη χωρίς φωνές ή φανφάρες.

Κάθε μέρα φέρνει νέα επεισόδια.

Ποια θα ξεφύγει πρώτη από το σχέδιο, ποια θα αφήσει μια ατάκα που θα μείνει, ποιος θα κερδίσει την αθόρυβη υποστήριξη χωρίς να χρειαστεί να φανεί. 

Στην Αμφιλοχία, η μάχη δεν κρίνεται μόνο από τις δημόσιες δηλώσεις – κρίνεται στα παρασκήνια, στις σκιές των χαμόγελων, στις χειραψίες με κρυφά μηνύματα και στις κινήσεις που δεν φαίνονται.


Με λίγα λόγια, οι τρεις Χάριτες, έχουν ήδη ξεκινήσει το δικό τους παιχνίδι με φιλοδοξία, στρατηγική και παρασκηνιακή ίντριγκα, ενώ η αντιπολίτευση παραμένει υπομονετική, έτοιμη να καρπωθεί κάθε λάθος τους. 

Και όπως φαίνεται, όποιος νομίζει ότι οι εκλογές θα είναι απλή υπόθεση… μάλλον δεν έχει δει τι συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες.

Ο Γάκιας και το Δαχτυλίδι

Πούντο πούντο το δαχτυλίδι

ψάχνουν όλοι για να το βρουν

να το φορέσουν στο δάχτυλό τους

στο δημαρχείο μέσα να μπουν

Ο Γάκιας έχει το δαχτυλίδι

και το κρατάει πολύ σφιχτά

κι όλο στο νου του στριφογυρίζει

που να το δώσει να πάει μπροστά

Δυο θέλουν να το φορέσουν

ράβουν κοστούμια φανταχτερά

κι όλο το Γάκια παρακαλάνε

τον έχουνε πάρει από κοντά

Του κάνουν όλα τα χατίρια

τον προσκυνάνε γονατιστοί

μέχρι να γίνει η δουλειά τους

και να την κάνουν γυριστή

Ο Γάκιας όμως που θέλει κι άλλα

θέλει και ψήφους και υποταγή

όλο τους βάζει τη διχόνοια

να μείνουν μέσα στο μαντρί

Μα ο καιρός κοντοζυγώνει

και οι μνηστήρες καραδοκούν

κι άμα το Γάκιας τους ξεγελάσει

αυτοί θα τρέχουν για να κρυφτούν