Πρέπει να πλημμυρίσει το Αγρίνιο για να θυμηθεί ο Δήμος να καθαρίσει τα φρεάτια;

 

 

 

Μήπως η Τεχνική Υπηρεσία και ο αρμόδιος αντιδήμαρχος περιμένουν τα ρεπορτάζ για να θυμηθούν τις υποχρεώσεις που έχουν απέναντι στους πολίτες;

Τα φρεάτια στο Αγρίνιο είναι βουλωμένα και μιλάμε για κίνδυνο πλημμυρικών φαινομένων, ζημιών και ταλαιπωρίας των πολιτών. Εάν πάσει μια δυνατή νεροποντή θα βρει τα φρεάτια γεμάτα φύλλα, χώματα σκουπίδια και φερτά υλικά.

Κι εδώ τίθεται εύλογα το ερώτημα.

Πότε προτίθενται να τα καθαρίσουν;

Θα γίνει ο καθαρισμός τώρα, προληπτικά, ή θα περιμένουμε να έρθει η πρώτη δυνατή καταιγίδα, να πλημμυρίσουν δρόμοι και μετά να αρχίσει η γνωστή αναζήτηση ευθυνών;

Η εικόνα σε σημεία του κέντρου αλλά και σε άλλα κομβικά σημεία του Αγρινίου προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Αγρινίου γνωρίζει πολύ καλά ότι τα φρεάτια των ομβρίων δεν καθαρίζονται όταν πλέον έχουν φράξει και το νερό έχει αρχίσει να ανεβαίνει στους δρόμους.

Καθαρίζονται πριν από την κακοκαιρία.

Αυτό λέγεται πρόληψη.

Και σε αυτό το σημείο είναι το πρόβλημα.

Γιατί η εικόνα που καταγράφεται δημιουργεί την εντύπωση ότι για ακόμη μία φορά η δημοτική μηχανή κινείται όταν προηγηθεί δημοσιογραφική ανάδειξη του προβλήματος.

Κάτι που, δυστυχώς, θυμίζει έντονα την υπόθεση με το Δημαρχείο Στράτου.

Εκεί χρειάστηκε να δημοσιοποιηθεί η εικόνα με τους τόνους σκουπιδιών που είχαν συγκεντρωθεί στον χώρο, ώστε να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι και να ξεκινήσει ο καθαρισμός.

Μόνο που ακόμη και σήμερα, όπως καταγγέλλεται και διαπιστώνεται από την εικόνα στον χώρο, τα σκουπίδια δεν έχουν εξαφανιστεί.

Παραμένουν σε σημεία συγκεντρωμένα και, μέσα στις υψηλές θερμοκρασίες του, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο απαράδεκτη, καθώς η δυσοσμία είναι έντονη.

Δηλαδή, χρειάζεται και εκεί δεύτερο ρεπορτάζ για να ολοκληρωθεί ένας καθαρισμός;

Το ίδιο έργο ξανά;

Αυτό ακριβώς φοβούνται πολλοί πολίτες ότι μπορεί να συμβεί και με τα φρεάτια.

Να μείνουν βουλωμένα.

Να έρθουν οι βροχές.

Να πλημμυρίσουν δρόμοι.

Να δημιουργηθούν ζημιές.

Και μετά να αρχίσουμε να ακούμε για «ακραία καιρικά φαινόμενα», για «πρωτοφανή ένταση της βροχόπτωσης» και για όλα εκείνα που λέγονται αφού έχει δημιουργηθεί το πρόβλημα.

Όμως η αντιπλημμυρική προστασία δεν αρχίζει όταν βρέξει.

Αρχίζει όταν ακόμη έχει ήλιο.

Η Τεχνική Υπηρεσία οφείλει απαντήσεις

Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος και η Τεχνική Υπηρεσία καλούνται να απαντήσουν ξεκάθαρα:

Πόσα φρεάτια έχουν καθαριστεί μέχρι σήμερα;

Ποια είναι τα σημεία προτεραιότητας;

Πότε θα ολοκληρωθεί ο καθαρισμός;

Και κυρίως:

Γιατί υπάρχουν ακόμη βουλωμένα φρεάτια σε κεντρικά και κομβικά σημεία της πόλης;

 

 

 

«Πισίνα» έκανε το μνημείο των 120 στο Αγρίνιο – Βουτιές μέσα στον ιερό χώρο VIDEO FOTO

Σε… πισίνα αποφάσισε να μετατρέψει το σιντριβάνι στον χώρο του Μνημείου των 120 στο Αγρίνιο ένας Ρομά, προκαλώντας αγανάκτηση και αποτροπιασμό με την απαράδεκτη συμπεριφορά του.

Ο συγκεκριμένος άνδρας, αδιαφορώντας πλήρως για τον χαρακτήρα του χώρου, μπήκε μέσα στο σιντριβάνι και άρχισε να κάνει… απλωτές, σαν να βρισκόταν σε κάποια παραλία ή σε ιδιωτική πισίνα.

Και το πλέον προκλητικό; Δεν φαίνεται να πτοήθηκε ούτε από τις φωνές όσων βρίσκονταν στο σημείο και του ζητούσαν να απομακρυνθεί. Αντί να αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε έναν χώρο μνήμης και τιμής, συνέχισε ανενόχλητος το… μπάνιο του.

Μάλιστα, όπως αποτυπώνεται και στις φωτογραφίες, κάποια στιγμή ξάπλωσε μέσα στο νερό και άρχισε να απολαμβάνει τη «βουτιά» του, σαν να είχε βρει το προσωπικό του καταφύγιο από τον καύσωνα.

Μόνο που δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε πλατεία ή για έναν χώρο αναψυχής.

Εκεί βρίσκεται το Μνημείο των 120 πατριωτών που εκτελέστηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στο Αγρίνιο στις 14 Απριλίου 1944. Ένας χώρος που αποτελεί σύμβολο θυσίας, ιστορικής μνήμης και σεβασμού.

Και γι’ αυτό ακριβώς η εικόνα ενός ανθρώπου να κάνει… μπάνιο μέσα στο σιντριβάνι του μνημείου δεν είναι απλώς μια γραφική ή «αστεία» σκηνή.

 

Είναι εικόνα ντροπής.

Η ασέβεια απέναντι σε έναν τέτοιο χώρο δεν μπορεί να βαφτίζεται «δροσισμός» ούτε να αντιμετωπίζεται ως μια αθώα καλοκαιρινή τρέλα. Η ιστορική μνήμη δεν είναι πισίνα, ούτε το μνημείο χώρος για… απλωτές.

Και το ερώτημα είναι εύλογο…

Πού βρίσκεται ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στους 120 ανθρώπους που εκτελέστηκαν και στον χώρο που έχει δημιουργηθεί για να τους τιμά; 

Γιατί άλλο η ανάγκη κάποιου να δροσιστεί και άλλο να μετατρέπει έναν ιερό χώρο μνήμης σε προσωπική πισίνα, αδιαφορώντας μάλιστα για τις αντιδράσεις…

Οι εικόνες, πάντως, μιλούν από μόνες τους και προκαλούν εύλογα οργή.
Γιατί υπάρχουν χώροι στους οποίους, όσο μεγάλη κι αν είναι η ζέστη, το μόνο που επιβάλλεται είναι σεβασμός.

 

 

 

Αγρίνιο: Νέα καταγγελία συμπολίτισσας για επίθεση από αγέλη σκύλων – «Η τρομάρα που πήρα δεν περιγράφεται»

 

Αγέλη σκύλων στο κέντρο του Αγρινίου – Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν γίνει το κακό;

 

Ένα περιστατικό που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση των αδέσποτων στο Αγρίνιο καταγγέλλει συμπολίτισσα, η οποία βρέθηκε αντιμέτωπη με αγέλη περίπου δέκα σκύλων, μέσα μάλιστα στον αστικό ιστό και σε σημείο λίγα μόλις μέτρα από το κέντρο της πόλης.

Σύμφωνα με την καταγγελία, η γυναίκα στάθμευσε το πρωί στο δημοτικό πάρκινγκ και, ανεβαίνοντας προς την οδό Δημάδη, βρέθηκε μπροστά στην αγέλη των σκύλων, τα οποία βρίσκονταν συγκεντρωμένα στο σημείο. Όπως αναφέρει, τα ζώα κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος της και της επιτέθηκαν.

Η ίδια δεν τραυματίστηκε, σύμφωνα με την καταγγελία, χάρη στην παρέμβαση ανθρώπων που βρίσκονταν στην περιοχή και κατάφεραν να απομακρύνουν τα ζώα.

«Η τρομάρα που πήρα δεν περιγράφεται», αναφέρει χαρακτηριστικά, θέτοντας ένα εύλογο ερώτημα: πόσο πρέπει να περιμένουμε μέχρι μια επίθεση να καταλήξει σε σοβαρό τραυματισμό;

Μια αγέλη που «γυρίζει» το Αγρίνιο

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό, καθώς, σύμφωνα με μαρτυρίες, πρόκειται για αγέλη που εμφανίζεται σε διαφορετικές περιοχές της πόλης.

Από τον Άγιο Γρηγόριο και τον Άγιο Κωνσταντίνο μέχρι το κέντρο του Αγρινίου, τα ίδια σκυλιά φέρεται να μετακινούνται σε μεγάλο τμήμα της πόλης, δημιουργώντας ανησυχία σε κατοίκους και πεζούς.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο:

Τι κάνει ο Δήμος Αγρινίου για τη συγκεκριμένη αγέλη;

Δεν είναι ζήτημα «δίωξης» των ζώων. Τα αδέσποτα δεν ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Ευθύνη έχει η οργανωμένη Πολιτεία και οι αρμόδιες υπηρεσίες να εξασφαλίζουν τόσο την ευζωία των ζώων όσο και την ασφάλεια των πολιτών.

Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος οφείλει να ενημερώσει τους πολίτες:

• Έχει καταγραφεί η συγκεκριμένη αγέλη;
• Έχουν γίνει καταγγελίες για επιθετική συμπεριφορά;
• Έχει επιχειρήσει ο Δήμος την περισυλλογή ή διαχείρισή της;
• Έχει γίνει κτηνιατρικός έλεγχος και αξιολόγηση της συμπεριφοράς των ζώων;
• Και κυρίως, ποιο είναι το σχέδιο του Δήμου εάν η επόμενη επίθεση προκαλέσει τραυματισμό;

Γιατί τότε η συζήτηση δεν θα αφορά απλώς μια ακόμη καταγγελία.

Θα αφορά έναν πολίτη που μπορεί να έχει τραυματιστεί σοβαρά.

Και ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα για τον αρμόδιο αντιδήμαρχο

Την ίδια στιγμή, κυκλοφορούν καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο έχει αντιμετωπιστεί στο πρόσφατο παρελθόν πολίτης με αναπηρία, ο οποίος φέρεται να είχε απευθυνθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες για την παρουσία μεγαλόσωμου σκύλου στην αυλή του σπιτιού του.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, ο πολίτης υποστηρίζει ότι δέχθηκε απαξιωτική και προσβλητική συμπεριφορά από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο, γεγονός που –όπως αναφέρεται– τον οδήγησε στην αποστολή εξωδίκου.

Είναι αλήθεια;

Και ακόμη ένα ερώτημα που χρήζει απάντησης:

Είναι αλήθεια ότι, όταν ενημερώθηκε ο δήμαρχος Αγρινίου για το περιστατικό, επικοινώνησε με τον αντιδήμαρχο και του εξέφρασε σε έντονο ύφος τη δυσαρέσκειά του για τη συμπεριφορά του απέναντι στον συγκεκριμένο πολίτη;

Δεν υιοθετούμε καταγγελίες χωρίς απαντήσεις. Τις θέτουμε δημόσια, επειδή αφορούν τη λειτουργία της Δημοτικής Αρχής και τη συμπεριφορά αιρετών απέναντι στους πολίτες.

Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος έχει πλέον τον λόγο.

Γιατί στο θέμα των αδέσποτων δεν χωρούν ούτε αδιαφορία ούτε μετάθεση ευθυνών.

Τα ζώα πρέπει να προστατεύονται.

Οι πολίτες όμως πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην ίδια τους την πόλη.

Και πριν υπάρξει τραυματισμός, η Δημοτική Αρχή οφείλει να έχει ήδη κάνει ό,τι προβλέπεται.

Γιατί μετά το κακό, οι εξηγήσεις συνήθως περισσεύουν.

 

Μαυρομμάτης… εκτός πόλης, αλλά εντός χωριών

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θανάσης Μαυρομμάτης επιλέγει να εμφανίζεται όλο και περισσότερο στα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.

Η παρουσία του στη Γραμματικού δεν είχε απλώς χαρακτήρα εθιμοτυπικής επίσκεψης. Είχε και έναν σαφή πολιτικό συμβολισμό: ότι η Περιφέρεια θέλει να δείχνει πως βλέπει και την ενδοχώρα και όχι μόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Και επειδή στην πολιτική μετράει πολύ το πού πηγαίνεις αλλά και το τι βλέπεις, ο Μαυρομμάτης φαίνεται να επενδύει σταθερά στο «τερέν».

Άλλωστε, τα χωριά έχουν μνήμη.

Και όταν ένα έργο χρησιμοποιείται καθημερινά από τους κατοίκους, δύσκολα χρειάζεται ιδιαίτερη επικοινωνιακή προβολή για να καταλάβουν ποιος το έκανε και ποιος συνεχίζει να βρίσκεται δίπλα τους.

Το μήνυμα, λοιπόν, από τη Γραμματικού είναι διπλό: έργα που χρησιμοποιούνται από τους πολίτες και πολιτική παρουσία εκεί όπου χτυπά η καθημερινότητα της Αιτωλοακαρνανίας.

Το Τάμα του Γάκια

 

Το κοψε ο Γάκιας για Σταμνά

 

μακρύ σταυρό να κάνει

 

γιατί είχε τάμα από καιρό 

 

 και τρέχει και δεν φτάνει

 

Στον Άγιο Φανούριο

 

έκανε στο σταυρό του

 

τον θερμοπαρακάλεσε 

 

να ζήσει τ' όνειρο του

 

Θέλει να γίνει βουλευτής

 

να πάρει και υπουργείο

 

γιατί ο έρμος σκιάζεται 

 

πως θα μπει στο ψυγείο 

 

Μα πως το θάμα να γενεί

 

το τάμα να του στρέξει 

 

όσο και αν ζορίζεται

 

δεν λέει να του φέξει

 

Και πως το θάμα να γενεί

 

το τάμα να του στρέξει

 

 χωρίς μια φανουρόπιτα

 

στον Άγιο να πέψει;

 

 

 

 

` 

 

 

«Φωτισμένος» για το μεταβατικό, σκοτάδι για το 2028... Η καρέκλα μπορεί να έχει προσωρινό ένοικο, αλλά η παράταξη ψάχνει ακόμη ποιος θα κρατήσει το τιμόνι.

 

Ο Αύγουστος των «δελφίνων» – Ποιοι ράβουν κοστούμι για το δημαρχείο Αγρινίου και ποιος θα μείνει… με το ύφασμα στο χέρι;

Αύγουστος. Μήνας θερινής ραστώνης για τον λαό, όχι όμως και για όσους πολιτεύονται και αναγκάζονται, εν μέσω υψηλών θερμοκρασιών, να ριχτούν στη μάχη για τον πολυπόθητο σταυρό. Άλλωστε, αυτό είναι το τελευταίο καλοκαίρι πριν από τις εθνικές εκλογές και στην πολιτική, ως γνωστόν, ο χρόνος δεν περισσεύει για κανέναν.

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι τρέχουν για τις εθνικές εκλογές, στον δήμο Αγρινίου κάποιοι άλλοι φαίνεται πως έχουν αρχίσει να ράβουν το κοστούμι του… μεταβατικού δημάρχου.

Γιατί όταν ο νυν δήμαρχος Αγρινίου παραιτηθεί από το αξίωμά του για να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών ως υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει να αφήσει στο πόδι του τον άνθρωπο που θα αναλάβει να κρατήσει το τιμόνι του δήμου.

Τον «μεταβατικό».

Αυτόν που, εκτός από το να οδηγήσει τον δήμο μέχρι την επόμενη ημέρα, θα πρέπει ουσιαστικά να κρατήσει όρθια και την παράταξη μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2028.

Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί το εάν η συγκεκριμένη παράταξη θα πάει ενωμένη στις δημοτικές εκλογές του 2028 είναι ένα μεγάλο ερώτημα.

Σύμφωνα με όσα ακούγονται στους πολιτικούς διαδρόμους, η παράταξη φυλλοροεί. 

Και σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν άλλον υποψήφιο δήμαρχο για να ηγηθεί της παράταξης και όχι τον «μεταβατικό» δήμαρχο, ο οποίος, όπως υποστηρίζουν, θα αποτελεί συνέχεια του σημερινού δημάρχου.

Και οι φωνές αυτές δεν περιορίζονται μόνο στην αλλαγή προσώπου στην κορυφή.

Υπάρχουν, όπως λέγεται, και εκείνοι που απαιτούν την απομάκρυνση συγκεκριμένων προσώπων, τα οποία με τις συμπεριφορές τους έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τόσο τον σημερινό δήμαρχο όσο και τον «μεταβατικό».

Μάλιστα, τους ψέγουν για τοπικίστικες συμπεριφορές, ιδιαιτέρως σε χωριά από τα οποία κατάγονται συγκεκριμένοι αντιδήμαρχοι.

Το σχόλιο που κυκλοφορεί στους κόλπους της παράταξης είναι ιδιαίτερα καυστικό...

"Εκαναν έργα και παρεμβάσεις στους τόπους καταγωγής τους και άφησαν σε δεύτερη μοίρα τον υπόλοιπο δήμο".

Αν πρόκειται για πολιτική υπερβολή ή για πραγματικό εσωτερικό παράπονο, αυτό είναι κάτι που θα κριθεί από τα ίδια τα έργα και τους πολίτες.

Το σίγουρο είναι ότι η συζήτηση έχει ανοίξει.

Και τώρα, ας πάμε στους «δελφίνους»…

Η συζήτηση για τον επόμενο δήμαρχο στον δήμο Αγρινίου δεν ξεκίνησε τώρα.

Ξεκίνησε ουσιαστικά αμέσως μετά τις εκλογές του 2023, όταν ο νυν δήμαρχος άνοιξε την κουβέντα για το επόμενο πολιτικό του βήμα.

Και από τη στιγμή που άνοιξε η συζήτηση, άνοιξε και η όρεξη κάποιων για τον δήμο Αγρινίου.

Μόνο που μαζί με την όρεξη άρχισαν και οι ίντριγκες.

Τα σούρτα φέρτα στο κόμμα.

Οι συναντήσεις.

Τα τηλεφωνήματα.

Οι κουβέντες.

Οι υποσχέσεις.

Και, φυσικά, οι απαραίτητες πολιτικές… φιλοφρονήσεις.

Όσο και αν προσπάθησε ο δήμαρχος να μαζέψει την κατάσταση, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν τα κατάφερε... πάντα.

Μάλιστα, σε συναντήσεις πριν από δημοτικά συμβούλια, φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει ακόμη και σκληρή γλώσσα, προκειμένου να μην ξεφύγει η κατάσταση και να παραμείνει η παράταξη στοιχειωδώς ενωμένη.

Μόνο που όταν ξεκινήσει το παιχνίδι της διαδοχής, δύσκολα μπαίνει ξανά το καπάκι στην κατσαρόλα.

Τα προβλήματα άρχισαν να «σκάνε»

Στο μεταξύ, ο καιρός περνούσε και η κουβέντα για τον διάδοχο φούντωνε.

Και σύμφωνα με πολιτικούς κύκλους, άρχισαν να «σκάνε» και τα προβλήματα στην παράταξη.

Ιδιαιτέρως μετά την απόφαση δικαστηρίου που ήταν καταδικαστική για πρόσωπο της παράταξης.

Μια εξέλιξη που, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προκάλεσε νέες συζητήσεις και έφερε στην επιφάνεια εσωτερικούς προβληματισμούς.

Την ίδια ώρα, το σούσουρο για πιθανή εμπλοκή πολιτικών προσώπων σε έτερο σκάνδαλο δεν λέει να καταλαγιάσει.

Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο ακούγεται ότι υπάρχει περίπτωση να εμπλέκονται πρόσωπα που μέχρι σήμερα θεωρούνταν υπεράνω πάσης υποψίας.

Πρόκειται για πληροφορίες που, μέχρι να υπάρξουν συγκεκριμένα στοιχεία ή επίσημες εξελίξεις, παραμένουν στο επίπεδο της πολιτικής φημολογίας.

Αλλά, όπως συμβαίνει πάντοτε στην πολιτική, η φημολογία από μόνη της αρκεί για να δημιουργήσει αναταράξεις.

Το εξώδικο που έφερε… καταιγίδα

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και μία ακόμη υπόθεση που, σύμφωνα με όσα λέγονται, προκάλεσε ιδιαίτερη ενόχληση.

Πρόσφατα, λέγεται ότι υπήρξε εξώδικη διαμαρτυρία προσώπου με αναπηρία προς τον δήμο Αγρινίου για την περισυλλογή αδέσποτου ζώου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο πολίτης υποστηρίζει ότι δεν βρήκε ανταπόκριση από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο και ότι, κατά την επικοινωνία του με την υπηρεσία, έτυχε ανάρμοστης συμπεριφοράς.

Για τον λόγο αυτό, φέρεται να προχώρησε σε εξώδικη διαμαρτυρία.

Λέγεται, μάλιστα, ότι ο δήμαρχος ενημερώθηκε για την υπόθεση μέσω του εξωδίκου.

Και τότε… άστραψε και βρόντηξε.

Εάν όλα όσα μεταφέρονται στους πολιτικούς διαδρόμους αποτυπώνουν με ακρίβεια τα γεγονότα, μένει να φανεί.

Το σίγουρο είναι ότι τέτοιες υποθέσεις, ειδικά όταν φτάνουν στο γραφείο του δημάρχου με τη μορφή εξωδίκου, μόνο απαρατήρητες δεν περνούν.

Ο «εκλεκτός» και η μεγάλη παρεξήγηση

Όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα, φαίνεται πως δεν πτόησαν τους «δελφίνους».

Ιδιαιτέρως έναν εξ αυτών.

Εκείνον που, σύμφωνα με όσα λέγονται, υποστηρίζει σε συνδαιτημόνες του ότι ήταν ο άνθρωπος που υποστήριξε με θέρμη, σε πρόσωπα του Μαξίμου, την ενδεχόμενη υποψηφιότητα του σημερινού δημάρχου.

Με άλλα λόγια, φέρεται να θεωρεί ότι έβαλε και εκείνος το δικό του λιθαράκι στην πολιτική διαδρομή που οδηγεί τον δήμαρχο προς την κεντρική πολιτική σκηνή.

Μόνο που το θέμα του «μεταβατικού» δημάρχου φαίνεται πως… σκάλωσε.

Και σκάλωσε στην επιθυμία του δημάρχου να ρίξει άλλο πρόσωπο στο τραπέζι.

Από εκείνο το σημείο και μετά;

Πήραν τα φρύγανα φωτιά.

Έγινε της κακομοίρας.

Τα τηλέφωνα άναψαν.

Οι συζητήσεις φούντωσαν.

Και οι ισορροπίες άρχισαν να δοκιμάζονται.

Το κοστούμι ήταν σχεδόν έτοιμο…

Ο φερόμενος ως «μεταβατικός» και μέχρι πρότινος «εκλεκτό πολιτικό τέκνο» του δημάρχου, όπως τουλάχιστον τον περιγράφουν πολιτικοί κύκλοι, έραβε κοστούμι ως διάδοχος.

Και μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, φέρεται να είχε τόση αυτοπεποίθηση για την πολιτική του πορεία, ώστε να προσεγγίζει ήδη πρόσωπα προκειμένου να στήσει το δικό του ψηφοδέλτιο και να διεκδικήσει στο μέλλον τον δήμο ως επικεφαλής.

Φευ…

Γιατί στην πολιτική τίποτα δεν τελειώνει πριν τελειώσει.

Και κυρίως, τίποτα δεν θεωρείται κλειδωμένο μέχρι να ανοίξει επίσημα η πόρτα.

Η αντίδραση από την πλευρά του «φωτισμένου» διεκδικητή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, ήταν σφοδρή.

Και τα τηλέφωνα, λένε, άναψαν.

Ακούγεται ότι διεμήνυσε τόσο στο κόμμα όσο και στην παράταξη ότι θα αποχωρήσει και ότι στις δημοτικές εκλογές του 2028 θα κατέβει ως ανεξάρτητος.

Εάν ήταν μια στιγμή πολιτικού εκνευρισμού ή εάν αποτελεί πραγματική πολιτική απόφαση, θα φανεί στην πορεία.

Και κάπου εδώ μπαίνει η υπουργική ... διαρροή !

Μετά από διάφορα που ειπώθηκαν μεταξύ των ενδιαφερομένων, εσχάτως διέρρευσε, σύμφωνα με πληροφορίες, από υπουργικά χείλη ότι τελικά θα είναι αυτός ο «μεταβατικός».

Και κάπως έτσι το κοστούμι, που είχε αρχίσει να ξηλώνεται, φαίνεται πως ξαναμπήκε στη ραπτομηχανή.

Μόνο που υπάρχει μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Το θέμα δεν έκλεισε.

Γιατί κάποιοι μπορεί να τον θέλουν ως «μεταβατικό».

Δεν σημαίνει όμως ότι τον θέλουν και ως υποψήφιο δήμαρχο στις δημοτικές εκλογές του 2028.

Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη παγίδα.

Γιατί όποιος αναλάβει τη μεταβατική περίοδο θα έχει μπροστά του μια τεράστια πολιτική ευκαιρία.

Αλλά θα έχει και κάτι άλλο...

Την υποχρέωση να αποδείξει ότι μπορεί να ενώσει την παράταξη.

Να μην προκαλεί εσωτερικές αντιδράσεις.

Να διευρύνει την παράταξη.

Να κερδίσει πρόσωπα που σήμερα κρατούν αποστάσεις.

Και κυρίως να πείσει ότι μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια απλή «συνέχεια».

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο.

Μέχρι τις δημοτικές εκλογές του 2028 θα κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι.

Θα παιχτούν πολλά σενάρια.

Θα αλλάξουν συμμαχίες.

Θα δημιουργηθούν νέες φιλίες και νέες αντιπαραθέσεις.

Κάποιοι θα αποχωρήσουν.

Κάποιοι θα επιστρέψουν.

Κάποιοι θα εμφανιστούν από το πουθενά.

Και κάποιοι από αυτούς που σήμερα θεωρούν ότι έχουν κλειδώσει τη θέση τους, μπορεί αύριο να ψάχνουν να βρουν… πού πήγε το κλειδί.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια...

Μπορεί να έχεις ράψει το κοστούμι. 

Μπορεί ακόμη και να έχεις διαλέξει γραβάτα. 

Αλλά μέχρι να καθίσεις στην καρέκλα, υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που μπορεί να σου αλλάξει… το νούμερο.

Και στον δήμο Αγρινίου, το παιχνίδι της διαδοχής μόλις φαίνεται πως έχει αρχίσει να αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον.

Ο Αύγουστος, λοιπόν, μπορεί για τους περισσότερους να είναι μήνας διακοπών.

Για τους «δελφίνους», όμως, μάλλον είναι μήνας… προπόνησης.

Γιατί η μεγάλη κούρσα δεν έχει ακόμη ξεκινήσει.

Και όταν ξεκινήσει, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι όλοι όσοι σήμερα κολυμπούν μαζί, θα φτάσουν μέχρι το τέλος στην ίδια… όχθη.

Όταν η χημεία φέρνει έργα...

 

Στην πολιτική και στην αυτοδιοίκηση οι προσωπικές σχέσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Όταν όμως συνοδεύονται από εμπιστοσύνη, συνεννόηση και κοινό στόχο, τότε μεταφράζονται σε έργα με πραγματικό αποτύπωμα για τις τοπικές κοινωνίες.

Η εικόνα του Χωρικού Αντιπεριφερειάρχη Αιτωλοακαρνανίας Θανάση Μαυρομμάτη και του Δημάρχου Ξηρομέρου Γιάννη Τριανταφυλλάκη να επιθεωρούν μαζί την έναρξη των ασφαλτοστρώσεων στον δρόμο Πλατυγιάλι – Αστακός δεν ήταν μια τυπική αυτοδιοικητική επίσκεψη. Ήταν ακόμη μία επιβεβαίωση μιας σχέσης συνεργασίας που έχει χτιστεί τα τελευταία χρόνια πάνω στην αμοιβαία εκτίμηση και στην κοινή αντίληψη ότι τα προβλήματα λύνονται μόνο όταν υπάρχει συνεχής επικοινωνία και διεκδίκηση.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το Ξηρόμερο βρίσκεται διαρκώς στην ατζέντα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Ο Περιφερειάρχης Νεκτάριος Φαρμάκης έχει επιλέξει να στηρίξει έμπρακτα την περιοχή, εντάσσοντας και χρηματοδοτώντας σημαντικές παρεμβάσεις, ενώ ο Θανάσης Μαυρομμάτης βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή της παρακολούθησης και της υλοποίησής τους.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και ο πρόσφατος απολογισμός της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Τόσο ο Νεκτάριος Φαρμάκης όσο και ο Θανάσης Μαυρομμάτης δεν περιορίστηκαν σε γενικές αναφορές για το αναπτυξιακό έργο της Περιφέρειας. Επέλεξαν να σταθούν ξεχωριστά στον Δήμο Ξηρομέρου, κάνοντας ειδική μνεία στον Γιάννη Τριανταφυλλάκη και στις παρεμβάσεις που υλοποιούνται στον Αστακό και συνολικά στην περιοχή. Μια αναφορά που μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς αποτυπώνει την εκτίμηση που υπάρχει για τη συνεργασία που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας.

Η πραγματικότητα είναι ότι, όταν οι σχέσεις δεν εξαντλούνται στις δημόσιες φωτογραφίες αλλά συνοδεύονται από συνεχή επαφή και κοινό σχεδιασμό, τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οι ασφαλτοστρώσεις, οι παρεμβάσεις στην οδική ασφάλεια, οι φωτισμοί κόμβων και μια σειρά ακόμη έργων αποτελούν την καλύτερη απάντηση σε όσους θεωρούν ότι η αυτοδιοίκηση λειτουργεί μόνο με υποσχέσεις.

Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο πολιτικό μήνυμα: η συνεργασία του Νεκτάριου Φαρμάκη, του Θανάση Μαυρομμάτη και του Γιάννη Τριανταφυλλάκη δείχνει ότι όταν υπάρχει κοινή στόχευση, οι διαδρομές δεν μένουν στα χαρτιά· γίνονται έργα που αλλάζουν την καθημερινότητα των πολιτών και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του Ξηρομέρου.

Ο Φαρμάκης επενδύει εκεί που άλλοι μένουν στα λόγια

 

Υπάρχουν αποφάσεις που περνούν «στα ψιλά» και υπάρχουν αποφάσεις που δείχνουν πολιτική αντίληψη. Η δέσμευση ενός εκατομμυρίου ευρώ για τη μείωση του κόμιστρου μετακίνησης των φοιτητών ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Νεκτάριος Φαρμάκης απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η Περιφέρεια μπορεί να κάνει περισσότερα από όσα προβλέπουν οι τυπικές αρμοδιότητές της. Αντί να κρυφτεί πίσω από το γνωστό «δεν είναι δική μας ευθύνη», επέλεξε να δώσει μια ουσιαστική ανάσα σε χιλιάδες φοιτητές και στις οικογένειές τους.

Το ίδιο μήνυμα έστειλε και στη συζήτηση για τη «Μέριμνα» και την «Κιβωτό της Αγάπης». Χωρίς να επιχειρήσει να μεταθέσει ευθύνες ή να κάνει μικροπολιτική πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, ξεκαθάρισε ότι η Περιφέρεια θα συνεχίσει να στηρίζει τις δομές, ακόμη και πέρα από τα στενά όρια των αρμοδιοτήτων της.

Κάποιοι επιλέγουν να κάνουν αντιπολίτευση με ανακοινώσεις. Ο Φαρμάκης φαίνεται να προτιμά να απαντά με αποφάσεις, έργα και χρηματοδοτήσεις. Και αυτό είναι ίσως το στοιχείο που συνεχίζει να του δίνει πολιτικό πλεονέκτημα, επενδύει στη συνέπεια και όχι στην επικοινωνία.

Στην πολιτική, άλλωστε, οι πολίτες θυμούνται πολύ περισσότερο εκείνον που λύνει προβλήματα, παρά εκείνον που απλώς τα περιγράφει.

Βασίλης Καραθανάσης: Ένα νέο πρόσωπο που κερδίζει πολιτικό έδαφος

 

Ο Βασίλης Καραθανάσης αποτελεί ένα από τα νέα στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) που έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν με τον πολιτικό τους λόγο και την παρουσία τους.

Νέος σε ηλικία, αλλά με συγκροτημένες θέσεις για την Αιτωλοακαρνανία, το Πανεπιστήμιο και τη φυγή των νέων, δείχνει ότι η νέα γενιά της ΕΛΑΣ επιδιώκει να μπει δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο.

Στους πολιτικούς κύκλους, μάλιστα, το όνομά του συγκαταλέγεται μεταξύ των νέων στελεχών που, σύμφωνα με πληροφορίες, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα, καθώς εκπροσωπούν μια προσπάθεια ανανέωσης του προοδευτικού χώρου.

Το αν αυτή η δυναμική θα μεταφραστεί και σε πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο, μένει να φανεί. Προς το παρόν, πάντως, ο Βασίλης Καραθανάσης είναι ένα πρόσωπο που αρκετοί παρακολουθούν με αυξανόμενο ενδιαφέρον.

Αμπάρια Παναιτωλίου: Η παιδική χαρά… για τους λάτρεις της άγριας φύσης! video foto

 

Θέλετε να επισκεφθείτε τα Αμπάρια Παναιτωλίου; Να απολαύσετε τη λίμνη Τριχωνίδα, να κάνετε τη βόλτα σας στην προβλήτα, να φάτε, να πιείτε και να χαλαρώσετε; Τέλεια! Αν έχετε και παιδιά, υπάρχει και παιδική χαρά. Μόνο που καλό είναι να έχετε μαζί σας… χορτοκοπτικό, GPS και, για καλό και για κακό, έναν ειδικό στα ερπετά!

Η Δήμητρα Λαοπόδη βρέθηκε στα Αμπάρια και αποφάσισε να κάνει ένα μικρό «τουριστικό ρεπορτάζ».

Όχι όμως από αυτά τα ωραία, με ηλιοβασιλέματα, χαμόγελα και φόντο τη λίμνη.

Από τα άλλα.

Από αυτά που δείχνουν την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα είναι ότι μπορεί η Τριχωνίδα να παραμένει πανέμορφη, μπορεί η προβλήτα να προσφέρεται για βόλτες και η περιοχή να έχει όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει ένας πραγματικός προορισμός για οικογένειες, αλλά κάπου ανάμεσα στη φύση και την… άγρια βλάστηση υπάρχει και μια παιδική χαρά.

Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, κάτι που κάποτε ήταν παιδική χαρά και σήμερα θυμίζει περισσότερο δοκιμασία επιβίωσης.

Θέλει το παιδί σας να κάνει κούνια;

Κανένα πρόβλημα.

Πρώτα θα πρέπει να περάσει από τα χόρτα.

Μετά από τα βάτα.

Ύστερα θα πρέπει να κοιτάξει καλά γύρω του μήπως έχει κανέναν απρόσκλητο επισκέπτη.

Και αφού ολοκληρώσει επιτυχώς την αποστολή «Προσέγγιση παιδικής χαράς», μπορεί να φτάσει στην κούνια.

Survivor Αμπάρια edition!

Η Δήμητρα Λαοπόδη, πάντως, δεν έκρυψε την ειρωνεία της.

«Θα περάσει καταπληκτικά», σχολιάζει.

Και πράγματι.

Πού αλλού θα βρει κανείς παιδική χαρά που να συνδυάζει τόσο αρμονικά την παιδική ψυχαγωγία με τον οικοτουρισμό;

Κούνια και… ζούγκλα.

Τσουλήθρα και… βάτα.

Παιχνίδι και… αραχνούλα.

Μια ολοκληρωμένη εμπειρία για όλη την οικογένεια!

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Τα παιδιά δεν πάνε στην παιδική χαρά για να κάνουν safari.

Και οι γονείς δεν πηγαίνουν τα παιδιά τους για να αναρωτιούνται αν πίσω από τα χόρτα υπάρχει κάποιο φίδι ή αν το παιχνίδι στο οποίο ανεβαίνει το παιδί τους είναι σε κατάσταση που επιτρέπει ασφαλή χρήση.

Και σαν να μην έφταναν τα χόρτα, έρχονται και οι εικόνες από τα παιχνίδια και τις εγκαταστάσεις.

Φθορές.

Εγκατάλειψη.

Εικόνες που προκαλούν ερωτήματα.

Και κάπου εδώ, αγαπητοί αρμόδιοι, έχουμε μια μικρή απορία:

Η παιδική χαρά είναι δημοτική υποδομή ή αρχαιολογικός χώρος;

Γιατί αν είναι παιδική χαρά, χρειάζεται καθαρισμό και συντήρηση.

Αν είναι αρχαιολογικός χώρος, τότε να βάλουμε και μια πινακίδα:

«Προσοχή! Μην αγγίζετε τα εκθέματα. Εδώ βρίσκεται το τελευταίο σωζόμενο παιχνίδι της παιδικής χαράς των Αμπαρίων».

Και επειδή η περιοχή θέλει να αναδείξει την Τριχωνίδα, να γίνει τουριστικός προορισμός και να προσελκύσει κόσμο, ας αναρωτηθούμε κάτι απλό.

Τι ακριβώς θα δείξουμε στον επισκέπτη;

Τη λίμνη;

Βεβαίως.

Την προβλήτα;

Εννοείται.

Την παιδική χαρά;

Εδώ υπάρχει ένα θεματάκι.

Γιατί αν ο επισκέπτης έρθει με παιδιά, το πιθανότερο είναι να χρειαστεί να οργανώσει… αποστολή διάσωσης.

Και κάπου εδώ η Δήμητρα Λαοπόδη απευθύνει το ερώτημα στον αρμόδιο αντιδήμαρχο:

Πόσα χρήματα δαπανήθηκαν για αυτή την παιδική χαρά;

Και ακόμη:

Γιατί έχει αφεθεί σε αυτή την κατάσταση;

Και κυρίως:

Πόσο δύσκολο είναι να καθαριστεί και να συντηρηθεί;

Γιατί, πραγματικά, εδώ δεν ζητάμε να κατασκευαστεί το… Burj Khalifa των παιδικών χαρών.

Ένα καθάρισμα ζητάμε.

Λίγη συντήρηση.

Λίγη φροντίδα.

Και, αν δεν ζητάμε πολλά, ας μπορούν τα παιδιά να φτάσουν στις κούνιες χωρίς να χρειάζεται να περάσουν πρώτα από τις ειδικές δυνάμεις!

Το πιο ωραίο, όμως, είναι ότι μιλάμε για μια περιοχή που όλοι θέλουν να αναδείξουν.

Να την προστατεύσουν.

Να την κάνουν προορισμό.

Να φέρουν κόσμο.

Να έρθουν οικογένειες.

Μόνο που οι οικογένειες, όταν έρχονται, έχουν μια κακή συνήθεια:

Κοιτάζουν πού θα παίξουν τα παιδιά τους.

Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί η Τριχωνίδα μπορεί να είναι πανέμορφη.

Τα Αμπάρια μπορεί να είναι μοναδικά.

Η προβλήτα μπορεί να είναι υπέροχη.

Αλλά η παιδική χαρά, όπως καταγράφεται από την κάμερα της Δήμητρας Λαοπόδη, μοιάζει να έχει βγει από άλλη… εποχή.

Μια εποχή που, μάλλον, κανείς δεν θυμάται να την καθαρίσει.

Και κάπως έτσι, η περιοχή που θέλουμε να γίνει τουριστικός προορισμός προσφέρει στον επισκέπτη ένα μοναδικό πακέτο:

Λίμνη, φύση, προβλήτα, γαστρονομία και… εξερεύνηση της άγριας βλάστησης.

Όλα σε ένα!

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:

Η παιδική χαρά δεν είναι ζούγκλα.

Και τα παιδιά δεν χρειάζονται περιπέτεια τύπου «Indiana Jones» για να κάνουν μια κούνια.

Χρειάζονται έναν καθαρό και ασφαλή χώρο.

Αυτό ζητά η Δήμητρα Λαοπόδη.

Αυτό ζητούν οι γονείς.

Αυτό είναι το αυτονόητο.

Οπότε, κύριε αντιδήμαρχε, η ερώτηση παραμένει:

Θα καθαριστεί επιτέλους η παιδική χαρά ή θα περιμένουμε να ολοκληρωθεί η τουριστική ανάπτυξη… της ζούγκλας;

Γιατί τα Αμπάρια έχουν όλες τις προϋποθέσεις να γίνουν ένας υπέροχος οικογενειακός προορισμός.

Αρκεί κάποιος να θυμηθεί ότι, εκτός από τη λίμνη, υπάρχει και η παιδική χαρά.

Και, κυρίως, ότι τα παιδιά που θα πάνε να παίξουν εκεί δεν είναι εξερευνητές σε αποστολή επιβίωσης.

 

Αγρίνιο: Διατηρητέο κτίριο και δίπλα… αποθήκη. Λίγα μέτρα από το δημαρχείο Αγρινίου εικόνες ντροπής. Κανείς από τους αρμόδιους δεν βλέπει;

 

Η εικόνα τα λέει όλα. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζονται ούτε πολλά λόγια ούτε ιδιαίτερες περιγραφές.

Στο κέντρο του Αγρινίου, δίπλα σε ένα διατηρητέο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη θυμίζει περισσότερο αποθήκη… εγκαταλελειμμένων αντικειμένων.

Σκουπίδια, παλιά αντικείμενα, πεταμένα υλικά και μια γενικότερη εικόνα αδιαφορίας συνθέτουν ένα σκηνικό που κάθε άλλο παρά τιμά την εικόνα του κέντρου.

Σύμφωνα με καταγγελίες, μέρος των αντικειμένων φέρεται να έχει αφεθεί από παρακείμενη καφετέρια. Αν αυτό ισχύει, τότε το ερώτημα είναι ακόμη πιο απλό: ποιος ελέγχει τι αφήνει ο καθένας στους κοινόχρηστους χώρους και ποιος επιβάλλει την τάξη;

Γιατί ο δημόσιος χώρος δεν είναι αποθήκη κανενός. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε χώρο εναπόθεσης αντικειμένων, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι «κάπου θα βολευτούν».

Το ακόμη πιο οξύμωρο είναι ότι μιλάμε για ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης, δίπλα σε ένα κτίριο με ιστορική και αρχιτεκτονική αξία.

Και κάπως έτσι δημιουργείται η εικόνα των δύο Αγρινίων: το Αγρίνιο της βιτρίνας, των πλατειών και των πεζοδρόμων και το Αγρίνιο των γωνιών που κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει.

Μόνο που αυτές οι «ξεχασμένες» γωνιές βρίσκονται πλέον στο κέντρο της πόλης και είναι ορατές σε όλους.

Αλήθεια, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν βλέπουν αυτή την εικόνα; Δεν περνά κανείς από το σημείο; Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος;

Γιατί αν ο καθένας μπορεί να αφήνει ό,τι θέλει όπου θέλει, τότε δεν μιλάμε για πόλη με κανόνες, αλλά για μια πόλη όπου ο δημόσιος χώρος γίνεται… ό,τι βολεύει τον καθένα.

Η φωτογραφία είναι αδιάψευστη. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζεται καμία επικοινωνιακή «φίλτρανση».

Η εικόνα μιλάει μόνη της. Και σίγουρα δεν είναι η εικόνα που αξίζει στο Αγρίνιο.