Από Γάκιας ... Πτέραρχος Γάιος

 

 

Καπάκια της ΔΕΥΑ Αγρινίου και πεζοδρόμια-παγίδες: Πόσο κινδυνεύουν οι πολίτες;

 

Η εικόνα στην οδό Γοργοποτάμου δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη κακοτεχνία. Αποτελεί μια καθημερινή απειλή για την ασφάλεια των πολιτών.

Τα καπάκια των υδρομέτρων της ΔΕΥΑ Αγρινίου, σε αρκετά σημεία, βρίσκονται ανάμεσα σε σπασμένα πλακάκια, φθαρμένο οδόστρωμα και καθιζήσεις, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο περιβάλλον για όσους κινούνται πεζή. Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για ηλικιωμένους, γονείς με παιδικά καρότσια και, κυρίως, για άτομα με κινητικά προβλήματα.

Το ερώτημα είναι εύλογο. Μετά από κάθε παρέμβαση της ΔΕΥΑ στους αγωγούς ή στα υδρόμετρα, ποιος ελέγχει ότι το πεζοδρόμιο αποκαταστάθηκε σωστά; Ποιος πιστοποιεί ότι ο κοινόχρηστος χώρος παραδίδεται ξανά ασφαλής στους πολίτες;

Η εικόνα που καταγράφεται στην οδό Γοργοποτάμου δείχνει ότι σε αρκετά σημεία η αποκατάσταση είτε δεν έγινε ποτέ είτε δεν άντεξε στον χρόνο. Τα καπάκια βρίσκονται σε διαφορετικές στάθμες από το υπόλοιπο πεζοδρόμιο, υπάρχουν σπασμένες επιφάνειες και ανωμαλίες που μετατρέπουν μια απλή διαδρομή σε δοκιμασία.

Και ενώ οι δημότες δικαιολογημένα απαιτούν ασφαλείς υποδομές, τα πεζοδρόμια παραμένουν σε εικόνα εγκατάλειψης. Δεν πρόκειται για αισθητικό ζήτημα. Πρόκειται για θέμα δημόσιας ασφάλειας.

Κάθε μέρα δεκάδες πολίτες περνούν από το συγκεκριμένο σημείο. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ορατό. Το ερώτημα είναι γιατί εξακολουθεί να υπάρχει.

Χρειάζεται άραγε να τραυματιστεί κάποιος για να θεωρηθεί επείγουσα η αποκατάσταση; Πόσες ακόμη καταγγελίες πρέπει να γίνουν μέχρι να αντικατασταθούν τα επικίνδυνα σημεία και να επισκευαστούν τα κατεστραμμένα πεζοδρόμια;

Οι πολίτες δεν ζητούν πολυτελή έργα. Ζητούν το αυτονόητο: πεζοδρόμια στα οποία να μπορούν να περπατούν με ασφάλεια, χωρίς να φοβούνται ότι το επόμενο βήμα μπορεί να τους οδηγήσει σε πτώση.

 

 

Ο Τσίπρας «έκοψε» τους κουμανταδόρους και άναψε φωτιές στην Αιτωλοακαρνανία

 

Στην Αιτωλοακαρνανία φαίνεται πως έχει ήδη ξεκινήσει η μάχη των χαρακωμάτων πριν καν στηθεί οργανωτικά το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Και μπορεί επισήμως να μην υπάρχουν ανακοινώσεις, όμως στο παρασκήνιο οι... πρόθυμοι για καρέκλες δίνουν ήδη εξετάσεις.

Το ενδιαφέρον είναι πως αρκετοί από εκείνους που σήμερα εμφανίζονται ως οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του νέου πολιτικού φορέα, δεν είναι και τόσο... νέοι στις πολιτικές μετακινήσεις. Πέρασαν από το ΠΑΣΟΚ, εκεί ανδρώθηκαν πολιτικά και –κατά γενική ομολογία– αρκετοί ευεργετήθηκαν. Στη συνέχεια βρέθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν, φρόντισαν να πάρουν τα ηνία, παραμερίζοντας τους παλιούς αριστερούς που είχαν σηκώσει το βάρος των δύσκολων χρόνων. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίζονται να διεκδικούν ρόλο στη νέα κομματική δομή, όχι φυσικά από ιδεολογική αγωνία, αλλά γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όποιος ελέγχει τον μηχανισμό, επηρεάζει και τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις. Και κυρίως, μπορεί να προωθήσει τον «εκλεκτό» του, προσδοκώντας τα ανάλογα πολιτικά οφέλη.

Μόνο που, όπως πληροφορούμαστε, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως αυτή τη φορά είχε διαφορετικά σχέδια. Οι επιλογές του για την οργάνωση στην Αιτωλοακαρνανία έγιναν ερήμην των επίδοξων «κουμανταδόρων» και, σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, προκάλεσαν έντονη δυσαρέσκεια.

Λέγεται μάλιστα ότι η καθυστέρηση στην παραίτηση βουλευτή άλλαξε τις ισορροπίες. Άλλος πρόλαβε να βρεθεί πιο κοντά στον πρώην πρωθυπουργό και να διαμορφώσει το τοπίο, δίνοντας χώρο σε πρόσωπα που είχαν βρεθεί στο περιθώριο του ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα από σκληρό εσωκομματικό bullying και αποκλεισμούς.

Το μήνυμα που επιχειρεί να εκπέμψει ο Τσίπρας, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές, είναι σαφές...

Οι επιλογές στη νέα προσπάθεια θα είναι προσωπικές και δεν θα αποτελέσουν προϊόν τοπικών μηχανισμών ή παλαιοκομματικών ισορροπιών. Με απλά λόγια, θέλει να δείξει ότι η νέα αρχή θα έχει τη δική του σφραγίδα.

Το ερώτημα πλέον είναι αν οι γνωστοί «παίκτες» θα αποδεχθούν ότι αυτή τη φορά έμειναν εκτός παιχνιδιού ή αν θα επιχειρήσουν να ξαναγράψουν το έργο από την αρχή. Γιατί στην πολιτική της Αιτωλοακαρνανίας, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές, οι καρέκλες διεκδικούνται πολύ πριν... στηθούν.

Δεν είναι μόνο τα εργασιακά… Στο Μεσολόγγι ο Καραγκούνης εκπέμπει και πολιτικά μηνύματα

Στην Αιτωλοακαρνανία οι εκδηλώσεις δεν γίνονται ποτέ μόνο για τις ομιλίες. Γίνονται και για να σταλεί το μήνυμα ότι «είμαι εδώ».

Επισήμως, η εκδήλωση της Πέμπτης αφορά τις αλλαγές στα εργασιακά. Ανεπισήμως, όμως, όσοι γνωρίζουν πώς κινείται η πολιτική σκακιέρα στην Αιτωλοακαρνανία βλέπουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ενημερωτική ομιλία.

Ο Κώστας Καραγκούνης επιλέγει να ανοίξει τον κύκλο των ανοιχτών πολιτικών συγκεντρώσεων σε μια περίοδο όπου η πολιτική κινητικότητα στη Νέα Δημοκρατία είναι εμφανής. Και μπορεί οι κάλπες να μην έχουν ακόμη προκηρυχθεί, όμως οι κινήσεις θυμίζουν έντονα... προεκλογική προθέρμανση.

Στην πολιτική, άλλωστε, οι συγκεντρώσεις δεν γίνονται μόνο για να ακουστούν οι ομιλητές. Γίνονται για να φανεί ποιοι συσπειρώνουν κόσμο, ποιοι εξακολουθούν να διαθέτουν πολιτικό μηχανισμό και ποιοι μπορούν να στείλουν το μήνυμα ότι παραμένουν ισχυροί παίκτες.

Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν θα βρίσκεται μόνο στο τι θα πει ο Υφυπουργός, αλλά κυρίως στο ποιοι θα βρίσκονται στις πρώτες σειρές, ποιοι θα επιλέξουν να δώσουν το «παρών» και ποιοι θα προτιμήσουν να... κρατήσουν αποστάσεις. 

Στα γαλάζια πηγαδάκια ήδη σχολιάζεται ότι η περίοδος της πολιτικής αδράνειας έχει τελειώσει. Οι δημόσιες εμφανίσεις πληθαίνουν, οι επαφές εντείνονται και όλοι φροντίζουν να υπενθυμίσουν ότι παραμένουν ενεργοί και παρόντες.

 

Ξινιστκουμένους ο Σπανάκης στ' Αγρίνιου...

 

 

 

Η καρέκλα της διαδοχής και τα υπόγεια ρεύματα στον Δήμο Αγρινίου

 

Στον Δήμο Αγρινίου η επόμενη ημέρα φαίνεται πως έχει ήδη ανοίξει, ακόμη κι αν επίσημα κανείς δεν σηκώνει τη σημαία της διαδοχής.

Τα σενάρια που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα γύρω από την πιθανή αποχώρηση του δημάρχου για την κεντρική πολιτική σκηνή και μια ενδεχόμενη υποψηφιότητα με τη Νέα Δημοκρατία έχουν βάλει φωτιά στο παρασκήνιο της δημοτικής παράταξης.

Κι εκεί αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με όσα ακούγονται, τρεις εν ενεργεία αντιδήμαρχοι φέρονται να βλέπουν τον εαυτό τους στην καρέκλα του μεταβατικού δημάρχου και – γιατί όχι – στη θέση εκείνου που θα οδηγήσει την παράταξη στις επόμενες εκλογές.

Ο πρώτος παρουσιάζεται από ανθρώπους που γνωρίζουν το εσωτερικό της παράταξης ως ο «ήσυχος» αλλά σταθερός παίκτης. Κρατά χαμηλό προφίλ εδώ και χρόνια, αποφεύγει τα πολλά λόγια και κάποιοι τον περιγράφουν ως πρόσωπο ιδιαίτερης εμπιστοσύνης του δημάρχου, τον άνθρωπο των δύσκολων αποστολών και των διακριτικών συνεννοήσεων. Δεν λείπουν μάλιστα εκείνοι που αναρωτιούνται αν μια τέτοια επιλογή θα σήμαινε πραγματική πολιτική αυτονόμηση ή μια πιο ελεγχόμενη συνέχεια.

Ο δεύτερος, λένε οι ίδιες πηγές, δεν σκοπεύει να περιμένει υποδείξεις ή πολιτικές ευλογίες. Φέρεται να έχει διαμηνύσει προς πολλές κατευθύνσεις ότι ακόμη κι αν δεν είναι η τελική επιλογή του δημάρχου, δεν προτίθεται να αποσυρθεί και είναι έτοιμος να το πάει μέχρι τέλους.

Για τον τρίτο τα πράγματα ακούγονται πιο σύνθετα. Στο δημαρχιακό παρασκήνιο συζητείται πως οι σχέσεις του με το κέντρο αποφάσεων δεν βρίσκονται στην καλύτερη φάση, ενώ οι ίδιες πληροφορίες μιλούν για ένταση το προηγούμενο διάστημα. Ο ίδιος, σύμφωνα με όσα διακινούνται, φέρεται να θεωρεί πως η επόμενη ημέρα πρέπει να περάσει μέσα από καθαρές και δημοκρατικές διαδικασίες, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ακολουθήσει δικό του δρόμο εφόσον θεωρήσει ότι οι αποφάσεις έχουν προαποφασιστεί.

Κι ενώ τα βλέμματα είναι στραμμένα στους τρεις, στο παρασκήνιο κινούνται ακόμη δύο πρόσωπα.

Το ένα εξ αυτών φέρεται να έχει ήδη θέσει εαυτόν στη διάθεση της παράταξης, με στόχο – όπως λέγεται – να κρατήσει αρραγές το σχήμα στην περίπτωση αλλαγής σκυτάλης. Υπέρ του καταγράφεται, σύμφωνα με συνομιλητές του χώρου, η υψηλή αξιολόγηση υπηρεσιών που βρίσκονται στην ευθύνη του από το Υπουργείο Εσωτερικών, εξέλιξη που αποδίδεται τόσο στη δική του επιμονή όσο και στη δουλειά των εργαζομένων. Επιτυχία που, όπως συμβαίνει συνήθως, έφερε και μουρμούρες, αφού κάποιοι θεωρούν ότι τα δικά τους πεδία ευθύνης δεν απολαμβάνουν ανάλογης αποδοχής.

Το πέμπτο πρόσωπο επιλέγει πιο αθόρυβες διαδρομές. Δεν μιλά δημόσια, δεν βγαίνει μπροστά, αλλά όσοι παρακολουθούν τις διεργασίες επιμένουν πως έχει ήδη δηλώσει «παρών» και μετρά προσεκτικά χρόνο και συσχετισμούς.

Το μεγάλο ερώτημα, πάντως, παραμένει άλλο...

θα καταφέρει η δημοτική παράταξη να φτάσει ενωμένη μέχρι τις εκλογές ή η μάχη της διαδοχής θα ανοίξει ρήγματα που μπορεί να οδηγήσουν σε νέες συμμαχίες και μετακινήσεις προς άλλες αυτοδιοικητικές κατευθύνσεις;

Φισεκλίκια και ΕΛΑΣ… άκουσε και μη γελάς

Ελασίτες ενωθείτε 

άντε να τραπεζωθείτε

φάτε πιείτε και γλεντήστε  

 τους δίκους σας να φροντίστε. 

Να μην μείνουν νηστικοί

να χορτάσουνε φαί

για να είναι ετοιμασμένοι

κι όχι ξενηστικωμένοι

Για την μάχη το ΕΛΑΣ 

άκουσε και μη γΕΛΑΣ

έχει θάματα κρυμμένα

που ναι καλογιαλισμένα

Σα θα έρθει η στιγμή 

ο Αλέξης θα ζωθεί

θα φορέσει φισεκλίκια 

και θα αρχίσει νταιλίκια

Και θα πάνε από κοντά

όλα τα καλά παιδιά

που περίμεναν καιρό 

για να μπούνε στο νερό

Θα κρατάνε τα κουπιά 

και θα ψάλλουν με χαρά 

"στου Αλέξη τον ΕΛΑΣ

τα κουπιά θα τα τραβάς"

Όπου να ναι φτάνει η ώρα

που το ΕΛΑΣ θα ρθει με φόρα

και θα πιάσει τα οφίτσια

για του Αλέξη τα καπρίτσια 

 

 

 

Η ανοχή τελείωσε... αλλά πότε άρχισε;

 

«Η ανοχή τελείωσε», διαβάζουμε στην αυστηρή ανάρτηση αντιδημάρχου για τις παράνομες αποθέσεις απορριμμάτων και τις φωτιές που βάζουν ασυνείδητοι σε διάφορα σημεία της περιοχής.

Και κάπου εδώ γεννάται μια εύλογη απορία. 

Αφού η ανοχή τελείωσε, σημαίνει ότι μέχρι σήμερα υπήρχε; 

Και αν ναι, από ποιον; 

Από τις υπηρεσίες; 

Από τις αρχές; 

Από το πολιτικό σύστημα; 

Ή μήπως από όλους εκείνους που γνώριζαν τι συμβαίνει αλλά αρκούνταν σε ανακοινώσεις και διαπιστώσεις;

Γιατί οι παράνομες χωματερές δεν φύτρωσαν μέσα σε ένα βράδυ. 

Ούτε οι καύσεις απορριμμάτων ξεκίνησαν χθες. 

Πρόκειται για φαινόμενα γνωστά εδώ και χρόνια σε πολλές περιοχές. 

Οι κάτοικοι τα βλέπουν, τα καταγγέλλουν, τα φωτογραφίζουν και συχνά γνωρίζουν ακόμη και ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτές τις πρακτικές.

Αν λοιπόν τώρα ξεκινούν εντατικοί έλεγχοι, το ερώτημα είναι γιατί δεν γίνονταν με την ίδια ένταση νωρίτερα. 

Αν τώρα θα επιβάλλονται κυρώσεις, γιατί δεν επιβάλλονταν συστηματικά μέχρι σήμερα; 

Και αν υπήρχαν κυρώσεις, γιατί το φαινόμενο όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται να παγιώθηκε;

Η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες δεν ζητούν άλλες ηχηρές ανακοινώσεις. 

Ζητούν αποτελέσματα. 

Ζητούν να δουν πρόστιμα, μηνύσεις, αυτόφωρα και πραγματική αντιμετώπιση των παραβατών. 

Διαφορετικά, η φράση «η ανοχή τελείωσε» κινδυνεύει να προστεθεί στη μακρά λίστα των πολιτικών συνθημάτων που ακούγονται ωραία, αλλά δεν αλλάζουν τίποτα στην καθημερινότητα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο δεν είναι να μάθουμε αν τελείωσε η ανοχή. 

Το ζητούμενο είναι να μάθουμε ποιος την παρείχε τόσα χρόνια και γιατί. 

Αυτό είναι το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα.

Ποιος κάνει τις συστάσεις και γιατί;

 

Κάποιοι στον χώρο της εκπαίδευσης φαίνεται πως έχουν αναλάβει τελευταία και… καθήκοντα δημοσίων σχέσεων.

Οι πληροφορίες επιμένουν ότι πρόσωπο με αναγνωρίσιμη παρουσία και θέση στον εκπαιδευτικό χώρο εμφανίζεται πρόθυμο να ανοίξει πόρτες και να διευκολύνει γνωριμίες συναδέλφων του με τον υφυπουργό Εργασίας Κώστα Καραγκούνη.

Μέχρι εδώ, θα πει κανείς, τίποτε παράξενο. Οι επαφές άλλωστε είναι διαχρονικό «άθλημα» της πολιτικής και συνδικαλιστικής ζωής. Εκεί που αρχίζουν τα ερωτήματα είναι αλλού...

Τι είναι αυτό που εξηγεί τη συγκεκριμένη κινητικότητα και το αυξημένο ενδιαφέρον για διαμεσολάβηση;

Πρόκειται απλώς για μια πρωτοβουλία καλής διάθεσης και δικτύωσης ή μήπως κάποιοι επιχειρούν να διατηρήσουν ανοιχτές γραμμές και να ενισχύσουν πολιτικές ή προσωπικές ισορροπίες; 

Και κυρίως, όπως σχολιάζουν πιο καχύποπτοι κύκλοι, υπάρχει άραγε κάποια «υποχρέωση» που πρέπει να εξοφληθεί ή κάποια σχέση που χρειάζεται συντήρηση;

Ασφαλώς, όλα αυτά κινούνται – προς το παρόν – στο πεδίο των συζητήσεων και των παρασκηνιακών σχολίων. 

Γιατί στην πολιτική, πολλές φορές, μεγαλύτερη σημασία δεν έχει μόνο ποιος συναντά ποιον, αλλά ποιος αναλαμβάνει με τόση προθυμία να κάνει τις συστάσεις.

Το πολιτικό casting άρχισε στην Αιτωλοακαρνανία. Ποιοι κοιτούν προς την ΕΛΠΙΔΑ της Καρυστιανού

 

 Η Μαρία Καρυστιανού  έχει ανακοινώσει  επίσημα την ίδρυση του κόμματος "ΕΛΠΙΔΑ για την Δημοκρατία, και στην Αιτωλοακαρνανία κάποιοι έχουν ήδη φορέσει τα «καλά» τους και περιμένουν στην ουρά. 

Οι πληροφορίες λένε ότι το στήσιμο του δικτύου γίνεται αθόρυβα, με το Μεσολόγγι να έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για όσους βλέπουν πολιτικές ευκαιρίες στον νέο χώρο που ενδεχομένως διαμορφώνεται.

Στο παρασκήνιο ακούγονται ονόματα από την αυτοδιοίκηση, τον επιχειρηματικό χώρο και πρόσωπα με παλιές κομματικές διαδρομές. 

Κάποιοι προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, κάποιοι πέρασαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και αρκετοί εμφανίζονται έτοιμοι να αλλάξουν ξανά πολιτική στέγη εφόσον διαπιστώσουν ότι υπάρχει προοπτική εκλογικής επιβίωσης.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι πολλοί από αυτούς που σήμερα κοιτούν προς την πλευρά της Καρυστιανού μέχρι χθες έδιναν μάχες σε άλλες κομματικές αυλές. 

Γι' αυτό και η κινητικότητα προκαλεί πονοκέφαλο κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο κινδυνεύει να δει στελέχη και ψηφοφόρους να αναζητούν νέα πολιτική έκφραση.

Την ίδια ώρα, στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις.

Η ανακοίνωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα "ΕΛΑΣ" έχει ανακατέψει την τράπουλα με στελέχη του να δίνουν το παρόν και κάποιους άλλους να περιμένουν για να δουν τις εξελίξεις και μετά να πάρουν αποφάσεις.

Δύο διαφορετικά εγχειρήματα στον ίδιο πολιτικό χώρο και η μάχη για πρόσωπα, στελέχη και ψηφοφόρους, από την ίδια δεξαμενή αναμένεται σκληρή. 

Και κάπου εκεί πολλοί από τους σημερινούς «πρόθυμους» θα κληθούν να αποφασίσουν σε ποια ουρά θα σταθούν.

Για την ώρα, πάντως, οι συναντήσεις πληθαίνουν, τα τηλέφωνα δεν σταματούν να χτυπούν και οι επίδοξοι υποψήφιοι κάνουν ζέσταμα....

Αράκυνθος: τα έργα κοινά, οι δάφνες… ιδιωτικές και οι κάλπες στον ορίζοντα

Κάπου ανάμεσα σε χαλικοστρώσεις, τεχνικά έργα και καθαρισμούς δασικών δρόμων στον Αράκυνθο, φαίνεται πως δεν στρώνεται μόνο ο δρόμος για την πυροπροστασία… αλλά και για πολιτικά «μηνύματα».

Με συνεργασία προέδρων, Πυροσβεστικής και Δασαρχείων, οι εργασίες προχωρούν κανονικά — και καλώς προχωρούν. 

Γιατί είτε μιλάμε για αγροτικούς δρόμους είτε για διαδρομές διαφυγής, το ζητούμενο είναι ένα..

Ασφάλεια και πρόσβαση για όλους.

Κάπου εκεί όμως μπαίνει και το… ιδιοκτησιακό ζήτημα. 

Γιατί, όπως μας υπενθυμίζεται με έμφαση, «η μεγαλύτερη έκταση του Αρακύνθου ανήκει στον Δήμο Αγρινίου». 

Μην το ξεχάσουμε! 

Σχεδόν σαν να μπήκε ταμπέλα...

«Το έργο εδώ έχει… υπογραφή».

Η αλήθεια είναι πως η σχετική αναφορά της Περιφέρειας για εργασίες στον Αράκυνθο φαίνεται πως ενόχλησε — όχι για το έργο, αλλά για το ποιος θα πιστωθεί το χειροκρότημα. 

Και κάπως έτσι, ο Αράκυνθος απέκτησε ξαφνικά… διοικητική βαρύτητα.

Το ερώτημα βέβαια παραμένει...

Όταν ανοίγουν δρόμοι για την πυροπροστασία, έχει σημασία ποιος κρατά το τιμόνι ή απλώς ότι το όχημα φτάνει στον προορισμό του;

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες θέλουν έργα — όχι υποσημειώσεις.

Αλλά φαίνεται πως για κάποιους, μαζί με τα χωματουργικά, τρέχει και μια… πρόωρη προεκλογική εξομάλυνση εδάφους.

«Πράσινος πονοκέφαλος με άρωμα… γαλάζιο: ο Σαλμάς, οι μουρμούρες και ο φόβος στο ΠΑΣΟΚ»

Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν ολοένα και πιο δυνατά στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, καθώς η φημολογία περί πιθανής υποψηφιότητας του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά έχει προκαλέσει νευρική κρίση σε αρκετούς «πράσινους» παράγοντες της Αιτωλοακαρνανίας.

Και μπορεί δημοσίως να επικρατεί σιωπή, όμως πίσω από κλειστές πόρτες οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. 

 

Ο πρώην βουλευτής, αλλά και η νυν, μόνο ενθουσιασμένοι δεν εμφανίζονται με το ενδεχόμενο να βρεθεί ο Σαλμάς στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Γιατί, κακά τα ψέματα, γνωρίζουν καλά πως αν τελικά είναι υποψήφιος, θα «κόψει» ψήφους και θα ανακατέψει για τα καλά την εσωκομματική τράπουλα.

Η προεκλογική περίοδος άλλωστε έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, έστω κι αν επισήμως κανείς δεν το παραδέχεται. 

 

Επισκέψεις, επαφές, τραπεζώματα και περιοδείες βρίσκονται ήδη στην ημερήσια διάταξη, με αρκετούς να μετρούν δυνάμεις και άλλους να μετρούν… απώλειες.
 

Το πρόβλημα όμως στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο πολιτικό. 

 

Είναι και οργανωτικό. 

 

Και μάλιστα σε βαθμό που προκαλεί αμηχανία. 

 

Στο Αγρίνιο δεν υπάρχουν καν γραφεία του κόμματος και οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνται σε γνωστά ξενοδοχεία της πόλης, εικόνα που μόνο δυναμική επανεκκίνησης δεν θυμίζει.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ορισμένοι επίδοξοι υποψήφιοι που ονειρεύονται πολιτική επιστροφή ανησυχούν ακόμη περισσότερο. 

 

Και θυμίζουν με νόημα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μιλήσει για ανανέωση, νέα πρόσωπα και αλλαγή σε λογικές του παρελθόντος.

Μόνο που τώρα προκύπτει ένα πολιτικό παράδοξο: τι θα γίνει αν τελικά στο ψηφοδέλτιο μπει ένας πρώην υπουργός της Ν.Δ. που αποφάσισε να φορέσει τον μανδύα του ΠΑΣΟΚ; 

 

Πώς θα αντιδράσουν τα ιστορικά στελέχη που χρόνια τώρα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία; 

 

Και κυρίως ποιοι είναι εκείνοι που ανησυχούν περισσότερο, αλλά δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους μπροστά στον Ανδρουλάκη;

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη ανάγνωση, που αρκετοί ψιθυρίζουν χαμηλόφωνα... 

 

Τόσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πέρασαν απέναντι, έγιναν υπουργοί της Ν.Δ. και ουδείς ενοχλήθηκε ιδιαίτερα. 

 

Γιατί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ να μη δεχτεί στους κόλπους του έναν πρώην νεοδημοκράτη που δηλώνει έτοιμος να βαφτεί… πράσινος;

Το μόνο βέβαιο είναι πως, αν τελικά προχωρήσει αυτή η πολιτική μεταγραφή, κάποιοι στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν θα χάσουν μόνο την ψυχραιμία τους. Μπορεί να χάσουν και τον ύπνο τους.

Ελάτε πίσω… αλλά όχι όλοι: οι επιστροφές, οι αποκλεισμοί και τα πανηγύρια της Ν.Δ.

«Να επιστρέψουν πίσω όσοι έφυγαν» είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, ανοίγοντας -θεωρητικά τουλάχιστον- την πόρτα του επαναπατρισμού για όσους απομακρύνθηκαν από το κόμμα τα προηγούμενα χρόνια.

Μόνο που στην πολιτική, όπως φαίνεται, υπάρχουν επιστροφές… και επιστροφές. 

Γιατί αν το προσκλητήριο αφορά όλους, τότε γιατί στην περίπτωση του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος περί επιστροφής; 

Ιδίως από τη στιγμή που ο ίδιος έχει φτάσει μέχρι τις μηνύσεις κατά του Αιτωλοακαρνάνα πολιτικού, οι γέφυρες μοιάζουν περισσότερο γκρεμισμένες παρά υπό κατασκευή.

Και μπορεί δημοσίως να μιλούν για ενότητα, όμως στα τοπικά γαλάζια στρατόπεδα η γκρίνια δεν κρύβεται πλέον κάτω από το χαλί. 

Τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων προκαλούν νευρικότητα, αρκετά στελέχη δυσανασχετούν και πολλοί βλέπουν ότι το πολιτικό θερμόμετρο μόνο καθησυχαστικό δεν είναι.

Την ίδια ώρα, στελέχη που αποχώρησαν από τη Ν.Δ. παραμένουν πολιτικά «ορφανά», αλλά όχι για πολύ. 

Αν δεν έχουν ήδη βρει στέγη σε άλλα κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας, λέγεται ότι σύντομα θα το πράξουν, αφού αρκετοί θεωρούν πως στη γαλάζια παράταξη περισσεύουν πλέον οι δημόσιες αγκαλιές και λείπουν οι πραγματικές πολιτικές σχέσεις.

Βέβαια, σύμφωνα με όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. 

Χρόνος υπάρχει. 

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και σχέδιο για να αλλάξει το κλίμα. 

Γιατί τα ποσοστά δεν ανεβαίνουν μόνο με συνθήματα περί επιστροφών και κομματικής συσπείρωσης.

Χρειάζεται και έργο. 

Χρειάζονται πρόσωπα που να μπορούν να κοιτάξουν τον πολίτη στα μάτια και όχι μόνο να φωτογραφίζονται από πανηγύρι σε πανηγύρι, από τραπέζι σε τραπέζι, την ώρα που η κοινωνία μετράει το κάθε ευρώ για να βγάλει τον μήνα.

Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, είναι κάτι που πλέον συζητιέται όλο και πιο δυνατά μέσα στην ίδια τη γαλάζια παράταξη.

Μύτικας: Το άτυπο ΚΑΠΗ δημάρχων με θέα στο Ιόνιο

 

Σε κάτι μεταξύ παραθεριστικού χωριού και κλειστού club αυτοδιοικητικών εξελίσσεται ο Μύτικας Αιτωλοακαρνανίας. 

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ακόμη ένας δήμαρχος, συνοδευόμενος από τον εκλεκτό του αντιδήμαρχο, ετοιμάζεται να αποκτήσει το δικό του κομμάτι γης στην περιοχή. 

Αν όχι έτοιμη κατοικία, τουλάχιστον ένα οικόπεδο. 

Γιατί η πολιτική μπορεί να είναι προσωρινή, αλλά το εξοχικό είναι διαχρονική αξία.

Όπως φαίνεται, ο Μύτικας έχει μετατραπεί στο ιδανικό retirement plan για τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης. 

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν θάλασσα, κάποιοι βλέπουν τη φυσική συνέχεια της καριέρας τους...

Από τη δημαρχιακή καρέκλα, στην ξαπλώστρα με θέα το Ιόνιο.

Και επειδή ένα παραθαλάσσιο σπίτι χωρίς σκάφος είναι σαν δημοτικό συμβούλιο χωρίς ένταση, δεν αποκλείεται το επενδυτικό πακέτο να συμπληρωθεί και με ένα κομψό πλεούμενο. 

Άλλωστε, η Λευκάδα είναι δίπλα και, σύμφωνα με τις φήμες, τα πεντάστερα της περιοχής δεν τους είναι καθόλου άγνωστα.

Ο Μύτικας, λοιπόν, αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα που του αξίζει... 

Ένα άτυπο χωριό αυτοδιοικητικών αποστράτων, όπου οι συζητήσεις για έργα και προϋπολογισμούς δίνουν τη θέση τους σε κουβέντες για μαρίνες, οικόπεδα και καλοκαιρινές αποδράσεις.

Των φρονίμων τα παιδιά, πριν αποχαιρετήσουν τη δημαρχιακή σφραγίδα, φροντίζουν να έχουν εξασφαλίσει και μια θέση με θέα. Κατά προτίμηση στο Ιόνιο. 

Με δυνατότητα ελλιμενισμού.

Ψάχνουν αντίπαλο για τον Φαρμάκη, βρήκαν... τον Μωραΐτη

 

 

Στο ΠΑΣΟΚ της Δυτικής Ελλάδας, πριν καν φτάσουμε στο 2028, άρχισαν τα όργανα. 

Με τα ποσοστά να θυμίζουν βαρομετρικό χαμηλό διαρκείας, κάποιοι αποφάσισαν πως η λύση είναι να ανοίξουν το χρονοντούλαπο. 

Και τι έβγαλαν; 

Τον Θάνο Μωραΐτη.

Το άλλοτε «Θείο Βρέφος» του ΠΑΣΟΚ, με πλούσια εμπειρία στις πολιτικές μετακινήσεις και αξιοζήλευτη ευελιξία στις κομματικές στέγες, φέρεται να γλυκοκοιτάζει την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. 

Κάποιοι δήμαρχοι, λένε, έριξαν το όνομά του στο τραπέζι ως τον άνθρωπο που θα κοντράρει τον Νεκτάριο Φαρμάκη. 

Το θέμα είναι ότι, μόλις ακούστηκε το όνομα, το τραπέζι κόντεψε να αδειάσει.

Οι αντιδράσεις μόνο ενθουσιώδεις δεν ήταν. 

«Χαμηλό βαρομετρικό», σχολίαζαν πολλοί, αναρωτώμενοι αν πρόκειται για πρόταση νίκης ή για πολιτική αναπαλαίωση. 

Άλλοι πάλι έψαχναν να βρουν ποιοι θα τον ακολουθήσουν σε αυτή τη νέα περιπέτεια. Και, κυρίως, γιατί.

Σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι ψάχνει ανανέωση, η επιστράτευση ενός πολιτικού με τόσο... πολυσυλλεκτική διαδρομή μόνο ως μήνυμα αυτοπεποίθησης δεν εκλαμβάνεται. 

Περισσότερο μοιάζει με ομολογία ότι η δεξαμενή στέρεψε και το κόμμα ανακυκλώνει ό,τι βρίσκει στον πάτο.

Αν αυτό είναι το σχέδιο για να «χτυπηθεί» ο Φαρμάκης, τότε μάλλον στο ΠΑΣΟΚ έχουν μπερδέψει τις περιφερειακές εκλογές με reunion παλιών επιτυχιών. 

Μόνο που η πολιτική δεν ζει από τις αναμνήσεις. Και οι ψηφοφόροι, συνήθως, δεν πληρώνουν εισιτήριο για επαναλήψεις.

Δήμος Αγρινίου: Αιχμές για σχέδιο διάλυσης της παράταξης και παιχνίδια υστεροφημίας του δημάρχου Γάκια

Από τη στιγμή που, μετά τις δημοτικές εκλογές του 2023, ο δήμαρχος Γάκιας δήλωσε ότι αυτή θα είναι η τελευταία του θητεία στον Δήμο Αγρινίου, άνοιξε αυτομάτως και το ζήτημα της διαδοχής. 

Από τότε και μέσα στα δύο χρόνια που ακολούθησαν, γύρω από τις προθέσεις του έχει χυθεί πολύ μελάνι, με συνεχείς συζητήσεις για το αν τελικά θα αποχωρήσει ή όχι.

Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς η όρεξη ορισμένων εντός της παράταξης άνοιξε από νωρίς και άρχισαν να δείχνουν τις προθέσεις τους για την επόμενη μέρα. Ο ίδιος ο δήμαρχος, ωστόσο, μπήκε σε μια περίοδο συνεχών ήξεων – αφίξεων, αφήνοντας το τοπίο θολό και ενισχύοντας την εσωτερική κινητικότητα.

Δεν έλειψαν και οι χαρακτηριστικές του ατάκες, τόσο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και σε τραπεζώματα με δημοσιογράφους, που τροφοδότησαν περαιτέρω τη συζήτηση. Όταν ρωτήθηκε για τις προθέσεις του και το αν θα κάνει το επόμενο βήμα στην πολιτική του καριέρα ως υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, απάντησε με τη φράση «ότι πει ο Θεός και ο λαός», παραπέμποντας στη βαθιά του πίστη και αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά.

Το ενδεχόμενο της υποψηφιότητάς του για τη Βουλή παρέμεινε έτσι σε εκκρεμότητα, χωρίς ξεκάθαρη απόφαση, την ώρα που οι εσωτερικές διεργασίες στην παράταξη συνεχιζόταν. Στο μεταξύ, όσο πλησιάζει το τέλος της τετραετίας, ο ίδιος φαίνεται να αλλάζει ρητορική, υποστηρίζοντας πλέον ότι ο καημός του ήταν η δημαρχία και όχι η Βουλή, γεγονός που προκάλεσε νέα ερωτήματα και ανησυχίες σε ορισμένους.

Οι λεγόμενοι «δελφίνοι» κινούνται ήδη στο παρασκήνιο, καθώς αρκετοί βλέπουν τον εαυτό τους είτε ως μεταβατική λύση είτε ως επόμενους υποψήφιους με την παράταξη που πρόσκειται σε μεγάλο ποσοστό στη Ν.Δ. Η εκκρεμότητα γύρω από τις τελικές αποφάσεις του δημάρχου τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο την κινητικότητα, ενώ η μεταξύ τους αντιπαράθεση και οι ζυμώσεις εντείνονται.

Μάλιστα, δύο εκ των φερόμενων βασικών υποψηφίων για τη θέση του αντιδημάρχου, και σχεδόν «εισόβιοι» αντιδήμαρχοι, έχουν ξεκινήσει επαφές με πρόσωπα που διαθέτουν οικονομική άνεση, προκειμένου να στηρίξουν πιθανές υποψηφιότητές τους στις επόμενες δημοτικές εκλογές, χωρίς όμως πάντα την ανταπόκριση που ανέμεναν.

Παράλληλα, δεν λείπουν και οι πιο αιχμηρές φωνές μέσα στην παράταξη, με κάποιους δημοτικούς συμβούλους να σχολιάζουν ότι ο δήμαρχος ίσως δεν ανακοινώνει τις προθέσεις του επειδή ενδέχεται να θέλει να διαλύσει την παράταξη που ο ίδιος έστησε, για λόγους υστεροφημίας, ώστε να μείνει στην ιστορία του Δήμου Αγρινίου ως ο μόνος δεξιός δήμαρχος.

Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος εμφανίζεται – όπως μεταφέρεται από συζητήσεις – να υποστηρίζει ότι «πατάει καλά στα πόδια του», ότι δεν πήραν τα μυαλά του αέρα όπως άλλων και ότι παραμένει συνετός, θέση που είχε επαναλάβει και σε πρόσφατο τραπέζωμα προέδρων τοπικών κοινοτήτων.

Την ίδια ώρα, έχει καταγραφεί και αλλαγή στη δημόσια εικόνα του στο εσωτερικό της παράταξης, καθώς εσχάτως επιτρέπει σε ορισμένα στελέχη να φωτογραφίζονται πιο κοντά του, ακόμη και σε εκκλησιαστικούς χώρους, όταν στο παρελθόν, λόγω των έντονων προσπαθειών για μια φωτογραφία, είχε ζητήσει οι ενδιαφερόμενοι να στέκονται «πέντε βήματα πίσω».

Έτσι, η παράταξη του δημάρχου Γάκια κινείται πλέον σε ένα σύνθετο πεδίο ισορροπιών, όπου η αβεβαιότητα για τις τελικές του αποφάσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες στελεχών, οι εσωτερικές διεργασίες και οι αντικρουόμενες αναγνώσεις για τις προθέσεις του δημιουργούν ένα συνεχές παρασκήνιο, που όσο περνά ο χρόνος φαίνεται να εντείνεται αντί να αποκλιμακώνεται.

Ήξεις - αφίξεις από το Δήμαρχο Γάκια

 

 

Ήξεις-αφίξεις, μισόλογα και πολιτικά «ζυγίσματα» από τον δήμαρχο Γάκια, ο οποίος φαίνεται να κρατά όλα τα σενάρια ανοιχτά για το μέλλον του, ή τουλάχιστον να αφήνει τους άλλους να νομίζουν ότι τα κρατά.

Σε γνωστό καφέ της πόλης, με… διακριτική αλλά εμφανή κουστωδία, εθεάθη να δέχεται εισηγήσεις και πολιτικές «κατευθύνσεις» από στενούς συνεργάτες και φίλους. Άλλοι τον στέλνουν Βουλή, άλλοι τον θέλουν ξανά στο δημαρχείο, κι εκείνος ανάμεσα σε χαμόγελα και νεύματα φέρεται να κινείται στο γνώριμο μοτίβο… ούτε κρύο ούτε ζέστη, ούτε «ναι» ούτε «όχι», αλλά πάντα κάτι ενδιάμεσο, μεταξύ τύρου και αχλαδίου.

Και κάπου εκεί έρχεται και η ατάκα-πυξίδα … «ο λαός και ο Θεός».

Μόνο που στην πολιτική, όταν επιστρατεύεται τόσο συχνά ο Θεός, συνήθως κάτι πιο γήινο έχει ήδη αποφασιστεί.

Λίγες μέρες πριν, μιλώντας σε προέδρους κοινοτήτων του δήμου Αγρινίου, ξεκαθάρισε πως αν οι εκλογές γίνουν εντός του 2026, δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ. Κάτι που, βέβαια, δεν έκοψε τη συζήτηση, απλώς την έκανε πιο ενδιαφέρουσα.

Άλλωστε, ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι το όνειρό του ήταν ο δήμος.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το είπε, αλλά αν αυτό ήταν το ταβάνι στα όνειρά του.

Κάποιοι από το περιβάλλον του επιμένουν να μείνει στον δήμο και να κυνηγήσει τέταρτη θητεία, ειδικά σε μια συγκυρία που η Ν.Δ. δεν διανύει τις καλύτερες δημοσκοπικές της μέρες και τα πολιτικά βαρίδια, με πρώτο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μονοπωλούν την επικαιρότητα.

Κι ενώ όλα αυτά συζητιούνται, το πρόσφατο τραπέζωμα στους προέδρους κοινοτήτων ήρθε να προστεθεί στο παζλ. Για κάποιους απλό «κατέβασμα ρολών και κουβέντα».

Για άλλους...

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο δήμαρχος  όσο μιλά για Θεό και λαό, οι γύρω του μιλούν για σενάρια, ισορροπίες και επόμενες κινήσεις.

Αλήθεια ο δήμαρχος Γάκιας μετά από το video με την ομιλία του, εντόπισε το «βαθύ λαρύγγι»;

Διότι εάν το εντόπισε δεν μπορεί να το «ξηλώσει» όπως κάποιους αντιδημάρχους λίγους μήνες πριν…

Βλέπετε οι πρόεδροι δεν ξηλώνονται…

Αφήστε που εάν είναι υποψήφιος βουλευτής τους χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ…

Το θέμα είναι αν τον χρειάζονται κι αυτοί….

Ακάκιεεεε...

 

Του Γάκια το μαράζι...

 

 

Πάσχα ήταν και πέρασε, 

Πάσχα ήταν και πάει

κι ο Γάκιας που ντερλίκωσε

τώρα παραπατάει

 Μην του κατσε πολύ βαρύ

κείνο το φρυγαδέλι

μην έφαγε πολύ αρνί

που ήταν σκέτο μέλι;

Μην του παν ότι έρχεται 

νέα αναμπουμπούλα

και μήπως πρέπει να κρατά

πολύ μικρή σακούλα;

Μην έμαθε πως τον καλούν 

ψηλά απ' το Μαξίμου

κι ετούτος φόρεσε στολή

να ναι του επισήμου;

Έχει λένε έναν καημό

πολύ τονε πειράζει

που δεν κατάφερε να βγει

και του μεινε μαράζι

Τώρα που ετοιμάζεται 

για να ξανακατέβει

σκιάζεται τον κουμπάρο του

στα ίσια που τον παίζει

Λένε θα ναι υποψήφιος 

θα κάτσει σε σαμάρι

κι αν καταφέρει κι εκλεγεί

θα χει τρανό καμάρι

Αυτά σκέφτεται ο Γιάκιας μας

και βαριαναστενάζει 

και έχει ένα πόνο στην καρδιά

τρόμος τονε σκεπάζει

Σα φτάσουνε οι εκλογές

κατέβει κι ο κουμπάρος

και πάρει ψήφους πιο πολλούς 

τον περιμένει  ο χάρος...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

 

Πάνω–κάτω στην Πειραιώς και πέρα δώθε στο Αγρίνιο. Εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια στοιχειώδης σοβαρότητα, έχει στηθεί ένα κανονικό πανηγύρι διαδοχής… χωρίς καν να έχει υπάρξει ακόμη αποχώρηση.

Το Πάσχα, λένε, δεν γύριζε μόνο το αρνί στη σούβλα, πολλοί άνοιγαν κουβέντες στα ουζερί. 

Οι «δελφίνοι» της δημοτικής ομάδας μέτραγαν κουκιά, μοίραζαν καρέκλες και έδιναν όρκους πίστης στο δήμαρχο Γάκια. 

Και κάπου εκεί, τα αίματα άναβαν όχι από ιδεολογία, αλλά από το ποιος θα προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, έστω και για λίγο.

Και μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, υπάρχει και το "πρόσωπο". 

Ποιο είναι λοιπόν το πρόσωπο που εδώ και καιρό κάνει διαδρομές Αγρίνιο–Πειραιώς, χτυπάει πόρτες, στήνει αφηγήματα καταστροφής και πλασάρεται ως μοναδικό που μπορεί να «σώσει» την παράταξη. 

Μια παράταξη που —όπως φέρεται να υποστηρίζει βαράει διάλυση...

Το ερώτημα είναι γιατί τα κάνει αυτά; 

 Προφανώς για να φανεί πιο χρήσιμο το ίδιο. 

Η συνταγή είναι παλιά...

Πρώτα φτιάχνεις το πρόβλημα, μετά πουλάς τη λύση.

Την ίδια ώρα δέχεται πυρά εκ των έσω.

 Όχι γιατί κάποιοι κόπτονται για την ενότητα, αλλά γιατί δεν θέλουν να χάσουν ούτε το παραμικρό ψίχουλο εξουσίας. 

Αντιδημαρχίες, ρόλοι, επιρροή — όλα στο τραπέζι. Και κανείς δεν μιλάει για τον δήμο, μόνο για τη "μετά Γάκια" εποχή λες και είναι προσωπικό τους μαγαζί που αλλάζει διαχειριστή.

Η ουσία είναι μία...

Δεν φοβούνται μην πέσει η παράταξη σε «ξένα χέρια». Φοβούνται μην τη χάσουν από τα δικά τους.

Και αν αυτή είναι η εικόνα πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν πλησιάσει πραγματικά η ώρα. 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

«Θανάσης Μαυρομάτης: Όταν η παράδοση κερδίζει την προσοχή του πρωθυπουργού». Ποιος είδε την πλάτη του πρωθυπουργού; VIDEO

 

Κατά την χθεσινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μεσολόγγι για τα 200 χρόνια από την Έξοδο, η ουρά των πολιτικά φιλόδοξων που ήθελαν να σφίξουν το χέρι του πρωθυπουργού ήταν μεγαλύτερη από την παρέλαση των επετειακών εκδηλώσεων. 

Η ανάλογη φωτογραφία θα ήταν “πολύτιμη” για όσους σχεδιάζουν την πολιτική τους πορεία, ειδικά για αυτούς που βλέπουν τις προσεχείς εκλογές σαν ευκαιρία για είσοδο στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τις μεγάλες φιλοδοξίες, δεν κατάφεραν όλοι να πλησιάσουν. Ο Μητσοτάκης, μόλις έφτασε, κατευθύνθηκε αμέσως στον αντιπεριφερειάρχη Θανάση Μαυρομάτη, ντυμένο με την παραδοσιακή φορεσιά και ζωσμένο με άρματα, και συνομίλησαν για λίγο. Ο πρωθυπουργός έδειξε να εντυπωσιάζεται, υπενθυμίζοντας στιγμές του 2024, όταν ο Θ. Μαυρομάτης του είχε χαρίσει μια ασημένια πιστόλα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την αμυντική θωράκιση της χώρας – ένα συμβολικό δώρο που φαίνεται πως μένει χαραγμένο στη μνήμη του Κ. Μητσοτάκη.

Στο μεταξύ, κάποιοι άλλοι – με βλέμμα κολλημένο στην κάμερα και το κινητό – φάνηκε ότι ένιωσαν την καρδιά τους να ανεβαίνει στο λαιμό. Όταν τελικά έφτασαν κοντά στον πρωθυπουργό, το αποτέλεσμα ήταν αμείλικτο: ένα διακριτικό, αλλά σαφές, αγνόημα. Η πλάτη του Μητσοτάκη έστειλε ένα μήνυμα πιο δυνατό από κάθε χαμόγελο φωτογραφίας: κάποιες στιγμές στην πολιτική, η θέση σου στη σειρά μετράει περισσότερο από το πόσο δυνατά θέλεις να φαίνεσαι.

 

Δρόμος-κρανίου τόπος σε Αβόρανη – Παναιτώλιο: υποσχέσεις στην άσφαλτο που… δεν υπάρχει VIDEO

Δύο χρόνια μετά τις δεσμεύσεις του Γιώργου Παπαναστασίου, οι λακκούβες μεγαλώνουν, η αδιαφορία περισσεύει και οι οδηγοί παίζουν καθημερινά τη ζωή τους κορώνα-γράμματα

Ο δρόμος που συνδέει την Αβόρανη με το Παναιτώλιο δεν θυμίζει σε τίποτα σύγχρονο οδικό δίκτυο. Αντίθετα, παραπέμπει ευθέως σε σκηνικό εγκατάλειψης, με λακκούβες-κρατήρες, φθαρμένο οδόστρωμα και επικίνδυνα σημεία που δοκιμάζουν καθημερινά τις αντοχές οδηγών και οχημάτων.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Οι κάτοικοι των δύο περιοχών καταγγέλλουν επανειλημμένα ότι εδώ και χρόνια ζητούν τα αυτονόητα: έναν δρόμο ασφαλή. Αντ’ αυτού, όπως επισημαίνουν στο AgrinioNet.gr, λαμβάνουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Και το χειρότερο; Η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά επιδεινώνεται.

Σαν να μην έφταναν οι λακκούβες, ο δρόμος παραμένει χωρίς επαρκή φωτισμό, μετατρέποντας τη διέλευση τη νύχτα σε πραγματικό εφιάλτη. Η ορατότητα είναι περιορισμένη, ενώ σε αρκετά σημεία κλαδιά από ελαιόδεντρα έχουν εισβάλει κυριολεκτικά στο οδόστρωμα, στενεύοντας επικίνδυνα το πέρασμα και αυξάνοντας τον κίνδυνο σύγκρουσης.

Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν. Σύμφωνα με καταγγελίες κατοίκων, στον συγκεκριμένο δρόμο έχουν ήδη σημειωθεί τροχαία ατυχήματα, εκ των οποίων κάποια θανατηφόρα, γεγονός που εντείνει την οργή και την αγανάκτηση της τοπικής κοινωνίας.

Και όλα αυτά, δύο χρόνια μετά τις εκλογές του 2023, όταν η δημοτική αρχή υπό τον Γιώργο Παπαναστασίου είχε δεσμευτεί ότι η οδοποιία στα χωριά θα αποτελούσε προτεραιότητα. Δύο χρόνια μετά, η «προτεραιότητα» αυτή φαίνεται να έχει χαθεί κάπου ανάμεσα σε εξαγγελίες και αδράνεια.

Περισσοτέρα

Ο Γάκιας πιάνει τ' άρματα...

 

Αχός βαρύς ακούστηκε 

μέσα απ' το δημαρχείο

ο Γάκιας ζώστηκε άρματα 

πάει για το καφενείο

 

 Θέλει να πιει μια ρακή

να βρέξει το λαρύγγι

γιατί τον έπνιξε ο καημός 

και το πολύ το ξύγκι

 

Σήμερα φαρμακώθηκε 

απ τον Κεφαλογιάννη

και φισεκλίκια φόρεσε

παρέα με το Γιάννη

 

θα πάνε να ταμπουρωθούν

μέσα εις την Κλεισούρα

να πιάσουν τα περάσματα

πρωτού τα βρούνε σκούρα

 

Σκιάζονται απ' τη Ναύπακτο 

'κειον τον Παπαθανάση

γιατί έχει λόγο δυνατό

κι όλους θα τους περάσει 

 

Ο Γάκιας πιάνει τ' άρματα

κι ο Γιάννης το χατζάρι

να πιάσουν τα περάσματα 

μην μπει το παλικάρι

 

 

 

«Άξιος» από κάτω… «παγωμάρα» στην πρώτη σειρά

 

 

Στα μικρόφωνα ακούστηκαν αυτή τη φορά τα «εύσημα» – και μάλιστα δημόσια, καθαρά και χωρίς περιστροφές, κατά την διάρκεια των εγκαινίων στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου στην Παραβόλα.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεσπότη Δαμασκηνού, ο λόγος δεν περιορίστηκε σε τυπικές ευχές, αλλά απέκτησε συγκεκριμένο αποδέκτη και σαφές μήνυμα. Έγινε λόγος για έναν άνθρωπο που «είναι πάντα παρών», ενώ –όπως χαρακτηριστικά μεταφέρθηκε– «όλοι οι ιερείς λένε τα καλύτερα», καθώς δίνει λύσεις άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Η αποστροφή, μάλιστα, ότι «έτσι όπως πάει, σε έναν χρόνο θα τον χειροτονήσω διάκονο και μετά ιερέα» ειπώθηκε με χιούμορ, αλλά δεν πέρασε απαρατήρητη. Αντίθετα, λειτούργησε ως μια έμμεση αλλά σαφής επιβράβευση της διαρκούς παρουσίας και αποτελεσματικότητας. Το κοινό αντέδρασε με γέλια, ενώ από τα καθίσματα δεν άργησε να ακουστεί και το αυθόρμητο «άξιος, άξιος», προσδίδοντας έναν τόνο αυθεντικής επιδοκιμασίας.

Κι εκεί κάπου αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.

Γιατί την ώρα που, σύμφωνα με την ίδια τοποθέτηση, μια υπηρεσία αναγνωρίζεται δημόσια για την ταχύτητα και την παρουσία της στο πεδίο, η εικόνα σε άλλους κρίσιμους τομείς της καθημερινότητας παραμένει διαφορετική. Η καθαριότητα εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο παραπόνων, με καθυστερήσεις, ασυνέπειες και εικόνες που δύσκολα συμβαδίζουν με την ίδια έννοια της «άμεσης ανταπόκρισης».

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αβίαστα, είναι όλες οι υπηρεσίες στο ίδιο επίπεδο ετοιμότητας;

Γιατί όταν από τη μία πλευρά αναδεικνύεται –με τα λόγια του δεσπότη– η διαθεσιμότητα «οποιαδήποτε ώρα της ημέρας», από την άλλη οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν κάδους να γεμίζουν, προβλήματα να χρονίζουν και βασικές υποχρεώσεις να μετατίθενται.

Και κάπου εκεί, μέσα στα χειροκροτήματα και τα χαμόγελα, υπήρχε και μια πιο «σιωπηλή» εικόνα.

 Ο δήμαρχος παρών, να ακούει τα εύσημα να κατευθύνονται αλλού. Όχι προς τον ίδιο, ούτε –κυρίως– προς άλλο πρόσωπο της επιλογής του. Και σε τέτοιες στιγμές, όσο διακριτικός κι αν είναι κανείς, οι ισορροπίες δεν κρύβονται εύκολα.

Γιατί στην πολιτική, τα χειροκροτήματα έχουν πάντα αποδέκτη – και η απουσία τους, ακόμη περισσότερο.

Ίσως τελικά τα πιο ενδιαφέροντα να μην ειπώθηκαν από το μικρόφωνο, αλλά να «γράφτηκαν» στα βλέμματα. Εκεί όπου η επιδοκιμασία συναντά τη σιωπή και οι προτιμήσεις αποκαλύπτονται χωρίς να κατονομάζονται.

Και στην αυτοδιοίκηση, αυτές οι λεπτομέρειες είναι που συχνά λένε τη μεγαλύτερη αλήθεια.