Τα τακούνια της ... κοντής...

 

Τώρα που είν Χριστούγεννα

Κι ο κόσμος εορτάζει

Υπάρχει μια μαυριδερή

Που κλαίει και ρικάζει

Ανήμερα Χριστούγεννα

Που έχει επισκέψεις

Την κλέψανε την έρημη

Κι είναι σε μαύρες σκέψεις

Μπήκαν κρυφά στο σπίτι της

Τις κλέψαν τα τακούνια

Και που να πει τον πόνο της

Που τα χε από κούνια;

Από τον μεγάλο τον καημό

Και το πολύ το κλάμα

Ζήτησε τον αράπη της

Τον πιο πιστό της φίλο

Να κλάψει στις αγκάλες του

Να την παρηγορήσει

Και τον αράπη φώναξε,
Και στον αράπη λέει,
Αράπη μου μαυριδερέ,

τι ειν' τούτο που με βρήκε,

μ πήραν τα 12ποντα μ,

τι θα φορέσω η δόλια;

που θα γυρνώ ξεκάλτσωτη;

που θα με βρουν τα βόλια;

την πήρε το παράπονο

κι ολημερίς κλαιγόταν,

το όνειρο βγήκε αληθινό,

και κείνο που φοβόταν.