Πάνω–κάτω στην Πειραιώς και πέρα δώθε στο Αγρίνιο. Εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια στοιχειώδης σοβαρότητα, έχει στηθεί ένα κανονικό πανηγύρι διαδοχής… χωρίς καν να έχει υπάρξει ακόμη αποχώρηση.
Το Πάσχα, λένε, δεν γύριζε μόνο το αρνί στη σούβλα, πολλοί άνοιγαν κουβέντες στα ουζερί.
Οι «δελφίνοι» της δημοτικής ομάδας μέτραγαν κουκιά, μοίραζαν καρέκλες και έδιναν όρκους πίστης στο δήμαρχο Γάκια.
Και κάπου εκεί, τα αίματα άναβαν όχι από ιδεολογία, αλλά από το ποιος θα προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, έστω και για λίγο.
Και μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, υπάρχει και το "πρόσωπο".
Ποιο είναι λοιπόν το πρόσωπο που εδώ και καιρό κάνει διαδρομές Αγρίνιο–Πειραιώς, χτυπάει πόρτες, στήνει αφηγήματα καταστροφής και πλασάρεται ως μοναδικό που μπορεί να «σώσει» την παράταξη.
Μια παράταξη που —όπως φέρεται να υποστηρίζει βαράει διάλυση...
Το ερώτημα είναι γιατί τα κάνει αυτά;
Προφανώς για να φανεί πιο χρήσιμο το ίδιο.
Η συνταγή είναι παλιά...
Πρώτα φτιάχνεις το πρόβλημα, μετά πουλάς τη λύση.
Την ίδια ώρα δέχεται πυρά εκ των έσω.
Όχι γιατί κάποιοι κόπτονται για την ενότητα, αλλά γιατί δεν θέλουν να χάσουν ούτε το παραμικρό ψίχουλο εξουσίας.
Αντιδημαρχίες, ρόλοι, επιρροή — όλα στο τραπέζι. Και κανείς δεν μιλάει για τον δήμο, μόνο για τη "μετά Γάκια" εποχή λες και είναι προσωπικό τους μαγαζί που αλλάζει διαχειριστή.
Η ουσία είναι μία...
Δεν φοβούνται μην πέσει η παράταξη σε «ξένα χέρια». Φοβούνται μην τη χάσουν από τα δικά τους.
Και αν αυτή είναι η εικόνα πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν πλησιάσει πραγματικά η ώρα.
Το Αγρίνιο δεν κινδυνεύει από αντιπάλους, κινδυνεύει από τους ίδιους του τους "σωτήρες".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου