Μόλις ακούστηκε το γνώριμο «πάμε για κάλπες», οι μπετονιέρες πήραν φωτιά. Χαλίκια από δω, τσιμέντα από κει, λίγη άσφαλτος πιο πέρα και ξαφνικά τα εργοτάξια απέκτησαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην προεκλογική παράσταση.
Οι κορδέλες βγήκαν από τα συρτάρια, οι φωτογραφίες άρχισαν να πέφτουν βροχή και οι υποσχέσεις πήραν τη θέση τους δίπλα στις μπουλντόζες.
Αν οι ψήφοι μετριούνταν σε κυβικά μπετόν, κάποιοι θα μπορούσαν ήδη να πανηγυρίζουν την εκλογική τους επικράτηση.
Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι πόσο γρήγορα στήνονται τα προεκλογικά σκηνικά, αλλά πόσο θα αντέξουν όταν σβήσουν τα φώτα της κάλπης.
Γιατί η εμπειρία δείχνει ότι πολλές φορές οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ μέχρι την ημέρα της ψηφοφορίας και μετά πέφτουν σε... χειμερία νάρκη.
Την ίδια ώρα, στους πολιτικούς διαδρόμους ακούγεται όλο και πιο έντονα ότι ορισμένοι έχουν ανοίξει για τα καλά το τεφτέρι των υποσχέσεων.
Λαγοί με πετραχήλια, γη και ύδωρ και κάθε λογής διαβεβαιώσεις μοιράζονται απλόχερα, με το επιχείρημα ότι αν εκλεγεί ο «εκλεκτός», τότε θα ανοίξουν δρόμοι και για όσους βρίσκονται σήμερα στο πλευρό του.
Μάλιστα, κάποιοι φέρονται να ονειρεύονται ήδη θέση... «οδηγού», ώστε να συνεχίσουν την πορεία τους δίπλα στον αιρετό χωρίς να χρειαστεί να επιστρέψουν στην καθημερινότητα της κανονικής εργασίας.
Και κάπως έτσι, η προεκλογική κινητικότητα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Άλλοι ρίχνουν μπετά, άλλοι μοιράζουν υποσχέσεις και άλλοι κόβουν κορδέλες, επιχειρώντας να παρουσιάσουν μια εικόνα που απέχει αρκετά από όσα βιώνουν οι πολίτες στην πράξη.
Γι’ αυτό και οι δημότες καλό είναι να κρατούν μικρό καλάθι.
Ειδικά όταν οι υποσχέσεις εμφανίζονται ξαφνικά, λίγο πριν από την κάλπη, και ακούγονται τόσο εντυπωσιακές που θυμίζουν περισσότερο πρωταπριλιάτικα ανέκδοτα παρά ρεαλιστικό σχέδιο.
Γιατί οι κορδέλες κόβονται εύκολα, τα λόγια μοιράζονται ακόμη ευκολότερα, όμως η πραγματικότητα παραμένει πάντοτε ο πιο αυστηρός κριτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου