Αράκυνθος: τα έργα κοινά, οι δάφνες… ιδιωτικές και οι κάλπες στον ορίζοντα

Κάπου ανάμεσα σε χαλικοστρώσεις, τεχνικά έργα και καθαρισμούς δασικών δρόμων στον Αράκυνθο, φαίνεται πως δεν στρώνεται μόνο ο δρόμος για την πυροπροστασία… αλλά και για πολιτικά «μηνύματα».

Με συνεργασία προέδρων, Πυροσβεστικής και Δασαρχείων, οι εργασίες προχωρούν κανονικά — και καλώς προχωρούν. 

Γιατί είτε μιλάμε για αγροτικούς δρόμους είτε για διαδρομές διαφυγής, το ζητούμενο είναι ένα..

Ασφάλεια και πρόσβαση για όλους.

Κάπου εκεί όμως μπαίνει και το… ιδιοκτησιακό ζήτημα. 

Γιατί, όπως μας υπενθυμίζεται με έμφαση, «η μεγαλύτερη έκταση του Αρακύνθου ανήκει στον Δήμο Αγρινίου». 

Μην το ξεχάσουμε! 

Σχεδόν σαν να μπήκε ταμπέλα...

«Το έργο εδώ έχει… υπογραφή».

Η αλήθεια είναι πως η σχετική αναφορά της Περιφέρειας για εργασίες στον Αράκυνθο φαίνεται πως ενόχλησε — όχι για το έργο, αλλά για το ποιος θα πιστωθεί το χειροκρότημα. 

Και κάπως έτσι, ο Αράκυνθος απέκτησε ξαφνικά… διοικητική βαρύτητα.

Το ερώτημα βέβαια παραμένει...

Όταν ανοίγουν δρόμοι για την πυροπροστασία, έχει σημασία ποιος κρατά το τιμόνι ή απλώς ότι το όχημα φτάνει στον προορισμό του;

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες θέλουν έργα — όχι υποσημειώσεις.

Αλλά φαίνεται πως για κάποιους, μαζί με τα χωματουργικά, τρέχει και μια… πρόωρη προεκλογική εξομάλυνση εδάφους.

«Πράσινος πονοκέφαλος με άρωμα… γαλάζιο: ο Σαλμάς, οι μουρμούρες και ο φόβος στο ΠΑΣΟΚ»

Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν ολοένα και πιο δυνατά στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, καθώς η φημολογία περί πιθανής υποψηφιότητας του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά έχει προκαλέσει νευρική κρίση σε αρκετούς «πράσινους» παράγοντες της Αιτωλοακαρνανίας.

Και μπορεί δημοσίως να επικρατεί σιωπή, όμως πίσω από κλειστές πόρτες οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. 

 

Ο πρώην βουλευτής, αλλά και η νυν, μόνο ενθουσιασμένοι δεν εμφανίζονται με το ενδεχόμενο να βρεθεί ο Σαλμάς στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Γιατί, κακά τα ψέματα, γνωρίζουν καλά πως αν τελικά είναι υποψήφιος, θα «κόψει» ψήφους και θα ανακατέψει για τα καλά την εσωκομματική τράπουλα.

Η προεκλογική περίοδος άλλωστε έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, έστω κι αν επισήμως κανείς δεν το παραδέχεται. 

 

Επισκέψεις, επαφές, τραπεζώματα και περιοδείες βρίσκονται ήδη στην ημερήσια διάταξη, με αρκετούς να μετρούν δυνάμεις και άλλους να μετρούν… απώλειες.
 

Το πρόβλημα όμως στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο πολιτικό. 

 

Είναι και οργανωτικό. 

 

Και μάλιστα σε βαθμό που προκαλεί αμηχανία. 

 

Στο Αγρίνιο δεν υπάρχουν καν γραφεία του κόμματος και οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνται σε γνωστά ξενοδοχεία της πόλης, εικόνα που μόνο δυναμική επανεκκίνησης δεν θυμίζει.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ορισμένοι επίδοξοι υποψήφιοι που ονειρεύονται πολιτική επιστροφή ανησυχούν ακόμη περισσότερο. 

 

Και θυμίζουν με νόημα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μιλήσει για ανανέωση, νέα πρόσωπα και αλλαγή σε λογικές του παρελθόντος.

Μόνο που τώρα προκύπτει ένα πολιτικό παράδοξο: τι θα γίνει αν τελικά στο ψηφοδέλτιο μπει ένας πρώην υπουργός της Ν.Δ. που αποφάσισε να φορέσει τον μανδύα του ΠΑΣΟΚ; 

 

Πώς θα αντιδράσουν τα ιστορικά στελέχη που χρόνια τώρα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία; 

 

Και κυρίως ποιοι είναι εκείνοι που ανησυχούν περισσότερο, αλλά δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους μπροστά στον Ανδρουλάκη;

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη ανάγνωση, που αρκετοί ψιθυρίζουν χαμηλόφωνα... 

 

Τόσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πέρασαν απέναντι, έγιναν υπουργοί της Ν.Δ. και ουδείς ενοχλήθηκε ιδιαίτερα. 

 

Γιατί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ να μη δεχτεί στους κόλπους του έναν πρώην νεοδημοκράτη που δηλώνει έτοιμος να βαφτεί… πράσινος;

Το μόνο βέβαιο είναι πως, αν τελικά προχωρήσει αυτή η πολιτική μεταγραφή, κάποιοι στο τοπικό ΠΑΣΟΚ δεν θα χάσουν μόνο την ψυχραιμία τους. Μπορεί να χάσουν και τον ύπνο τους.

Ελάτε πίσω… αλλά όχι όλοι: οι επιστροφές, οι αποκλεισμοί και τα πανηγύρια της Ν.Δ.

«Να επιστρέψουν πίσω όσοι έφυγαν» είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, ανοίγοντας -θεωρητικά τουλάχιστον- την πόρτα του επαναπατρισμού για όσους απομακρύνθηκαν από το κόμμα τα προηγούμενα χρόνια.

Μόνο που στην πολιτική, όπως φαίνεται, υπάρχουν επιστροφές… και επιστροφές. 

Γιατί αν το προσκλητήριο αφορά όλους, τότε γιατί στην περίπτωση του ανεξάρτητου βουλευτή Μάριου Σαλμά δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος περί επιστροφής; 

Ιδίως από τη στιγμή που ο ίδιος έχει φτάσει μέχρι τις μηνύσεις κατά του Αιτωλοακαρνάνα πολιτικού, οι γέφυρες μοιάζουν περισσότερο γκρεμισμένες παρά υπό κατασκευή.

Και μπορεί δημοσίως να μιλούν για ενότητα, όμως στα τοπικά γαλάζια στρατόπεδα η γκρίνια δεν κρύβεται πλέον κάτω από το χαλί. 

Τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων προκαλούν νευρικότητα, αρκετά στελέχη δυσανασχετούν και πολλοί βλέπουν ότι το πολιτικό θερμόμετρο μόνο καθησυχαστικό δεν είναι.

Την ίδια ώρα, στελέχη που αποχώρησαν από τη Ν.Δ. παραμένουν πολιτικά «ορφανά», αλλά όχι για πολύ. 

Αν δεν έχουν ήδη βρει στέγη σε άλλα κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας, λέγεται ότι σύντομα θα το πράξουν, αφού αρκετοί θεωρούν πως στη γαλάζια παράταξη περισσεύουν πλέον οι δημόσιες αγκαλιές και λείπουν οι πραγματικές πολιτικές σχέσεις.

Βέβαια, σύμφωνα με όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. 

Χρόνος υπάρχει. 

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και σχέδιο για να αλλάξει το κλίμα. 

Γιατί τα ποσοστά δεν ανεβαίνουν μόνο με συνθήματα περί επιστροφών και κομματικής συσπείρωσης.

Χρειάζεται και έργο. 

Χρειάζονται πρόσωπα που να μπορούν να κοιτάξουν τον πολίτη στα μάτια και όχι μόνο να φωτογραφίζονται από πανηγύρι σε πανηγύρι, από τραπέζι σε τραπέζι, την ώρα που η κοινωνία μετράει το κάθε ευρώ για να βγάλει τον μήνα.

Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, είναι κάτι που πλέον συζητιέται όλο και πιο δυνατά μέσα στην ίδια τη γαλάζια παράταξη.

Μύτικας: Το άτυπο ΚΑΠΗ δημάρχων με θέα στο Ιόνιο

 

Σε κάτι μεταξύ παραθεριστικού χωριού και κλειστού club αυτοδιοικητικών εξελίσσεται ο Μύτικας Αιτωλοακαρνανίας. 

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ακόμη ένας δήμαρχος, συνοδευόμενος από τον εκλεκτό του αντιδήμαρχο, ετοιμάζεται να αποκτήσει το δικό του κομμάτι γης στην περιοχή. 

Αν όχι έτοιμη κατοικία, τουλάχιστον ένα οικόπεδο. 

Γιατί η πολιτική μπορεί να είναι προσωρινή, αλλά το εξοχικό είναι διαχρονική αξία.

Όπως φαίνεται, ο Μύτικας έχει μετατραπεί στο ιδανικό retirement plan για τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης. 

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν θάλασσα, κάποιοι βλέπουν τη φυσική συνέχεια της καριέρας τους...

Από τη δημαρχιακή καρέκλα, στην ξαπλώστρα με θέα το Ιόνιο.

Και επειδή ένα παραθαλάσσιο σπίτι χωρίς σκάφος είναι σαν δημοτικό συμβούλιο χωρίς ένταση, δεν αποκλείεται το επενδυτικό πακέτο να συμπληρωθεί και με ένα κομψό πλεούμενο. 

Άλλωστε, η Λευκάδα είναι δίπλα και, σύμφωνα με τις φήμες, τα πεντάστερα της περιοχής δεν τους είναι καθόλου άγνωστα.

Ο Μύτικας, λοιπόν, αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα που του αξίζει... 

Ένα άτυπο χωριό αυτοδιοικητικών αποστράτων, όπου οι συζητήσεις για έργα και προϋπολογισμούς δίνουν τη θέση τους σε κουβέντες για μαρίνες, οικόπεδα και καλοκαιρινές αποδράσεις.

Των φρονίμων τα παιδιά, πριν αποχαιρετήσουν τη δημαρχιακή σφραγίδα, φροντίζουν να έχουν εξασφαλίσει και μια θέση με θέα. Κατά προτίμηση στο Ιόνιο. 

Με δυνατότητα ελλιμενισμού.

Ψάχνουν αντίπαλο για τον Φαρμάκη, βρήκαν... τον Μωραΐτη

 

 

Στο ΠΑΣΟΚ της Δυτικής Ελλάδας, πριν καν φτάσουμε στο 2028, άρχισαν τα όργανα. 

Με τα ποσοστά να θυμίζουν βαρομετρικό χαμηλό διαρκείας, κάποιοι αποφάσισαν πως η λύση είναι να ανοίξουν το χρονοντούλαπο. 

Και τι έβγαλαν; 

Τον Θάνο Μωραΐτη.

Το άλλοτε «Θείο Βρέφος» του ΠΑΣΟΚ, με πλούσια εμπειρία στις πολιτικές μετακινήσεις και αξιοζήλευτη ευελιξία στις κομματικές στέγες, φέρεται να γλυκοκοιτάζει την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. 

Κάποιοι δήμαρχοι, λένε, έριξαν το όνομά του στο τραπέζι ως τον άνθρωπο που θα κοντράρει τον Νεκτάριο Φαρμάκη. 

Το θέμα είναι ότι, μόλις ακούστηκε το όνομα, το τραπέζι κόντεψε να αδειάσει.

Οι αντιδράσεις μόνο ενθουσιώδεις δεν ήταν. 

«Χαμηλό βαρομετρικό», σχολίαζαν πολλοί, αναρωτώμενοι αν πρόκειται για πρόταση νίκης ή για πολιτική αναπαλαίωση. 

Άλλοι πάλι έψαχναν να βρουν ποιοι θα τον ακολουθήσουν σε αυτή τη νέα περιπέτεια. Και, κυρίως, γιατί.

Σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι ψάχνει ανανέωση, η επιστράτευση ενός πολιτικού με τόσο... πολυσυλλεκτική διαδρομή μόνο ως μήνυμα αυτοπεποίθησης δεν εκλαμβάνεται. 

Περισσότερο μοιάζει με ομολογία ότι η δεξαμενή στέρεψε και το κόμμα ανακυκλώνει ό,τι βρίσκει στον πάτο.

Αν αυτό είναι το σχέδιο για να «χτυπηθεί» ο Φαρμάκης, τότε μάλλον στο ΠΑΣΟΚ έχουν μπερδέψει τις περιφερειακές εκλογές με reunion παλιών επιτυχιών. 

Μόνο που η πολιτική δεν ζει από τις αναμνήσεις. Και οι ψηφοφόροι, συνήθως, δεν πληρώνουν εισιτήριο για επαναλήψεις.

Δήμος Αγρινίου: Αιχμές για σχέδιο διάλυσης της παράταξης και παιχνίδια υστεροφημίας του δημάρχου Γάκια

Από τη στιγμή που, μετά τις δημοτικές εκλογές του 2023, ο δήμαρχος Γάκιας δήλωσε ότι αυτή θα είναι η τελευταία του θητεία στον Δήμο Αγρινίου, άνοιξε αυτομάτως και το ζήτημα της διαδοχής. 

Από τότε και μέσα στα δύο χρόνια που ακολούθησαν, γύρω από τις προθέσεις του έχει χυθεί πολύ μελάνι, με συνεχείς συζητήσεις για το αν τελικά θα αποχωρήσει ή όχι.

Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς η όρεξη ορισμένων εντός της παράταξης άνοιξε από νωρίς και άρχισαν να δείχνουν τις προθέσεις τους για την επόμενη μέρα. Ο ίδιος ο δήμαρχος, ωστόσο, μπήκε σε μια περίοδο συνεχών ήξεων – αφίξεων, αφήνοντας το τοπίο θολό και ενισχύοντας την εσωτερική κινητικότητα.

Δεν έλειψαν και οι χαρακτηριστικές του ατάκες, τόσο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και σε τραπεζώματα με δημοσιογράφους, που τροφοδότησαν περαιτέρω τη συζήτηση. Όταν ρωτήθηκε για τις προθέσεις του και το αν θα κάνει το επόμενο βήμα στην πολιτική του καριέρα ως υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, απάντησε με τη φράση «ότι πει ο Θεός και ο λαός», παραπέμποντας στη βαθιά του πίστη και αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά.

Το ενδεχόμενο της υποψηφιότητάς του για τη Βουλή παρέμεινε έτσι σε εκκρεμότητα, χωρίς ξεκάθαρη απόφαση, την ώρα που οι εσωτερικές διεργασίες στην παράταξη συνεχιζόταν. Στο μεταξύ, όσο πλησιάζει το τέλος της τετραετίας, ο ίδιος φαίνεται να αλλάζει ρητορική, υποστηρίζοντας πλέον ότι ο καημός του ήταν η δημαρχία και όχι η Βουλή, γεγονός που προκάλεσε νέα ερωτήματα και ανησυχίες σε ορισμένους.

Οι λεγόμενοι «δελφίνοι» κινούνται ήδη στο παρασκήνιο, καθώς αρκετοί βλέπουν τον εαυτό τους είτε ως μεταβατική λύση είτε ως επόμενους υποψήφιους με την παράταξη που πρόσκειται σε μεγάλο ποσοστό στη Ν.Δ. Η εκκρεμότητα γύρω από τις τελικές αποφάσεις του δημάρχου τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο την κινητικότητα, ενώ η μεταξύ τους αντιπαράθεση και οι ζυμώσεις εντείνονται.

Μάλιστα, δύο εκ των φερόμενων βασικών υποψηφίων για τη θέση του αντιδημάρχου, και σχεδόν «εισόβιοι» αντιδήμαρχοι, έχουν ξεκινήσει επαφές με πρόσωπα που διαθέτουν οικονομική άνεση, προκειμένου να στηρίξουν πιθανές υποψηφιότητές τους στις επόμενες δημοτικές εκλογές, χωρίς όμως πάντα την ανταπόκριση που ανέμεναν.

Παράλληλα, δεν λείπουν και οι πιο αιχμηρές φωνές μέσα στην παράταξη, με κάποιους δημοτικούς συμβούλους να σχολιάζουν ότι ο δήμαρχος ίσως δεν ανακοινώνει τις προθέσεις του επειδή ενδέχεται να θέλει να διαλύσει την παράταξη που ο ίδιος έστησε, για λόγους υστεροφημίας, ώστε να μείνει στην ιστορία του Δήμου Αγρινίου ως ο μόνος δεξιός δήμαρχος.

Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος εμφανίζεται – όπως μεταφέρεται από συζητήσεις – να υποστηρίζει ότι «πατάει καλά στα πόδια του», ότι δεν πήραν τα μυαλά του αέρα όπως άλλων και ότι παραμένει συνετός, θέση που είχε επαναλάβει και σε πρόσφατο τραπέζωμα προέδρων τοπικών κοινοτήτων.

Την ίδια ώρα, έχει καταγραφεί και αλλαγή στη δημόσια εικόνα του στο εσωτερικό της παράταξης, καθώς εσχάτως επιτρέπει σε ορισμένα στελέχη να φωτογραφίζονται πιο κοντά του, ακόμη και σε εκκλησιαστικούς χώρους, όταν στο παρελθόν, λόγω των έντονων προσπαθειών για μια φωτογραφία, είχε ζητήσει οι ενδιαφερόμενοι να στέκονται «πέντε βήματα πίσω».

Έτσι, η παράταξη του δημάρχου Γάκια κινείται πλέον σε ένα σύνθετο πεδίο ισορροπιών, όπου η αβεβαιότητα για τις τελικές του αποφάσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες στελεχών, οι εσωτερικές διεργασίες και οι αντικρουόμενες αναγνώσεις για τις προθέσεις του δημιουργούν ένα συνεχές παρασκήνιο, που όσο περνά ο χρόνος φαίνεται να εντείνεται αντί να αποκλιμακώνεται.

Ήξεις - αφίξεις από το Δήμαρχο Γάκια

 

 

Ήξεις-αφίξεις, μισόλογα και πολιτικά «ζυγίσματα» από τον δήμαρχο Γάκια, ο οποίος φαίνεται να κρατά όλα τα σενάρια ανοιχτά για το μέλλον του, ή τουλάχιστον να αφήνει τους άλλους να νομίζουν ότι τα κρατά.

Σε γνωστό καφέ της πόλης, με… διακριτική αλλά εμφανή κουστωδία, εθεάθη να δέχεται εισηγήσεις και πολιτικές «κατευθύνσεις» από στενούς συνεργάτες και φίλους. Άλλοι τον στέλνουν Βουλή, άλλοι τον θέλουν ξανά στο δημαρχείο, κι εκείνος ανάμεσα σε χαμόγελα και νεύματα φέρεται να κινείται στο γνώριμο μοτίβο… ούτε κρύο ούτε ζέστη, ούτε «ναι» ούτε «όχι», αλλά πάντα κάτι ενδιάμεσο, μεταξύ τύρου και αχλαδίου.

Και κάπου εκεί έρχεται και η ατάκα-πυξίδα … «ο λαός και ο Θεός».

Μόνο που στην πολιτική, όταν επιστρατεύεται τόσο συχνά ο Θεός, συνήθως κάτι πιο γήινο έχει ήδη αποφασιστεί.

Λίγες μέρες πριν, μιλώντας σε προέδρους κοινοτήτων του δήμου Αγρινίου, ξεκαθάρισε πως αν οι εκλογές γίνουν εντός του 2026, δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ. Κάτι που, βέβαια, δεν έκοψε τη συζήτηση, απλώς την έκανε πιο ενδιαφέρουσα.

Άλλωστε, ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι το όνειρό του ήταν ο δήμος.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το είπε, αλλά αν αυτό ήταν το ταβάνι στα όνειρά του.

Κάποιοι από το περιβάλλον του επιμένουν να μείνει στον δήμο και να κυνηγήσει τέταρτη θητεία, ειδικά σε μια συγκυρία που η Ν.Δ. δεν διανύει τις καλύτερες δημοσκοπικές της μέρες και τα πολιτικά βαρίδια, με πρώτο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μονοπωλούν την επικαιρότητα.

Κι ενώ όλα αυτά συζητιούνται, το πρόσφατο τραπέζωμα στους προέδρους κοινοτήτων ήρθε να προστεθεί στο παζλ. Για κάποιους απλό «κατέβασμα ρολών και κουβέντα».

Για άλλους...

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο δήμαρχος  όσο μιλά για Θεό και λαό, οι γύρω του μιλούν για σενάρια, ισορροπίες και επόμενες κινήσεις.

Αλήθεια ο δήμαρχος Γάκιας μετά από το video με την ομιλία του, εντόπισε το «βαθύ λαρύγγι»;

Διότι εάν το εντόπισε δεν μπορεί να το «ξηλώσει» όπως κάποιους αντιδημάρχους λίγους μήνες πριν…

Βλέπετε οι πρόεδροι δεν ξηλώνονται…

Αφήστε που εάν είναι υποψήφιος βουλευτής τους χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ…

Το θέμα είναι αν τον χρειάζονται κι αυτοί….

Ακάκιεεεε...

 

Του Γάκια το μαράζι...

 

 

Πάσχα ήταν και πέρασε, 

Πάσχα ήταν και πάει

κι ο Γάκιας που ντερλίκωσε

τώρα παραπατάει

 Μην του κατσε πολύ βαρύ

κείνο το φρυγαδέλι

μην έφαγε πολύ αρνί

που ήταν σκέτο μέλι;

Μην του παν ότι έρχεται 

νέα αναμπουμπούλα

και μήπως πρέπει να κρατά

πολύ μικρή σακούλα;

Μην έμαθε πως τον καλούν 

ψηλά απ' το Μαξίμου

κι ετούτος φόρεσε στολή

να ναι του επισήμου;

Έχει λένε έναν καημό

πολύ τονε πειράζει

που δεν κατάφερε να βγει

και του μεινε μαράζι

Τώρα που ετοιμάζεται 

για να ξανακατέβει

σκιάζεται τον κουμπάρο του

στα ίσια που τον παίζει

Λένε θα ναι υποψήφιος 

θα κάτσει σε σαμάρι

κι αν καταφέρει κι εκλεγεί

θα χει τρανό καμάρι

Αυτά σκέφτεται ο Γιάκιας μας

και βαριαναστενάζει 

και έχει ένα πόνο στην καρδιά

τρόμος τονε σκεπάζει

Σα φτάσουνε οι εκλογές

κατέβει κι ο κουμπάρος

και πάρει ψήφους πιο πολλούς 

τον περιμένει  ο χάρος...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

 

Πάνω–κάτω στην Πειραιώς και πέρα δώθε στο Αγρίνιο. Εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια στοιχειώδης σοβαρότητα, έχει στηθεί ένα κανονικό πανηγύρι διαδοχής… χωρίς καν να έχει υπάρξει ακόμη αποχώρηση.

Το Πάσχα, λένε, δεν γύριζε μόνο το αρνί στη σούβλα, πολλοί άνοιγαν κουβέντες στα ουζερί. 

Οι «δελφίνοι» της δημοτικής ομάδας μέτραγαν κουκιά, μοίραζαν καρέκλες και έδιναν όρκους πίστης στο δήμαρχο Γάκια. 

Και κάπου εκεί, τα αίματα άναβαν όχι από ιδεολογία, αλλά από το ποιος θα προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, έστω και για λίγο.

Και μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, υπάρχει και το "πρόσωπο". 

Ποιο είναι λοιπόν το πρόσωπο που εδώ και καιρό κάνει διαδρομές Αγρίνιο–Πειραιώς, χτυπάει πόρτες, στήνει αφηγήματα καταστροφής και πλασάρεται ως μοναδικό που μπορεί να «σώσει» την παράταξη. 

Μια παράταξη που —όπως φέρεται να υποστηρίζει βαράει διάλυση...

Το ερώτημα είναι γιατί τα κάνει αυτά; 

 Προφανώς για να φανεί πιο χρήσιμο το ίδιο. 

Η συνταγή είναι παλιά...

Πρώτα φτιάχνεις το πρόβλημα, μετά πουλάς τη λύση.

Την ίδια ώρα δέχεται πυρά εκ των έσω.

 Όχι γιατί κάποιοι κόπτονται για την ενότητα, αλλά γιατί δεν θέλουν να χάσουν ούτε το παραμικρό ψίχουλο εξουσίας. 

Αντιδημαρχίες, ρόλοι, επιρροή — όλα στο τραπέζι. Και κανείς δεν μιλάει για τον δήμο, μόνο για τη "μετά Γάκια" εποχή λες και είναι προσωπικό τους μαγαζί που αλλάζει διαχειριστή.

Η ουσία είναι μία...

Δεν φοβούνται μην πέσει η παράταξη σε «ξένα χέρια». Φοβούνται μην τη χάσουν από τα δικά τους.

Και αν αυτή είναι η εικόνα πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν πλησιάσει πραγματικά η ώρα. 

Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".

«Θανάσης Μαυρομάτης: Όταν η παράδοση κερδίζει την προσοχή του πρωθυπουργού». Ποιος είδε την πλάτη του πρωθυπουργού; VIDEO

 

Κατά την χθεσινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μεσολόγγι για τα 200 χρόνια από την Έξοδο, η ουρά των πολιτικά φιλόδοξων που ήθελαν να σφίξουν το χέρι του πρωθυπουργού ήταν μεγαλύτερη από την παρέλαση των επετειακών εκδηλώσεων. 

Η ανάλογη φωτογραφία θα ήταν “πολύτιμη” για όσους σχεδιάζουν την πολιτική τους πορεία, ειδικά για αυτούς που βλέπουν τις προσεχείς εκλογές σαν ευκαιρία για είσοδο στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τις μεγάλες φιλοδοξίες, δεν κατάφεραν όλοι να πλησιάσουν. Ο Μητσοτάκης, μόλις έφτασε, κατευθύνθηκε αμέσως στον αντιπεριφερειάρχη Θανάση Μαυρομάτη, ντυμένο με την παραδοσιακή φορεσιά και ζωσμένο με άρματα, και συνομίλησαν για λίγο. Ο πρωθυπουργός έδειξε να εντυπωσιάζεται, υπενθυμίζοντας στιγμές του 2024, όταν ο Θ. Μαυρομάτης του είχε χαρίσει μια ασημένια πιστόλα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την αμυντική θωράκιση της χώρας – ένα συμβολικό δώρο που φαίνεται πως μένει χαραγμένο στη μνήμη του Κ. Μητσοτάκη.

Στο μεταξύ, κάποιοι άλλοι – με βλέμμα κολλημένο στην κάμερα και το κινητό – φάνηκε ότι ένιωσαν την καρδιά τους να ανεβαίνει στο λαιμό. Όταν τελικά έφτασαν κοντά στον πρωθυπουργό, το αποτέλεσμα ήταν αμείλικτο: ένα διακριτικό, αλλά σαφές, αγνόημα. Η πλάτη του Μητσοτάκη έστειλε ένα μήνυμα πιο δυνατό από κάθε χαμόγελο φωτογραφίας: κάποιες στιγμές στην πολιτική, η θέση σου στη σειρά μετράει περισσότερο από το πόσο δυνατά θέλεις να φαίνεσαι.

 

Δρόμος-κρανίου τόπος σε Αβόρανη – Παναιτώλιο: υποσχέσεις στην άσφαλτο που… δεν υπάρχει VIDEO

Δύο χρόνια μετά τις δεσμεύσεις του Γιώργου Παπαναστασίου, οι λακκούβες μεγαλώνουν, η αδιαφορία περισσεύει και οι οδηγοί παίζουν καθημερινά τη ζωή τους κορώνα-γράμματα

Ο δρόμος που συνδέει την Αβόρανη με το Παναιτώλιο δεν θυμίζει σε τίποτα σύγχρονο οδικό δίκτυο. Αντίθετα, παραπέμπει ευθέως σε σκηνικό εγκατάλειψης, με λακκούβες-κρατήρες, φθαρμένο οδόστρωμα και επικίνδυνα σημεία που δοκιμάζουν καθημερινά τις αντοχές οδηγών και οχημάτων.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Οι κάτοικοι των δύο περιοχών καταγγέλλουν επανειλημμένα ότι εδώ και χρόνια ζητούν τα αυτονόητα: έναν δρόμο ασφαλή. Αντ’ αυτού, όπως επισημαίνουν στο AgrinioNet.gr, λαμβάνουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Και το χειρότερο; Η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά επιδεινώνεται.

Σαν να μην έφταναν οι λακκούβες, ο δρόμος παραμένει χωρίς επαρκή φωτισμό, μετατρέποντας τη διέλευση τη νύχτα σε πραγματικό εφιάλτη. Η ορατότητα είναι περιορισμένη, ενώ σε αρκετά σημεία κλαδιά από ελαιόδεντρα έχουν εισβάλει κυριολεκτικά στο οδόστρωμα, στενεύοντας επικίνδυνα το πέρασμα και αυξάνοντας τον κίνδυνο σύγκρουσης.

Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν. Σύμφωνα με καταγγελίες κατοίκων, στον συγκεκριμένο δρόμο έχουν ήδη σημειωθεί τροχαία ατυχήματα, εκ των οποίων κάποια θανατηφόρα, γεγονός που εντείνει την οργή και την αγανάκτηση της τοπικής κοινωνίας.

Και όλα αυτά, δύο χρόνια μετά τις εκλογές του 2023, όταν η δημοτική αρχή υπό τον Γιώργο Παπαναστασίου είχε δεσμευτεί ότι η οδοποιία στα χωριά θα αποτελούσε προτεραιότητα. Δύο χρόνια μετά, η «προτεραιότητα» αυτή φαίνεται να έχει χαθεί κάπου ανάμεσα σε εξαγγελίες και αδράνεια.

Περισσοτέρα

Ο Γάκιας πιάνει τ' άρματα...

 

Αχός βαρύς ακούστηκε 

μέσα απ' το δημαρχείο

ο Γάκιας ζώστηκε άρματα 

πάει για το καφενείο

 

 Θέλει να πιει μια ρακή

να βρέξει το λαρύγγι

γιατί τον έπνιξε ο καημός 

και το πολύ το ξύγκι

 

Σήμερα φαρμακώθηκε 

απ τον Κεφαλογιάννη

και φισεκλίκια φόρεσε

παρέα με το Γιάννη

 

θα πάνε να ταμπουρωθούν

μέσα εις την Κλεισούρα

να πιάσουν τα περάσματα

πρωτού τα βρούνε σκούρα

 

Σκιάζονται απ' τη Ναύπακτο 

'κειον τον Παπαθανάση

γιατί έχει λόγο δυνατό

κι όλους θα τους περάσει 

 

Ο Γάκιας πιάνει τ' άρματα

κι ο Γιάννης το χατζάρι

να πιάσουν τα περάσματα 

μην μπει το παλικάρι

 

 

 

«Άξιος» από κάτω… «παγωμάρα» στην πρώτη σειρά

 

 

Στα μικρόφωνα ακούστηκαν αυτή τη φορά τα «εύσημα» – και μάλιστα δημόσια, καθαρά και χωρίς περιστροφές, κατά την διάρκεια των εγκαινίων στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου στην Παραβόλα.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεσπότη Δαμασκηνού, ο λόγος δεν περιορίστηκε σε τυπικές ευχές, αλλά απέκτησε συγκεκριμένο αποδέκτη και σαφές μήνυμα. Έγινε λόγος για έναν άνθρωπο που «είναι πάντα παρών», ενώ –όπως χαρακτηριστικά μεταφέρθηκε– «όλοι οι ιερείς λένε τα καλύτερα», καθώς δίνει λύσεις άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Η αποστροφή, μάλιστα, ότι «έτσι όπως πάει, σε έναν χρόνο θα τον χειροτονήσω διάκονο και μετά ιερέα» ειπώθηκε με χιούμορ, αλλά δεν πέρασε απαρατήρητη. Αντίθετα, λειτούργησε ως μια έμμεση αλλά σαφής επιβράβευση της διαρκούς παρουσίας και αποτελεσματικότητας. Το κοινό αντέδρασε με γέλια, ενώ από τα καθίσματα δεν άργησε να ακουστεί και το αυθόρμητο «άξιος, άξιος», προσδίδοντας έναν τόνο αυθεντικής επιδοκιμασίας.

Κι εκεί κάπου αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.

Γιατί την ώρα που, σύμφωνα με την ίδια τοποθέτηση, μια υπηρεσία αναγνωρίζεται δημόσια για την ταχύτητα και την παρουσία της στο πεδίο, η εικόνα σε άλλους κρίσιμους τομείς της καθημερινότητας παραμένει διαφορετική. Η καθαριότητα εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο παραπόνων, με καθυστερήσεις, ασυνέπειες και εικόνες που δύσκολα συμβαδίζουν με την ίδια έννοια της «άμεσης ανταπόκρισης».

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αβίαστα, είναι όλες οι υπηρεσίες στο ίδιο επίπεδο ετοιμότητας;

Γιατί όταν από τη μία πλευρά αναδεικνύεται –με τα λόγια του δεσπότη– η διαθεσιμότητα «οποιαδήποτε ώρα της ημέρας», από την άλλη οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν κάδους να γεμίζουν, προβλήματα να χρονίζουν και βασικές υποχρεώσεις να μετατίθενται.

Και κάπου εκεί, μέσα στα χειροκροτήματα και τα χαμόγελα, υπήρχε και μια πιο «σιωπηλή» εικόνα.

 Ο δήμαρχος παρών, να ακούει τα εύσημα να κατευθύνονται αλλού. Όχι προς τον ίδιο, ούτε –κυρίως– προς άλλο πρόσωπο της επιλογής του. Και σε τέτοιες στιγμές, όσο διακριτικός κι αν είναι κανείς, οι ισορροπίες δεν κρύβονται εύκολα.

Γιατί στην πολιτική, τα χειροκροτήματα έχουν πάντα αποδέκτη – και η απουσία τους, ακόμη περισσότερο.

Ίσως τελικά τα πιο ενδιαφέροντα να μην ειπώθηκαν από το μικρόφωνο, αλλά να «γράφτηκαν» στα βλέμματα. Εκεί όπου η επιδοκιμασία συναντά τη σιωπή και οι προτιμήσεις αποκαλύπτονται χωρίς να κατονομάζονται.

Και στην αυτοδιοίκηση, αυτές οι λεπτομέρειες είναι που συχνά λένε τη μεγαλύτερη αλήθεια.

Καθαριότητα στα χαρτιά, βρωμιά στους δρόμους: η άλλη όψη του Αγρινίου

 

Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, λέει η γνωστή ρήση. Στο Αγρίνιο, φαίνεται πως την άλλη μισή είναι  βρωμιά. 

Την ώρα που η δημοτική αρχή διαφημίζει «εξορμήσεις καθαριότητας» και βγαίνει –υποτίθεται– παγανιά για να μαζέψει την εικόνα της πόλης, στην οδό Αγίου Δημητρίου η πραγματικότητα γράφει το δικό της, λιγότερο φωτογενές δελτίο τύπου... Σκουπίδια στοιβαγμένα, κάδοι που έχουν προ πολλού σηκώσει τα χέρια ψηλά και μια καθημερινότητα που θυμίζει περισσότερο εγκατάλειψη παρά φροντίδα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η βροχή με το χαλάζι να «δέσει» το σκηνικό. Τα σκουπίδια έγιναν ένα ωραιότατο κοκτέιλ με λάσπη και δυσοσμία, προσφέροντας στους κατοίκους μια εμπειρία… πολυαισθητηριακή. Από αυτές που δεν περιλαμβάνονται σε καμία καμπάνια προβολής του δήμου.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύει το SaraKaiMara δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Είναι η ωμή πραγματικότητα που δεν καλύπτεται ούτε με φίλτρα ούτε με υποσχέσεις.

Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει απλό αλλά βασανιστικό...

Πότε σκοπεύει η αρμόδια υπηρεσία να κάνει το αυτονόητο; Ή μήπως τα σκουπίδια περιμένουν κι αυτά να ενταχθούν σε κάποιο «πρόγραμμα» για να μετακινηθούν; Περιμένουν ήδη 4 ημέρες...

Γιατί, μέχρι τότε, η «μισή αρχοντιά» κινδυνεύει να χαθεί οριστικά — και να μείνει μόνο η άλλη μισή… να μας θυμίζει ποιος έχει την ευθύνη.

Καθάρισαν άλλοι, φωτογραφήθηκαν οι «αρμόδιοι»

Σακούλες από το πρωί για τις εργαζόμενες, καφέ και άφιξη στις 11 για τη δημοτική αρχή – ο «εθελοντισμός» σε ρόλο σκηνικού και οι φωτογραφίες σε πρώτο πλάνο για τον προεκλογικό αγώνα του δημάρχου Γάκια

Η εικόνα είχε όλα τα απαραίτητα στοιχεία: γάντια, σακούλες, «εθελοντισμό» και… φωτογράφους. 

Η δράση «Καθαρός Δήμος – Συμμετέχουμε Όλοι» στο Αγρίνιο στήθηκε για να δείξει συμμετοχή, ευαισθησία και –φυσικά– την παρουσία της δημοτικής αρχής. 

Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά, η βιτρίνα δεν ταυτίζεται πάντα με το παρασκήνιο.

Γιατί ναι, κάποιοι ήταν εκεί από την αρχή. 

Η Γεωργία Μπόκα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μπήκε στη διαδικασία, έσκυψε, μάζεψε, καθάρισε. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς πόζες, χωρίς «σκηνοθεσία». Μαζί της και εργαζόμενοι – κυρίως εργαζόμενες – από τις δομές, που για ακόμη μια φορά βρέθηκαν να σηκώνουν το πραγματικό βάρος. Γιατί όταν ο «εθελοντισμός» επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές, παύει να είναι αυθόρμητος και αρχίζει να μοιάζει με υποχρέωση.

Και κάπου εδώ έρχεται και η παλιά φράση του θυμόσοφου λαού: «η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά». Μόνο που, τελικά, δεν έμεινε στο παρελθόν. Σήμερα απλώς άλλαξε σκηνικό. Οι γυναίκες – εργαζόμενες, μητέρες, «εθελόντριες» – συνεχίζουν να καλούνται να τα κάνουν όλα. Να δουλεύουν, να προσφέρουν, να καλύπτουν τα κενά. Και μάλιστα… Σάββατο.

Την ίδια ώρα, κάποιοι άλλοι φαίνεται πως είχαν διαφορετικό πρόγραμμα. 

Ο δήμαρχος και οι έτεροι αντιδήμαρχοι, λένε οι πληροφορίες, προτίμησαν πρώτα το απαραίτητο καφεδάκι τους και εμφανίστηκαν γύρω στις 11. 

Την ώρα που οι σακούλες είχαν ήδη γεμίσει, ο χώρος είχε καθαρίσει και το μόνο που απέμενε ήταν το πιο «ουσιαστικό» κομμάτι... η καταγραφή της παρουσίας.

Έτσι στήνεται η γνώριμη εικόνα της τοπικής αυτοδιοίκησης: άλλοι ιδρώνουν και άλλοι φροντίζουν να φαίνεται ότι ιδρώνουν. Άλλοι δουλεύουν και άλλοι μπαίνουν στο κάδρο την κατάλληλη στιγμή. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι πάντα η ουσία – είναι η εικόνα.

Και κάπου εκεί το ερώτημα παύει να είναι απλό: συμμετοχή ή σκηνοθεσία; Εθελοντισμός ή «υποχρεωτική προσφορά»; Ποιοι καθαρίζουν τελικά την πόλη και ποιοι καθαρίζουν το προφίλ τους;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται στις φωτογραφίες. Αυτές που τραβήχτηκαν την κατάλληλη ώρα, με τα σωστά πρόσωπα στο πλάνο. 

Και που, όλως τυχαίως, μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμες… όταν έρθει η ώρα του προεκλογικού αγώνα για τον δήμαρχο Γάκια.

Δήμαρχος Γάκιας κυνηγά καρέκλα στη Βουλή...

Στη Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως η «δεξαμενή» των δημάρχων παραμένει σταθερή αξία για τη στελέχωση των ψηφοδελτίων. Και κάπως έτσι, στο τραπέζι μπαίνει και το όνομα του δημάρχου Γάκια , ως ένα από τα πρόσωπα που «εξετάζονται».

Μέχρι εδώ, όλα θεσμικά. 

Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. 

Γιατί άλλο η αυτοδιοίκηση και άλλο η κεντρική πολιτική σκηνή ...

Κι εκεί τα ερωτήματα δεν κρύβονται πίσω από ποσοστά και ανακοινώσεις έργων.

Για παράδειγμα..

Θα υπάρξει σαφής τοποθέτηση απέναντι σε ζητήματα που απασχολούν την περιοχή, όπως όσα ειπώθηκαν πρόσφατα για την εκτροπή του Αχελώου; 

Θα ακουστεί μια καθαρή φωνή ή θα επιλεγεί η ασφαλής σιωπή;

Και κυρίως...

Πώς μεταφράζεται στην πράξη το γνωστό επιχείρημα των «έργων»; 

Γιατί στην καθημερινότητα, οι πολίτες δεν αξιολογούν με δελτία Τύπου αλλά με όσα ζουν...

Την κατάσταση στους δρόμους, τη λειτουργία του κέντρου, το αίσθημα ασφάλειας, την εικόνα των δημόσιων χώρων. 

Εκεί κρίνεται τελικά κάθε αφήγημα...

Η μετάβαση από το δημαρχείο στη Βουλή δεν είναι απλώς μια αλλαγή ρόλου..

Είναι ένα διαφορετικό πεδίο ευθύνης. 

Και εκεί, τα ερωτήματα είναι πιο άμεσα...

Ποιον εκφράζεις, τι διεκδικείς και –κυρίως– μέχρι πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, αν τελικά υπάρξει υποψηφιότητα, το ενδιαφέρον δεν θα είναι η ανακοίνωση. 

Θα είναι η απάντηση της ίδιας της κοινωνίας. 

Γιατί αυτή είναι που, στο τέλος, δίνει ή αφαιρεί το πραγματικό «ποσοστό».

Ποιος θα καθίσει στην καρέκλα και ποιος… λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο

Η συζήτηση για τη φημολογούμενη μεταπήδηση του δημάρχου Γάκια, στην κεντρική πολιτική σκηνή έχει ήδη ανοίξει την όρεξη σε αρκετούς μέσα στο δημαρχιακό στρατόπεδο. Και όταν ανοίγει η κουβέντα για την καρέκλα του δημάρχου Αγρινίου, ξαφνικά εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι να τη δοκιμάσουν… έστω και για μια «μεταβατική» περίοδο.

Στο παρασκήνιο ακούγονται ήδη δύο βασικά σενάρια. Από τη μία, πρόσωπο που θεωρείται από τους πιο πιστούς του δημάρχου –ο κλασικός «yes man» της παράταξης– που καλοβλέπει τη θέση, ελπίζοντας πως η σχέση εμπιστοσύνης θα τον φέρει πιο κοντά στην πολυπόθητη καρέκλα. Από την άλλη, έτερο πολιτικό πρόσωπο που, σύμφωνα με πληροφορίες, από την επομένη κιόλας των τελευταίων δημοτικών εκλογών άρχισε να δουλεύει παρασκηνιακά για τη δημιουργία δικού του ψηφοδελτίου.

Μάλιστα, λέγεται πως έχει ήδη διαμηνύσει στον δημάρχο Γάκια ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω από τη διεκδίκηση του Δήμου Αγρινίου – είτε έχει τη στήριξή του είτε όχι. Το σχέδιο που φέρεται να επεξεργάζεται είναι απλό. Πρώτα μια «μεταβατική» δημαρχία, αν προκύψει το κενό, και στη συνέχεια κάθοδος ως επικεφαλής δημοτικής παράταξης για να διεκδικήσει κανονικά τον δήμο.

Κάπου εδώ όμως ίσως κάποιοι να λογαριάζουν χωρίς τον… ξενοδόχο. Γιατί από την πλευρά της Περιφέρειας, πρόσωπο που μέχρι στιγμής κρατά χαμηλούς τόνους φέρεται να έχει ήδη αρχίσει επαφές με κόσμο και να «μετρά» δυνάμεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για τις επόμενες πολιτικές κινήσεις.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη λεπτομέρεια...Τα «ορφανά» που ενδέχεται να αφήσει πίσω του ο δήμαρχος. Για να μην μπουν εμπόδιο στα σχέδια όσων βλέπουν μπροστά τους δημαρχιακές φιλοδοξίες, λέγεται ότι σε ορισμένους ήδη ψιθυρίζεται μια εναλλακτική… συμμετοχή σε ψηφοδέλτιο της Περιφέρειας.

Στην πολιτική του Αγρινίου, άλλωστε, οι καρέκλες ποτέ δεν μένουν άδειες για πολύ. Το ερώτημα είναι ποιος θα καθίσει τελικά – και ποιος θα μείνει όρθιος να κοιτάζει.

Άγριο πολιτικό καρφί: η καρέκλα που άναψε φωτιά μεταξύ Παπαναστασίου – Καραγκούνη

Μια καρέκλα στάθηκε αρκετή για να θυμίσει ότι στην τοπική πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο. Την ώρα που ο δήμαρχος Γιώργος Παπαναστασίου μιλούσε στο βήμα σε ημερίδα για το δημογραφικό, μπήκε στην αίθουσα ο υφυπουργός Εργασίας Κώστας Καραγκούνης. Μπροστά δεν υπήρχε διαθέσιμη θέση – εκτός από την καρέκλα του δημάρχου.

Ο υφυπουργός, χαριτολογώντας, ρώτησε αν μπορεί να καθίσει. Η απάντηση ήρθε κοφτή: «Κάθισε… μέχρι να καθίσω εγώ στη δική σου». Το γέλιο του κόσμου κάλυψε την αμηχανία της στιγμής, αλλά όσοι γνωρίζουν τα παρασκήνια καταλαβαίνουν ότι το σχόλιο δεν ήταν απλώς χιούμορ.

Οι σχέσεις των δύο ανδρών εδώ και καιρό είναι παγωμένες. Από τη διαφωνία για το θέμα της Μητρόπολης μετά τον θάνατο του μακαριστού Κοσμάς μέχρι τις πολιτικές ισορροπίες στη Νέα Δημοκρατία, το χάσμα φαίνεται να βαθαίνει.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο. Στο Αγρίνιο κυκλοφορεί ότι ο δήμαρχος, με αυτοπεποίθηση που περισσεύει, φέρεται να διαμηνύει πως στις επόμενες εκλογές θα «τελειώσει» πολιτικά τον Καραγκούνη. Το αν αυτή η βεβαιότητα βασίζεται σε πραγματικούς συσχετισμούς ή σε πολιτική υπερένταση, είναι άλλο θέμα.

Γιατί την ίδια ώρα, μέσα στην ίδια τη δημοτική παράταξη του δημάρχου, κάποιοι –λένε– έχουν ήδη βάλει στοίχημα για το ποιος θα βγει πρώτος στην κάλπη. Και το όνομα που ακούγεται συχνότερα δεν είναι του δημάρχου.

Συμπέρασμα; Στην πολιτική του Αγρινίου οι καρέκλες αλλάζουν εύκολα. Το δύσκολο είναι να προβλέψει κανείς ποιος θα κάθεται πάνω τους… μετά τις εκλογές. 

Δήμαρχος Γάκιας: Λιβάνισμα Πέμπτη – «Δεν είμαι κυβέρνηση» Δευτέρα

Την Πέμπτη, ο Δήμαρχος Γάκιας έδειξε ότι έχει… νότες διπλής χρήσης...

Εν χορδαίς και οργάνοις λιβάνισε την κυβέρνηση και τον Δένδια για το αεροδρόμιο Αγρινίου και τις ενεργειακές κοινότητες, σα να είχε μόλις ανακαλύψει τον δικό του ρόλο υπουργού… δημοσίων σχέσεων. Σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, πριν καν… αλέκτορα φωνήσαι θυμήθηκε να μας πει ότι δεν είναι κυβέρνηση για τον δρόμο προς τον Ψιλόβραχο.

Φαίνεται ότι στον κόσμο του Δημάρχου, η κάθε μέρα απαιτεί και διαφορετικό πανηγύρι...

Την Πέμπτη πανηγύρι της εύνοιας, τη Δευτέρα πανηγύρι υπενθύμισης ότι… δεν φταίει αυτός. 

Και ανάμεσα στα δύο, η γλώσσα του στρίβει σαν τον δρόμο που ο ίδιος δεν μπορεί να φτιάξει. 

Διπλή γλώσσα, διπλό ταλέντο, μονό χαμόγελο για κάποιους.

Γιατί μάλλιασε η γλώσσα Παπαναστασίου στον Ψιλόβραχο...

Στον Ψιλόβραχο σήμερα, ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου εμφανίστηκε με ξεκάθαρο εκνευρισμό, προσπαθώντας να ρίξει τις ευθύνες για τον επικίνδυνο δρόμο από Καμαρούλα έως Γέφυρα Επισκοπής στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και στην κυβέρνηση. 

«Έχω φάει τη γλώσσα μου χρόνια να φωνάζω γι’ αυτό, αλλά τι να κάνω, δήμαρχος είμαι εγώ…», είπε, θυμίζοντας σε όλους ότι όταν τον βόλευε, στο παρελθόν δήλωνε «ευτυχώς που έχουμε την Περιφέρεια δίπλα μας».

Όμως τώρα, φαίνεται πως η πολιτική εξίσωση άλλαξε.

Mε μια πιθανή υποψηφιότητα στο ίδιο ψηφοδέλτιο της ΝΔ, ο δήμαρχος στρέφει τα βέλη του προς την Περιφέρεια, ψαρεύοντας ψήφους και «καρφώνοντας» όποιον μπορεί. 

Τα έργα παραμένουν ημιτελή, όπως η ύδρευση στον Ψιλόβραχο και στη Χαράστη, που έχουν έτοιμο σχέδιο από το 2023, αλλά χρειάστηκε να… εμφανιστεί τηλεοπτικό συνεργείο για να ξεκολλήσει προσωρινά η κατάσταση.

Η αλήθεια είναι απλή...

O δρόμος παραμένει επικίνδυνος, οι εξαγγελίες πολλές, αλλά οι λύσεις από τον ίδιο τον δήμαρχο περιορισμένες. 

Τα εύκολα θύματα; 

Η Περιφέρεια και η κυβέρνηση – και το κοινό που παρακολουθεί, αναρωτώμενο ποιος τελικά νοιάζεται πραγματικά για τα έργα και ποιος απλώς «παίζει πολιτικά».

Ο Παπαναστασίου, αντιπρόεδρος της ΚΕΔΕ και «αγαπημένο παιδί του Μητσοτάκη», δείχνει ότι όταν πρόκειται για την προσωπική του προβολή, τα βέλη πάνε πάντα αλλού. 

Και η Τριχωνίδα, και ο Ψιλόβραχος, και οι υποσχέσεις για τουριστική ανάπτυξη μένουν, όπως πάντα, σε επίπεδο εξαγγελιών.

Δένδιας προειδοποιεί: «Αυτά τα ποσοστά δεν είναι δικά μας» – Σκληρά μηνύματα μέσα στην αίθουσα

Η αίθουσα είχε χειροκρότημα. Είχε χαμόγελα. Είχε και παγωμένες εκφράσεις.

Γιατί όταν ένας από τους ισχυρότερους υπουργούς της κυβέρνησης στέκεται μπροστά σε βουλευτές, κομματικά στελέχη, αυτοδιοικητικούς και τοπικούς παράγοντες και μιλά για ποσοστά που «δεν μας αξίζουν», δεν απευθύνεται γενικά και αόριστα. Κοιτάζει μπροστά του. Και μιλά σε αυτούς που έχουν ευθύνη.

Το «τι δεν κάνουμε σωστά» δεν ήταν φιλοσοφικό ερώτημα. Ήταν πολιτική αιχμή. Προς όσους θεωρούν ότι η διαχείριση της εξουσίας αρκεί. Προς όσους επαναπαύθηκαν σε ρόλους και καρέκλες. Προς όσους εμφανίζονται μόνο σε πίτες και φωτογραφίες αλλά απουσιάζουν από την κοινωνία.

Και το πιο βαρύ σημείο; Η αναφορά στην ανάγκη επιστροφής στο «γενετικό υλικό». Αυτό μεταφράζεται πολιτικά ως έμμεση παραδοχή ότι κάτι έχει αλλοιωθεί. Ότι η παράταξη, σε κάποια σημεία, απομακρύνθηκε από τη βάση της. Κι αυτό ειπώθηκε μπροστά σε ανθρώπους που εκπροσωπούν ακριβώς αυτή τη βάση σε τοπικό επίπεδο.

Δεν ήταν λίγοι όσοι αντάλλαξαν βλέμματα. Γιατί η αυτοκριτική, όταν γίνεται δημόσια και όχι σε κλειστά γραφεία, έχει αποδέκτες. Και όταν ακούγεται από πρόσωπο με σαφή πολιτικό εκτόπισμα και μελλοντικό ορίζοντα, παύει να είναι απλώς ανησυχία. Γίνεται μήνυμα.

Στο Αγρίνιο δεν κόπηκε μόνο πίτα. Κόπηκαν και αυταπάτες. Και κάποιοι κατάλαβαν ότι τα «δυάρια» δεν βαραίνουν μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Βαραίνουν και όσους χειροκροτούσαν.

ΠΑΣΟΚικές "στριφλιώρες": Το Ζεϊμπέκικο της Πολιτικής Επιστροφής

 

 

Βαρύ ζεϊμπέκικο για το "ηλικιωμένο" πλέον "Θείο βρέφος", με στριφλιώρες, που λένε και στη γενέτειρά του και με ύφος πάλαι ποτέ Πασοκικό.

Το βαρύ ζεϊμπέκικο υπό τους ήχους του άσματος "το βαπόρι απ'την Περσία" χόρευε λέει με τον Μπισμπίκη και έδινε ρέστα.

Οι στριφλιώρες τώρα ήταν επιτυχημένες, διότι ως πρώην και wanna be, μια φορά ακόμη ΠΑΣΟΚ, το παλικάρι που παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις, επιθυμεί να επιστρέψει στα πάτρια πολιτικά εδάφη.

Μήπως όμως αντί για το βαπόρι, θα έπρεπε να χορεύει σε ρυθμούς Λαίδης το "κάνω come back";

Ακούγεται ότι επιθυμεί να επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ και να δώσει μια ακόμη φορά τη μάχη της εκλογής.

Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Στο ΠΑΣΟΚ δεν θέλουν να ακούν το όνομα του και κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ως "πολιτικό γυρολόγο"...

Αλλά ο ίδιος λένε δεν το βάζει κάτω και όλο ρίχνει απλωτές στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, μπας και του συγχωρεθούν οι πολιτικές του αμαρτίες..

Εσχάτως εξυφαίνονται διάφορα πολιτικά σενάρια...

Άλλοτε ακούγεται η υποψηφιότητα του για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας κι άλλοτε πέφτουν στο τραπέζι σενάρια για το δήμο Αγρινίου...

Όσον αφορά το δήμο Αγρινίου, κάποιοι υποστηρίζουν ότι την υποψηφιότητα την κρατάει "καβάντζα" η Κστίνα, στην περίπτωση που δεν εκλεγεί...

Όπως και να χει το μέλλον θα δείξει....

Αν θα γίνει το πολυπόθητο come back ή αν με τις πολιτικές στριφλιώρες, που παίρνει θα βρει σε καμιά ... ξέρα...