Η αίθουσα είχε χειροκρότημα. Είχε χαμόγελα. Είχε και παγωμένες εκφράσεις.
Γιατί όταν ένας από τους ισχυρότερους υπουργούς της κυβέρνησης στέκεται μπροστά σε βουλευτές, κομματικά στελέχη, αυτοδιοικητικούς και τοπικούς παράγοντες και μιλά για ποσοστά που «δεν μας αξίζουν», δεν απευθύνεται γενικά και αόριστα. Κοιτάζει μπροστά του. Και μιλά σε αυτούς που έχουν ευθύνη.
Το «τι δεν κάνουμε σωστά» δεν ήταν φιλοσοφικό ερώτημα. Ήταν πολιτική αιχμή. Προς όσους θεωρούν ότι η διαχείριση της εξουσίας αρκεί. Προς όσους επαναπαύθηκαν σε ρόλους και καρέκλες. Προς όσους εμφανίζονται μόνο σε πίτες και φωτογραφίες αλλά απουσιάζουν από την κοινωνία.
Και το πιο βαρύ σημείο; Η αναφορά στην ανάγκη επιστροφής στο «γενετικό υλικό». Αυτό μεταφράζεται πολιτικά ως έμμεση παραδοχή ότι κάτι έχει αλλοιωθεί. Ότι η παράταξη, σε κάποια σημεία, απομακρύνθηκε από τη βάση της. Κι αυτό ειπώθηκε μπροστά σε ανθρώπους που εκπροσωπούν ακριβώς αυτή τη βάση σε τοπικό επίπεδο.
Δεν ήταν λίγοι όσοι αντάλλαξαν βλέμματα. Γιατί η αυτοκριτική, όταν γίνεται δημόσια και όχι σε κλειστά γραφεία, έχει αποδέκτες. Και όταν ακούγεται από πρόσωπο με σαφή πολιτικό εκτόπισμα και μελλοντικό ορίζοντα, παύει να είναι απλώς ανησυχία. Γίνεται μήνυμα.
Στο Αγρίνιο δεν κόπηκε μόνο πίτα. Κόπηκαν και αυταπάτες. Και κάποιοι κατάλαβαν ότι τα «δυάρια» δεν βαραίνουν μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Βαραίνουν και όσους χειροκροτούσαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου